بر اساس یک مطالعه جدید که به تغییر جمعیت بسیار پیش از ناپدید شدن این گونه اشاره می کند، نئاندرتال های اروپا ممکن است بیشتر تاریخ بعدی خود را به یک گروه اجدادی ردیابی کرده باشند. تحقیق نشان می دهد نئاندرتال های متاخر اروپا در سرتاسر قاره عمدتاً از یک “جمعیت واحد” که پس از ظهور در جنوب غربی به طور گسترده گسترش یافت. فرانسه حدود 65000 سال پیش.
را مطالعه کنیدبه رهبری دانشمند یونانی Charoula M. Fotiadou از دانشگاه توبینگن در آلمان و منتشر شده در PNAS، از DNA میتوکندریایی که به تازگی آنالیز شده است از 10 فرد نئاندرتال که در شش مکان در بلژیک، فرانسه، آلمان و صربستان یافت شده اند، استفاده می کند.
محققان این توالی ها را با 49 نمونه قبلا منتشر شده مقایسه کردند تا چگونگی تغییر جمعیت نئاندرتال ها را در طول زمان کنار هم بگذارند.
نئاندرتال های اروپا و افزایش جمعیت واحد
تقریباً تمام نئاندرتالهای متأخر در اروپا در یک دودمان میتوکندریایی نزدیک به هم قرار داشتند. این الگو نشاندهنده یک جایگزینی ژنتیکی در مقیاس بزرگ است، با لاینهای اولیه محو شده و یک گروه بعدی در بیشتر قاره غالب میشود.
محققان گفتند که تنوع اصلی این دودمان حدود 65000 سال پیش آغاز شد. شواهد به جنوب غربی فرانسه به عنوان محتملترین منطقه منبع اشاره میکنند، جایی که جمعیت کوچکتری ممکن است در شرایط آب و هوایی سخت پیش از گسترش مجدد در اروپا ادامه داشته باشد.
این مطالعه شواهد ژنتیکی را با سوابق باستانشناسی ترکیب میکند تا مکان را ردیابی کند نئاندرتال ها در طول زمان زندگی می کردند. این تصویر وسیعتر نشان میدهد که دامنه آنها قبل از گسترش مجدد کاهش یافته است.
سایتهای باستانشناسی انقباض حضور نئاندرتالها را از حدود 80000 سال پیش نشان میدهند و جنوب فرانسه به عنوان یک مرکز کلیدی بین 70000 تا 60000 سال پیش برجسته شده است. بعدها، سایتهای مرتبط با نئاندرتالها مجدداً در غرب اوراسیا گسترش یافتند.
محققان می گویند که این الگو با یک داستان اقلیمی مطابقت دارد. شرایط سرد و خشک در طول دوره یخبندان ممکن است گروه های نئاندرتال را مجبور به پناهگاه های کوچکتر کرده باشد. به نظر می رسد یکی از آن گروه ها بعدها گسترش یافته و به منبع اصلی نئاندرتال های متأخر اروپا تبدیل شده است.
سرنخ های ژنتیکی قبل از انقراض
این یافته ها همچنین به کاهش تنوع ژنتیکی در طول زمان اشاره می کند. نئاندرتالهای مسنتر از اروپا و منطقه آلتای شاخههای عمیقتر و متنوعتری را در پرونده ژنتیکی نشان دادند. در مقابل، بیشتر نئاندرتالهای متأخر از اسپانیا تا قفقاز، نزدیک به هم بودند.
این تشابه رو به رشد ممکن است منعکس کننده یک تنگنا باشد، زمانی که اندازه جمعیت کاهش یافت و تنوع کاهش یافت. محققان همچنین نشانههایی از کاهش شدید اندازه مؤثر دودمان مادری نئاندرتالها را پیدا کردند که از حدود 45000 سال پیش شروع شد و در حدود 42000 سال پیش، کمی قبل از انقراض آنها به نقطه پایینی رسید.
مطالعه همه سؤالات را حل نمی کند تاریخ نئاندرتال. متکی به DNA میتوکندری است که فقط خط مادر را ردیابی می کند. محققان می گویند DNA هسته ای بیشتری برای نشان دادن میزان گسترده گردش جمعیت مورد نیاز است.
با این حال، این اثر یکی از واضحترین تصاویر را از تاریخ نئاندرتال متأخر در اروپا ارائه میکند. این نشان می دهد که فصل آخر آنها با عقب نشینی، بقا در یک پناهگاه کوچکتر و سپس گسترش گسترده از یک منبع مشترک شکل گرفته است.
