من انگلیسی و فارسی را روان صحبت میکنم، با این حال تلاش کردهام زبانی را بیابم که سنگینی احساساتی را که در ماههای اخیر تحمل کردهام، منتقل کنم.
زمانی که گزارشهای اولیه مبنی بر ضربه زدن آمریکا به ایران در هسته اصلی جمهوری اسلامی منتشر شد، بسیاری از ما در خارج از ایران چیزی غیرمنتظره را احساس کردیم. امداد. حتی امید. پس از 47 سال سرکوب همراه با ترس، سانسور و خشونت، احتمال سقوط این سیستم در نهایت غیرواقعی به نظر می رسید. ایرانیان برای لحظهای کوتاه به خود اجازه دادند آیندهای را تصور کنند که بهجای بقا بر اساس امکان شکل میگیرد. آن امید از واقعیت جنگ جان سالم به در نبرد.