وزیر امور خارجه طالبان در کابل با سفیر روسیه دیدار کرد. عکس فایل.
چشمانداز سیاسی افغانستان در سال 1404 خورشیدی (مارس 2025 تا مارس 2026) با تغییرات دیپلماتیک، اختلافات داخلی و تنشهای منطقهای فزاینده مشخص شد، زیرا طالبان به دنبال مشروعیت بینالمللی بیشتر بودند اما تا حد زیادی در انزوا باقی ماندند.
روسیه اولین – و تا کنون تنها – کشوری بود که در طول سال به طور رسمی حکومت طالبان را به رسمیت شناخت که یک پیشرفت مهم اما عمدتا نمادین برای طالبان بود. علیرغم مشارکت گسترده چندین کشور، هیچ کشور دیگری به رسمیت شناخته نشد.
همزمان، طالبان روابط خود را با هند تعمیق بخشیدند و حضور دیپلماتیک خود را در اروپا، از جمله در آلمان، گسترش دادند که نشان از تلاشها برای گسترش روابط بینالمللی فراتر از شرکای سنتی منطقهای بود.
با این حال، روابط با پاکستان – که مدت ها به عنوان متحد کلیدی طالبان تلقی می شد – به شدت بدتر شد و دو طرف را در تضاد قرار داد. تلاشهای میانجیگری قدرتهای منطقهای از جمله ترکیه، عربستان سعودی، قطر و ایران نتوانست تنشها را حل کند.
رجب طیب اردوغان، رئیسجمهور ترکیه گفت که آنکارا به دنبال کاهش خصومتها از جمله تلاش برای تضمین آتشبس موقت در تعطیلات عید بوده است.
اردوغان گفت: برای برقراری صلح و ثبات و فعال کردن مجدد گفتگو و دیپلماسی، همه منابع خود را بسیج می کنیم. ما از توقف درگیریها بین پاکستان و افغانستان استقبال میکنیم تا هر دو کشور بتوانند این عید را در صلح و آرامش برگزار کنند.»
ایالات متحده همچنین با مساعدت قطر با مقامات طالبان در کابل گفتگوهای محدودی انجام داد. در حالی که این گفتگوها منجر به آزادی برخی از زندانیان آمریکایی شد، اما منجر به عادی سازی گسترده تر روابط نشد.
در عوض، دولت ترامپ موضع انتقادی تری نسبت به تعامل بین المللی با طالبان اتخاذ کرد. در روزهای پایانی سال، واشنگتن افغانستان را به عنوان کشور حامی بازداشت غیرقانونی معرفی کرد.
در همین حال، سازمان ملل متحد نتوانست از بن بست سیاسی افغانستان خارج شود. تلاشهای آن تحت فرآیند دوحه ادامه یافت، اما عمدتاً به ابتکارات مبارزه با مواد مخدر و توسعه بخش خصوصی، با پیشرفت اندکی در موضوعات سیاسی گستردهتر، محدود شد.
در طول سال، گزارشها حاکی از اختلافات داخلی در رهبری طالبان، به ویژه بین گروههای همسو با هیبت الله آخوندزاده، رهبر طالبان و شبکه حقانی بود. علیرغم این تنشها، آخوندزاده بارها بر وفاداری مطلق به رهبری خود تأکید کرد، بدون اینکه نشانهای از حرکت به سمت شمول سیاسی داخلی گستردهتر باشد.
فعالیت سیاسی مخالفان در داخل افغانستان عملاً وجود نداشت. گروه های ضد طالبان در خارج از کشور پراکنده بودند و به نظر می رسید که تأثیر کمی بر پویایی های سیاسی داخلی داشته باشند.
علیرغم شناخت محدود بین المللی، فشار جهانی بر طالبان، به ویژه درخواست برای تشکیل یک دولت فراگیر ادامه یافت. حتی شرکای کلیدی مانند روسیه و چین خواستار مشارکت سیاسی گستردهتر شدهاند، اما طالبان تاکنون هیچ تمایلی برای عبور از کنترل انحصاری قدرت خود نشان ندادهاند.
