کابل تریبون (KT) – سخنرانان در چهارمین روز کمیسیون سازمان ملل متحد در مورد وضعیت زنان (CSW70) هشدار دادند که سیاست های طالبان در افغانستان یک سیستم “آپارتاید جنسیتی” است، در حالی که شکاف های جهانی پایدار در مشارکت سیاسی زنان را نیز برجسته می کنند.
بر اساس گزارشی که توسط US Dispatch منتشر شد، بحث ها بر آنچه شرکت کنندگان به عنوان حذف سیستماتیک زنان از زندگی عمومی در افغانستان و موانع ساختاری گسترده تر که نقش زنان در سیاست را در سراسر جهان محدود می کند، متمرکز بود.
ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور افغانستان، گفت که طالبان از زمان بازگشت به قدرت در سال 2021، نهادهای کلیدی عدلی را منحل کرده است و هیچ قاضی، وکیل یا دادستان زن در این کشور باقی نمانده است.
او گفت که زنان از وکالت در مراحل قانونی منع شده اند و برای حضور در محاکم باید توسط قیم مرد همراه شوند.
بنت گفت: «تغییر سیستم حقوقی طالبان به طور فعال ظلم علیه زنان و دختران را اعمال می کند.
زرقا یفتلی، رییس بنیاد تحقیقات حقوقی زنان و اطفال، گفت که دادگاه های افغانستان اکنون به جای عدالت به عنوان ابزار کنترل عمل می کنند.
مترا مهران، متخصص وکالت در عفو بینالملل، گفت که طالبان بیش از 200 فرمان را صادر کرده است که حقوق زنان از جمله ممنوعیت تحصیل، اشتغال و مشارکت عمومی را محدود میکند.
سخنرانان دیگر، از جمله حنیفه جیرووال از حقوق زنان اول، استدلال کردند که سیستم کنونی به جای اصول قانونی مبتنی بر احکام است و تبعیض مبتنی بر جنسیت را اجرا می کند.
اشتراک کنندگان خواستار ایجاد یک مکانیسم مستقل تحقیقاتی بین المللی برای بررسی شرایط در افغانستان شدند.
نمایندگان همچنین از طالبان خواستند که به تعهدات بین المللی، از جمله بازگرداندن دسترسی زنان به آموزش، عمل کنند.
این کنفرانس همچنین به چالش های جهانی در مشارکت سیاسی زنان پرداخت. رزماری دی کارلو، معاون دبیرکل سازمان ملل متحد در امور سیاسی و صلحسازی، گفت که زنان در حال حاضر 27.2 درصد از کرسیهای پارلمانی در سراسر جهان را در اختیار دارند که نسبت به 11.6 درصد در سال 1995 افزایش یافته است، اما هشدار داد که برابری جنسیتی چندین دهه باقی مانده است.
او خاطرنشان کرد که بسیاری از زنان در سیاست با آزار و خشونت روانی روبرو هستند که مشارکت را منع می کند.
سخنرانان اقداماتی مانند سهمیه بندی انتخاباتی، اصلاحات قانونی و برنامه های هدفمند را به عنوان ابزارهای موثر برای افزایش نمایندگی زنان برجسته کردند.
نمونه هایی از کشورهایی از جمله لیبی، اکوادور، کنیا، اسپانیا و ایالات متحده به عنوان پیشرفت در بهبود مشارکت زنان در زندگی سیاسی و عمومی ذکر شد.
شرکت کنندگان تاکید کردند که مشارکت زنان باید فراتر از بازنمایی نمادین باشد و نیاز به اصلاحات ساختاری، بودجه و پاسخگویی برای تضمین مشارکت معنادار دارد.
