تهاجم ایرانیان مشکلات اقتصادی را می پوشاند

چگونه آخرین حملات بی‌ثباتی منطقه‌ای را گسترش می‌دهند

در 7 ژوئن^هفتم، ایران در دفاع از حزب الله سه بار علیه اسرائیل شلیک کرد که باعث حملات تلافی جویانه اسرائیل به اهداف نظامی در سراسر ایران شد. از جمله سایت ها نزدیک تهران، تبریز، اصفهان، کرج، پتروشیمی در ماهشهر و تاسیسات تولید موشک.

در پی حمله اولیه ایران، آمریکا رئیس جمهور دونالد ترامپ بر اساس گزارش‌ها از نخست‌وزیر اسرائیل خواسته است که علیه ایران تلافی نکند و خاطرنشان کرد که موشک‌ها رهگیری شده و هیچ آسیبی گزارش نشده است. او از آن زمان بار دیگر خواستار توقف حملات بیشتر و از سرگیری تلاش های دیپلماتیک از هر دو طرف شده است. بازیگران منطقه ای دیگر، از جمله حوثی ها در یمن نیز موشک های پرتاب کرد در اسرائیل، تهدید به هدف قرار دادن کشتی های اسرائیلی در دریای سرخ. به گفته ترامپ، رویدادهای روز یکشنبه تاثیر نمی گذارد تلاش برای دستیابی به توافق با ایران بر سر تنگه هرمز.

مشکل صادرات ایران

ممکن است دلایل اقتصادی برای تشدید تنش ایران وجود داشته باشد. دن لینئوس، کارآفرین سابق آمریکایی و اکنون تحلیلگر مقیم تل‌آویو، در مصاحبه‌ای به فوربس گفت: «در کمتر از ۹۰ روز، اقتصاد ایران شروع به فروپاشی خواهد کرد، زیرا عرضه نفت قابل تحویل این کشور به سرعت در حال کاهش است.

صادرات نفت ایران تا به امروز به پایین ترین سطح خود در شش سال گذشته رسیده است و به طور متوسط ​​حدود 209000 بشکه در روز (بشکه در روز) بوده است. انتظار می رود تولید نفت خام از 2.75 میلیون بشکه در روز به 1.2-1.3 میلیون بشکه در روز در ماه می کاهش یابد. ظرفیت ذخیره سازی نیز به طور فزاینده ای محدود شده است – ممکن است ظرف چند هفته ظرفیت کشور تمام شود. از 147 میلیون بشکه موجودی نفت خام و میعانات گازی ایران، تخمین زده می شود. 67 میلیون لینئوس گفت که بشکه ها به دلیل دسترسی کشتیرانی و فشارهای ژئوپلیتیکی به طور موثر در دام باقی می مانند.

از آنجایی که سیستم صادرات ایران به تأخیر در تسویه حساب وابسته است، با پرداخت‌هایی که تقریباً 2 ماه پس از تحویل دریافت می‌شود، تأثیر آن بر درآمد از کاهش فیزیکی محموله‌ها عقب خواهد بود.

چین همچنان بزرگترین خریدار ایران است. با این حال، ادامه انسداد به این معنی است که نفت کشور برای فروش تمام خواهد شد. واردات چین در ماه می در حال حاضر به حدود کاهش یافته است 1.1 میلیون بشکه در روز، کمترین میزان از آغاز سال 2025.

تشدید تنش در خاورمیانه به طور فزاینده ای به رکود اقتصادی کنونی ایران گره خورده است. با کاهش صادرات و محدود ماندن ظرفیت، ایران منبع اصلی اهرم مالی خود را از دست می دهد. با افزایش تنش‌های منطقه‌ای، تأثیرات آن بیشتر نمایان می‌شود. به گفته لینئوس، تهدیدهای قالیباف علیه محاصره ناشی از فعالیت رژیم تحت فشار اقتصادی و محدودیت زمانی است. همانطور که او بیان کرد، “رژیم به این ساعت نگاه می کند و نمی تواند صبر کند تا پول نقد شود.”

ایمان، روحیه و سایر چیزهای نامشهود

محدودیت‌های صادراتی و سایر اشکال اجبار اقتصادی می‌تواند راه درازی را در جهت تحت فشار قرار دادن دولت‌ها و امکان تغییر ایجاد کند. با این حال، آنها برای موفقیت به شرایط اضافی نیاز دارند.

متأسفانه، اندازه گیری بسیاری از موارد نامشهودی که اجبار اقتصادی بر آنها تکیه می کند، دشوار است. تمایل برای جنگیدن به طرز معروفی بی ثبات است: ایالات متحده به طور گسترده روحیه طالبان افغانستان و اوکراین را اشتباه محاسبه کرد. در مورد دوم، پوتین نیز همین کار را کرد. هیچ روش علمی برای تعیین کمیت سودمندی غیرت ایرانی وجود ندارد.

حتی اگر دشمن در ابتدا دچار تفرقه شود یا تمایلی به مقاومت نداشته باشد، اقدام قهری ممکن است وحدت را تقویت کند. “تجمع حول پدیده پرچم” به صورت تاریخی و جهانی مشاهده شده است. آیا ایرانیانی که نسبت به دیکتاتوری تئوکراتیک کنونی متخاصم، معترض، بی تفاوت بودند یا از آن می ترسیدند، از جمهوری ستمگر اسلامی حمایت خواهند کرد؟ اگر محاصره آمریکا ادامه یابد، ممکن است به خوبی متوجه شویم.

کره شمالی به عنوان یک گواهی آشکار ایستاده است: بدون مخالفت داخلی کافی و “چکمه های روی زمین” مخالف، حتی کشورهای فوق العاده فقیر و ناکارآمد می توانند برای دهه ها در میان انزوای تقریباً کامل دوام بیاورند. ایران پرونده پیچیده تری است. ایران از یک سو دارای هویت ملی چند هزار ساله است. این کشور دارای اقتصاد متنوع و دارای پایگاه صنعتی دفاعی توسعه یافته است. ایران به‌عنوان یک دولت و یک جامعه، از نظر تئوریک می‌تواند بار ادامه محاصره را برای مدتی به دوش بکشد، مشروط بر اینکه انسجام داخلی جامعه چند قومیتی‌اش دست نخورده باقی بماند و رژیم متحد بماند.

ایران در حال حاضر با یک فروپاشی تقریباً اقتصادی مواجه است، تورم فوق العاده بین 65٪ تا 73٪ و ریال در پایین ترین سطح بی سابقه. محاصره دریایی باعث کمبود مواد غذایی شده است. میلیون ها نفر هر روز گرسنه می شوند. پنج سال خشکسالی باعث تخلیه سدها شده و باعث کمبود آب شده است، در حالی که سرمایه‌گذاری ناکافی ساختاری و آسیب‌های زمان جنگ باعث سهمیه‌بندی گسترده سوخت شده است.

این سوال باقی می‌ماند که آیا اگر فاجعه اقتصادی کنونی به یک فاجعه واقعی تبدیل شود، آیا مردم ایران به چنین فداکاری‌هایی ادامه خواهند داد؟