جنگ ایران برخی از کشورهای حاشیه خلیج فارس را به سمت اسرائیل می کشد و برخی دیگر را دور می کند

سی‌ان‌ان به نقل از یوئل گوزانسکی، یکی از همکاران موسسه مطالعات امنیت ملی، گفت که امارات یکی از نزدیک‌ترین کشورهای جهان به اسرائیل است. این فقط امنیت نیست، گردشگری، علم، سرمایه گذاری، تجارت است. هیچ کشور عربی نزدیکتر نیست.»

گوزانسکی به وب سایت گفت که این نوع سرمایه گذاری گام بعدی منطقی در رابطه است.

او گفت: “اسرائیل به پول امارات نیاز خواهد داشت. ما فناوری داریم، اما منابع نداریم. امارات منابع دارد، اما فاقد فناوری است.”

نزدیکی فزاینده روابط، که در صحبت از یک صندوق مشترک مشهود بود، عصبانیت اماراتی را از افشای نتانیاهو قابل توجه اما نه نگران کننده کرد. همچنین به یک تغییر بزرگتر در استراتژی امارات اشاره می کند که جنگ با ایران سرعت بخشیده است.

ابوظبی به طور فزاینده ای کمتر شبیه یک عضو متعارف اجماع عربی عمل می کند و بیشتر شبیه کشوری است که مصمم به ترسیم مسیر خود است، حتی زمانی که این به معنای گسست از سایر کشورهای خلیج باشد.

از این نظر، تعمیق روابط با اسرائیل صرفاً در مورد تصورات مشترک تهدید یا سودمندی نظامی نیست. همچنین در مورد استقلال و استقلال است.

امارات متحده عربی خواهان فناوری، اطلاعات و مزایای عملی هماهنگی امنیتی بیشتر اسرائیل است. اما همچنین می‌خواهد روابط را تحت کنترل داشته باشد، به همین دلیل به نظر می‌رسد که اپیزود نتانیاهو آن را آزار می‌دهد.

موضوع این نبود که رابطه شکننده است. این بود که ابوظبی نمی‌خواهد به‌عنوان یک پشتوانه در سیاست داخلی اسرائیل معرفی شود، یا در روایتی از نظم منطقه‌ای جدید تحت رهبری اسرائیل که خودش آن را تعریف نمی‌کند، قرار گیرد.

سینزیا بیانکو، یکی از اعضای مهمان در شورای روابط خارجی اروپا که در کشورهای حوزه خلیج فارس متخصص است، تصمیم امارات برای خروج از اوپک را بیانگر تغییر استراتژیک شتاب‌گرفته از جنگ ایران و نشانه این است که امارات اکنون «به‌طور فزاینده‌ای از سیاست‌های اجماع اعراب و مسلمانان مانند نهادهای اجماع عربی و سازمان‌های نفتی که به ارث رسیده‌اند، بی‌تفاوت است».

یکی از دلایل این تمایل به تنهایی، ناامیدی عمیق از واکنش جهان عرب به حملات ایران به آن است.

او نوشت: «لیزرهای ضد پهپاد اسرائیل و سامانه گنبد آهنین آن در رهگیری بیش از 95 درصد پرتابه‌های ایرانی که امارات را هدف قرار می‌دهند، حیاتی بودند. برای ابوظبی، این در تضاد کامل با آنچه بسیاری از مقامات اماراتی آن را فقدان کامل همبستگی ملموس اعراب در طول بحران می‌دانند، قرار دارد.

طارق العتیبه، یکی از مقامات سابق شورای امنیت ملی امارات، در مقاله ای برای موسسه کشورهای عربی خلیج فارس نوشت که بحران کنونی، که او آن را مهم ترین بحران منطقه از زمان تهاجم عراق در سال 1990 به کویت نامید، «نه تنها آزمایش پدافند هوایی خلیج فارس نیست، بلکه توخالی بودن همبستگی اعراب را آشکار می کند.

در مواجهه با تجاوز ایران، چندین کشور برای ارائه کمک واقعی به امارات گام برداشته‌اند. در درجه اول، ایالات متحده و اسرائیل با ارائه حمایت از طریق کمک‌های نظامی گسترده، اشتراک‌گذاری اطلاعاتی و حمایت دیپلماتیک، ثابت کرده‌اند که متحدان واقعی هستند.

در حالی که به نظر می رسد امارات متحده عربی به عنوان یک شریک امنیتی عملی به طور پیوسته به اسرائیل نزدیک تر می شود، عربستان سعودی اینطور نیست. بلکه مسیر متفاوتی را ترسیم می کند.

ریاض ممکن است از دیدن تضعیف ایران و محدود شدن دسترسی منطقه ای آن استقبال کند، اما همچنین نسبت به هر نتیجه ای که اسرائیل را از درگیری به عنوان قدرت مسلط خاورمیانه خارج می کند، محتاط است.

شاهد آنچه پس از جنگ 12 روزه در ژوئن گذشته رخ داد، زمانی که ایالات متحده و اسرائیل به طور قابل توجهی توانایی های هسته ای ایران را تنزل دادند، اتفاق افتاد. شاید بتوان تصور کرد که این امر منجر به گشایش عربستان و اسرائیل می شود. این کار را نکرد. در واقع، لفاظی‌های ضد اسرائیلی و حتی یهودستیزی از سوی مقامات سعودی، شخصیت‌های مذهبی و رسانه‌ها افزایش یافت.

بنابراین در حالی که امارات متحده عربی در حال ایجاد روابط نزدیکتر با اسرائیل به عنوان سنگری در برابر تجاوزات ایران در آینده است، عربستان سعودی به جهات دیگری نگاه می کند – تقویت روابط خود با پاکستان و ترکیه. این سه کشور در ماه ژانویه پیش نویس یک توافقنامه دفاعی سه جانبه را تنظیم کردند که نشان دهنده ظهور یک محور جدید سنی در منطقه بود.

بنابراین، به جای گرایش به اسرائیل، همه اینها نشان دهنده این است که چگونه عربستان سعودی به دنبال تضمین های امنیتی در جاهای دیگر است.

امارات به سمت هماهنگی عملیاتی عمیق تر با اسرائیل حرکت می کند، در حالی که عربستان سعودی در حال مانور برای حفظ تعادل منطقه ای است که در آن نه تهران و نه اورشلیم بیش از حد قدرتمند نمی شوند. راه برای انجام این کار این است که به آنکارا و اسلام آباد برای حمایت دفاعی نگاه کند، نه اورشلیم – چیزی که در خیابان های سعودی بسیار نامحبوب خواهد بود.

در نتیجه جنگ کنونی نه تنها قدرت ایران را تضعیف می کند. همچنین در حال افشای خط گسل استراتژیک جدید منطقه است.

امارات متحده عربی به طور فزاینده ای به اسرائیل به عنوان یک شریک امنیتی روی می آورد که می تواند در مواقعی که مهم باشد، به آن کمک کند. در همین حال، عربستان سعودی در حال محافظت است – به جای اورشلیم به پاکستان و ترکیه نگاه می کند، زیرا می خواهد ایران ضعیف شود، اما نه به بهای ظهور اسرائیل به عنوان وزنه سنگین جدید منطقه.

و این شکاف فزاینده – بین امارات متحده عربی در حال نزدیک شدن به اسرائیل و ایجاد اتحادهای امنیتی جایگزین عربستان سعودی با کشورهایی مانند پاکستان و ترکیه – ممکن است به یکی از خطوط گسل تعیین کننده خاورمیانه پس از جنگ تبدیل شود.