کودکان سومالیایی با بدتر شدن سوءتغذیه روبرو هستند زیرا درگیری های خاورمیانه باعث اختلال در تامین کمک می شود

شنبه 16 مه 2026

UNICEF/UN0591078/Taxta در 3 فوریه 2022 در سومالی، کودکی از یک بسته غذای درمانی آماده (RUTF) تغذیه می کند در حالی که مادرش او را در انتظار دریافت کمک در مرکز بهداشتی توانمندسازی و توسعه اقدام اجتماعی در Dolow نگه می دارد.

موگادیشو (HOL) – گروه امدادی CARE هشدار داد که کودکان مبتلا به سوءتغذیه شدید در سومالی اولین قربانیان بدتر شدن بحران گرسنگی جهانی هستند، زیرا درگیری در خاورمیانه و اختلال در مسیرهای کشتیرانی هزینه ذخیره مواد غذایی را افزایش می دهد.

CARE گفت که بسته شدن تنگه هرمز باعث شده است که تدارکات بشردوستانه تغییر مسیر دهد و باعث تاخیر و هزینه های حمل و نقل به شدت بالاتر شده است. این اختلال قبلاً سومالی را تحت تأثیر قرار داده است، جایی که مواد غذایی وارداتی درمانی که برای درمان سوء تغذیه حاد شدید در بین کودکان زیر 5 سال استفاده می شود بسیار گران تر شده است.

CARE گفت در سومالی، هزینه واردات 4500 کیلوگرم غذای درمانی مبتنی بر بادام زمینی در دو ماه بیش از سه برابر شده است. یک کارتن که قبلاً 55 دلار از طریق مسیرهای عرضه خلیج فارس قیمت داشت، اکنون از یک تامین کننده جایگزین اضطراری 200 دلار قیمت دارد.

این گروه امدادی گفت که افزایش قیمت به این معنی است که یک برنامه درمانی که برای حمایت از 300 کودک طراحی شده است، اکنون تنها به 83 کودک مبتلا به شدیدترین موارد می رسد. کودکانی که درمان را از دست می دهند با سوء تغذیه تهدید کننده زندگی مواجه می شوند.

مدیر CARE Somy گفت: “این بحران انتخاب‌ها را از ما می‌دزدد و شانس‌ها را از بچه‌ها می‌دزدد. هر تاخیر، هر قفسه خالی به معنای کودکی است که نمی‌توانیم به موقع به آن دسترسی پیدا کنیم. والدین شاهد ضعیف‌تر شدن فرزندانشان هستند، می‌دانند که کمک وجود دارد اما نمی‌تواند برسد. وقتی درمان نجات‌بخش نیامد، گرسنگی به حکم اعدام تبدیل می‌شود و این هرگز نباید برای یک کودک واقعیت داشته باشد.”

سومالی در حال حاضر یکی از ناامن ترین کشورهای جهان از نظر غذایی است، با خشکسالی های مکرر، درگیری ها، آوارگی و فقر که توانایی خانواده ها را برای مقابله ضعیف می کند.

بر اساس آخرین تجزیه و تحلیل طبقه‌بندی مرحله امنیت غذایی یکپارچه، از هر سه نفر در سومالی، یک نفر با سطوح بالایی از ناامنی غذایی حاد مواجه است که به عنوان IPC فاز 3 یا بالاتر طبقه‌بندی می‌شود. نزدیک به 2 میلیون نفر با کمبود شدید مواد غذایی مواجه هستند و در اورژانس یا IPC فاز 4 طبقه بندی می شوند.

این رقم نسبت به پیش بینی های قبلی بیش از 500000 نفر افزایش یافته است که نشان دهنده وضعیت به سرعت رو به وخامت است. پیش بینی می شود که نزدیک به 1.9 میلیون کودک در سال 2026 به درمان برای سوء تغذیه حاد نیاز داشته باشند.

CARE گفت که بحران به سومالی محدود نمی شود. کشورهای جنوب صحرای آفریقا به دلیل وابستگی به سوخت وارداتی، کود و مواد غذایی به شدت در معرض پیامدهای اقتصادی جنگ قرار دارند.

سازمان خواربار و کشاورزی سازمان ملل متحد هشدار داده است که کاهش 10 درصدی در دسترس بودن کود می تواند تورم مواد غذایی منطقه را تا 8 درصد افزایش دهد و پرداخت غذای اصلی را برای میلیون ها خانواده سخت تر کند.

در مالاوی، بیش از 4 میلیون نفر، نزدیک به یک چهارم جمعیت در حال حاضر با سطوح بحرانی ناامنی غذایی حاد مواجه هستند. CARE گفت حدود 35 درصد از واردات اوره مالاوی و 23 درصد از واردات کود این کشور به حمل و نقل از طریق تنگه هرمز بستگی دارد. قیمت سوخت در آنجا تا کنون حدود 35 درصد افزایش یافته است.

امدادگران گفتند که افزایش قیمت مواد غذایی و سوخت فشار خاصی را بر زنان و دختران وارد می‌کند که اغلب مصرف غذای خود را کاهش می‌دهند، دارایی‌های خانه را می‌فروشند یا زمانی که خانواده‌ها با شوک‌های اقتصادی مواجه می‌شوند از مدرسه کنار می‌روند. CARE گفت که این بحران همچنین خطر سازوکارهای مقابله ای مضر از جمله ازدواج زودهنگام را افزایش می دهد.

مدیر ExecaeDECOM، مدیر RECADECOM Zulu، گفت: “درگیری بر کار بشردوستانه در مالاوی با هدایت مجدد توجه، بودجه و تدارکات به دور از آفریقای جنوبی تأثیر می گذارد. کمیسیون توسعه کاتولیک در مالاوی (CADECOM) از این تأثیرات در امان نمانده است. افزایش اخیر قیمت سوخت هزینه اجرای پروژه را بیشتر کرده است و ارائه پشتیبانی کارآمد به جوامع نیازمند را چالش برانگیزتر می کند.” شریک پلت فرم مشارکت بشردوستانه در مالاوی.

برنامه جهانی غذا پیش بینی کرده است که در صورت ادامه جنگ و باقی ماندن قیمت نفت بالای 100 دلار در هر بشکه، تا ژوئن 45 میلیون نفر دیگر در سراسر جهان با گرسنگی حاد مواجه خواهند شد.

مقامات CARE هشدار دادند که افزایش هزینه غذا، سوخت و حمل و نقل اثرات کاهش عمیق کمک های جهانی را تشدید می کند و آژانس های بشردوستانه را با افزایش نیازها با منابع کمتری مواجه می کند.

رابین ساویج، مدیر بخش بشردوستانه CARE گفت: «هزینه مارپیچی غذا، سوخت و حمل‌ونقل، به دنبال بزرگ‌ترین کاهش کمک‌های سالانه در تاریخ، پیامدهای مخربی برای عملیات‌های بشردوستانه جهانی و مهم‌تر از همه برای افرادی که با تأثیرات گرسنگی، تغییرات آب‌وهوایی یا درگیری مواجه هستند، خواهد داشت». ما به تجربه می دانیم که بار سنگین اغلب بر دوش زنان و دختران است. زمانی که غذا کمیاب است، آنها کمتر می خورند و در آخر غذا می خورند.

CARE خواستار بازگشایی تنگه هرمز شد و هشدار داد که حتی بازگشایی فوری نیز نمی‌تواند به سرعت ماه‌ها اختلال در زنجیره تامین بشردوستانه را خنثی کند.