افغانستان – معما، راز یا معما؟

وینستون چرچیل در یک پخش رادیویی در 1 اکتبر 1939 اتحاد جماهیر شوروی سابق را به‌عنوان «معمایی پیچیده در یک رمز و راز، درون یک معما» توصیف کرد. این توصیف بیش از هر کشور دیگری به افغانستان امروزی می خورد. از مخالفت شدید با هندوستان هندو در سال‌های نه چندان دور، امارت به اصطلاح مسلمانان وارسته با هندوهای کافر، دشمنان اسلام و عاملان وحشیگری‌ها در کشمیر بر هموطنان مسلمان هم‌پیوسته است. همان هندی که مدام امارت پرهیزگار را «تروریست» خطاب کرد و از هرگونه تماس در سراسر جمهوری اول افغانستان (2001-2021) اجتناب کرد. و از قضا، طالبان افغانستان در فهم درهم ریخته و آشفته خود همچنان به دفاع از آرمان اسلام می پردازند، دینی که بر تعلیم و تربیت تا حدی تاکید دارد که از مسلمانان بخواهد تا به دورترین چین بروند و به دنبال علم باشند، همانطور که از پیامبر عزیز اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) مکرر نقل شده است. با این حال، گروه حاکم در کابل همچنان زنان را از زندگی عمومی محروم می کند و از حقوق مذهبی، اجتماعی و اخلاقی آنها برای تحصیل، کار، ارث، انتخاب و رفتار عادلانه محروم می کند.

گروه مسلمانان حاکم نیز خنجری است که با پاکستان کشیده شده است – همسایه، خیرخواه و تنها همکار آنها. و خانه و کانون آنها در روزگار بد. پاکستان، جایی که آنها در صلح با خانواده‌های خود زندگی می‌کردند، در حالی که آی‌اس‌آی منفور و گروه نظامی پنجابی در حال سازماندهی جهاد بودند، استراحت می‌کردند، دوباره جمع می‌شدند. ابتدا برای رهایی افغانستان از داس و چکش سوسیالیستی و بعد از خفه شدن کریستین وست پلاس. خود را سرسخت پشتونوالی و مشعل داران فرمانروایی درانی از قندهار می نامند، و سپس تمام اصول آن قانون بزرگ را بدون مجازات نقض می کنند – خواه شگارا (انجام نیکی در مقابل خیر)، وفا/وفا (وفا/وفا (وفای به کلمه و علت)، توره (شجاعت) یا ننگونور).

متقیان آژانس بین‌المللی انرژی تعهد می‌دهند و به همان سرعتی که از کعبه، مقدس‌ترین حرم اسلام و محل برگزاری چنین مذاکراتی در گذشته بیرون می‌آیند، آن را رها می‌کنند. و از قضا، آنها هیچ عیب و تناقضی در کشتن و معلول کردن هموطنان مسلمان – زنان، کودکان و سالمندان – در مساجد، بازارها و خانه هایشان نمی بینند. آنها هیچ ایرادی در پرتاب بمب های خمپاره از طریق کوادکوپتر بر روی غیرنظامیان بی دفاع در خواب، در مناطق مرزی، کشتن، مجروح کردن و معلول کردن بچه های کوچک نمی بینند. و از اینکه علیه تنها نیکوکار خود، پاکستان روی آورده اند، هیچ پشیمانی ندارند. افغانستان تحت امارت به اصطلاح اسلامی، طنز عجیبی است، ذهنیتی گیج کننده از افکار درهم ریخته و انتقام جویی اجتماعی بدون هیچ پایه اخلاقی، قانونی یا اجتماعی. این افغان شناسان این جهان، از جمله خود من بودند، که در چندی پیش تلاش کردند تا اقدامات طالبان را علیه شوروی (اتحاد شوروی) یا امرکای (ایالات متحده آمریکا) توجیه کنند. و سعی کردند توجیه علمی برای رفتار خود بیابند. اما کنایه از وجود ما هم همینطور است که هیچ بهره ای از عقب نشینی نداریم.

اگرچه در حال حاضر، تقریباً غیرممکن است که اقدامات آژانس بین‌المللی انرژی را در قالب نوعی استراتژی، حکمرانی، دولت‌سازی و/یا عقلانیت چارچوب‌بندی کنیم. یک دوراهی وجود دارد پاسخ سیاست منطقی پاکستان باید بر اساس برخی منطق باشد – واقعی، استنتاج یا فرض شده از غیرمنطقی بودن نشان داده شده آژانس بین المللی انرژی. و برای آن اقدامات آژانس بین المللی انرژی باید برخی لباس های منطقی ارائه شود. به دنبال این خط استدلال، آژانس بین‌المللی انرژی و ملاتر (پروکسی) آن، TTP، چه تلاشی می‌توانند انجام دهند؟ قبل از کمی تفکر، اظهار نظر یک مقام افغان در یک ویدیو در شبکه های اجتماعی، که در آن ولایت غور، پدری فقیر، بیکار و مستاصل مجبور به فروش دخترانش می شود. کارمند مورد اشاره پس از چند بار تکرار، وضعیت را اغراق آمیز رد کرد و گفت: «فقر در کشورهای دیگر نیز بیداد می کرد». در فرصتی دیگر، یکی دیگر از مقامات طالبان در وزارت غذا به شهروندان معترض توصیه کرد که رزق (غذا) را از خداوند طلب کنند، به معنای واقعی کلمه خود را تبرئه کرده و از نقش خود در تأمین سیستمی غذا و غلات برای مردم صرف نظر کنند. آدم به سادگی با مردم افغانستان همدردی می کند و بی میلی آنها را برای بازگشت از پاکستان و زندگی در زیر ستم و بی کفایتی طالبان درک می کند.

اکنون به عقلانیت ترکیب IEA-TTP برگردیم. تحریک طالبان پاکستان قبلاً یک ملاتر (یک شبه نظامی نیابتی برای کمک به عنوان نیروی موجود) برای زدران حقانی های لویه یا پکتیا بزرگ (ولایات خوست، پکتیا و پکتیکا و برخی مناطق ولایت ننگرهار) بود. حقانی ها برای روز بارانی میزبان جنگجویان تحریک طالبان پاکستان بودند، یعنی اگر و زمانی که روابط آنها با قندهار تیره شد، یک سناریوی غیرعادی افغانستان نیست. با این حال، حقانی ها با درک خطوط قرمز پاکستان، ناموفق تلاش کردند تا گروه ها را مهار کنند، آنها را متفرق کنند، و در این روند تا حدی تحت تسلط تحریک طالبان پاکستان قرار گرفتند، که اکنون از منابع متعدد برای بی ثبات کردن پاکستان و تقویت نظامی خود کمک می گرفتند. قندهار فرصت ارائه شده توسط تحریک طالبان پاکستان را در موارد زیر دید. و ب) تحقق پتانسیل TTP به عنوان یک اهرم فشار در برابر اسلام آباد. بنابراین، آژانس بین‌المللی انرژی از این مجموعه عمدتاً پاکستانی متشکل از 22 گروه مسلح حمایت کرد و ترغیب کرد که افراد درجه‌بندی و طبقه‌بندی شده افغان‌ها در این شرکت جذب شوند. تحریک طالبان پاکستان پس از به دست گرفتن قدرت توسط آژانس بین المللی انرژی در سال 2021، بستری را برای جذب کادرهای منحل شده و خسته طالبان فراهم کرد. در غیر این صورت، گروه TTP به زرادخانه باقیمانده آمریکایی مانند تفنگ های تک تیرانداز، دستگاه های دید در شب، تجهیزات ارتباطی و سایر سخت افزارها که اکنون در بازداشت آژانس بین المللی انرژی هستند، دسترسی نخواهند داشت.

بعلاوه، آژانس بین المللی انرژی به بالا بردن بوژی مرز بین المللی پاکستان-افغان (خط دیورند) به عنوان یک مرز مورد مناقشه ادامه خواهد داد، زیرا آنها به غیر از تحریک طالبان پاکستان، سهم بسیار کمی در برابر پاکستان دارند. ادعاهای پر سر و صدا آنها بهتر است نادیده گرفته شود، زیرا طرف افغان هیچ حقایق تاریخی، قانونی یا اجتماعی و منابعی برای حمایت از استحقاق آنها ندارد.

برخی از افغان‌ها در نظام “تقوا” آژانس بین‌المللی انرژی به اشتباه فکر می‌کنند که می‌توانند: الف) با بی‌ثبات کردن خیبر پختونخوا و بلوچستان در برابر پاکستان پیروز شوند. و ب) مرز بین المللی را به روزهای راج قبل از بریتانیا، در مجاورت پنجاب امروزی برسانید. این مغالطه‌ها در بهترین حالت، رویاهایی هستند و رویاها می‌توانند گمراه‌کننده باشند. پاکستان زیرک هنوز میزبان میلیون ها پناهنده افغان، با یا بدون اسناد جعلی است. همچنان یک مقصد مطلوب برای افغان های محروم برای مراقبت های صحی است. و آموزش با کیفیت را برای نسل های آینده افغان فراهم می کند.

ناراحت کردن این گاری سیب هزینه مرگباری دارد! معمای اسرارآمیز افغانی دیگر معمایی نشود! ضرب و شتم زنان افغان، اعتراض به پوشش بیش از حد در هرات در 9 ژوئن 2026، تناقضات داخلی را شعله ور می کند! هر کسی گوش می دهد!