پهپادهای اوکراینی که از اهداف روسی خود دور شدند و در فنلاند سقوط کردند، نگرانی شدیدی را برای آمادگی دفاعی اروپا به وجود آورده است. آیا بلوک می تواند قبل از اینکه خیلی دیر شود درس خود را بیاموزد؟
فنلاند مدتهاست که خود را به عنوان مدل آمادگی اروپا فروخته است. این کشور پناهگاه های بمب در زیر بلوک های آپارتمانی، انبارهای غلات اضطراری و ارتش ذخیره آنقدر بزرگ است که مقامات پایتخت های بزرگ اروپایی با حس حسادت از آن یاد می کنند. از زمان پیوستن به ناتو، شهرت فنلاند به عنوان نگهبان شمالی ائتلاف افزایش یافته است. بنابراین، وقتی پهپادهای اوکراینی اخیراً بدون شناسایی به حریم هوایی فنلاند پرواز کردند، قبل از اینکه در مسیر حمله به روسیه سقوط کنند، دلیلی برای هشدار وجود داشت.
سوال عملی به اندازه کافی واضح است. چگونه یک هواپیمای مرتبط با یک جنگ فعال از آسمان یکی از نظامی ترین کشورهای مرزی اروپا بدون رهگیری عبور می کند؟ اما پرس و جوی سیاسی حاصل هنوز هم اوضاع را ناراحتکنندهتر میکند: چرا مقامات اینقدر از خودشان مطمئن نیستند؟
بیانیه های رسمی اولیه درهم و برهم بود و ارتباطات عمومی در بهترین حالت ناقص بود. را هلسینگین سانومات روزنامه به طور تصادفی به هواپیماهای بدون سرنشین روسی اشاره کرد (به اشتباه در جمعآوری اخبار به ابزارهای هوش مصنوعی اعتماد کرده بودند). سپس اظهارات نخست وزیر آمد که شکست ها “هشدار کننده” بودند، اعتراف قابل توجه در کشوری که دولت ها معمولاً صلاحیت آرامش را بیش از هر چیز دیگری می دانند. فنلاندی ها به شنیدن این که مؤسسات آنها آماده شده اند عادت کرده اند – یاد گرفتن این که آن اجساد غافلگیر شده اند، خوب نمی نشیند.
وسوسه این خواهد بود که با این موضوع به عنوان یک شرمساری فنلاندی برخورد کنید. با این حال، مفیدتر به عنوان اروپایی خوانده می شود. علیرغم تمام صحبت هایی که در مورد تسلیح مجدد از زمان تهاجم تمام عیار روسیه به اوکراین مطرح شده است، بسیاری از تفکرات دفاعی اروپا ریشه در مفروضات قدیمی تر در مورد چگونگی آغاز جنگ و چگونگی آمادگی دارد. وزیران همچنان تمایل دارند خرید جت های جنگنده، سیستم های توپخانه و باتری های موشکی را اعلام کنند. اینها نمادهای قابل مشاهده و گران قیمت جدیت هستند. اما آنها عمدتا برای تهدیدات متعارف طراحی شده اند. میدان نبرد در اوکراین بارها به یک نکته اشاره کرده است. پلتفرمهای گرانقیمت بهطور خودکار در برابر تهدیدات ارزان، بداهه یا از نظر فناوری متوسط محافظت نمیکنند. تجهیزات ساخته شده برای ردیابی بمب افکن ها و سوراخ کردن وسایل نقلیه زره پوش ممکن است همچنان با یک پهپاد کم پرواز که برای کسری از قیمت موشک ارسال شده برای نابودی آن مونتاژ شده است، مبارزه کند.
فنلاند در این زمینه تنها نیست. این کشور به سادگی به اولین کشور اروپایی تبدیل شده است که به طور علنی با این شکاف روبرو شده است. نقص جالبتر ممکن است نه در پوشش رادار، بلکه در واکنش دولت باشد. در فنلاند، تاب آوری ملی اغلب به صورت فیزیکی مورد بحث قرار می گیرد: پناهگاه ها، انبارها، سربازان وظیفه، انبارهای مهمات. با این حال، تابآوری به چیزی کمتر ملموس، یعنی اعتماد عمومی و حرفهای – یا دانستن اینکه در زمان فشار زیاد چه باید بکنید، بستگی دارد. وقتی پیامهای رسمی در طول یک حادثه امنیتی زنده مردد یا متناقض میشوند، این اعتماد ضعیف میشود. در یک بحران، شایستگی باید قابل مشاهده باشد.
هیچ کدام از اینها به این معنی نیست که آمادگی فنلاند به عنوان یک داستان تخیلی افشا شده است. دور از آن. فنلاند یکی از معدود کشورهای اروپایی است که در طول دهههای پس از جنگ سرد، دفاع ارضی را جدی گرفته است، اجباری اجباری برای مردان را حفظ کرده، به طور منظم نیروهای ذخیره را برای تمرینهای تازهسازی بسیج میکند و مرزهای طولانی شرقی خود را تقویت میکند، حتی در حالی که بسیاری از اروپا کوچکتر شدهاند. نیروهای مسلح آن معتبر هستند، فرهنگ استراتژیک آن بالغ است و طبقه سیاسی آن به طور کلی درک می کند که جغرافیا هنوز اهمیت دارد. بیشتر اروپا اگر کمی بیشتر شبیه فنلاند فکر کند عاقل تر خواهد بود. اما حتی کشورهای جدی نیز می توانند برای نسخه اشتباه جنگ بعدی آماده شوند.
درس واقعی اینجا این نیست که فنلاند شکست خورده است. این است که آمادگی را نمی توان به عنوان یک پروژه تمام شده تلقی کرد. نهادهایی که فنلاند را در قرن بیستم مقاوم کردند، به خودی خود امنیت را در قرن بیست و یکم تضمین نمی کنند. اروپا اکنون باید بیشتر در مورد دفاع از هواپیماهای بدون سرنشین، نظارت در ارتفاع پایین، هماهنگی غیرنظامی-نظامی و چابکی بوروکراتیک مورد نیاز برای واکنش سریعتر به وقایع نسبت به فرآیندهای رسمی فکر کند.
شهرت فنلاند به عنوان پیشگام اروپا همچنان شایسته است. با این حال، شهرت تنها زمانی مفید است که از تماس با واقعیت جان سالم به در ببرد. اگر حتی فنلاندیها را هم میتوان با یک مشت پهپاد اشتباه کرد، بقیه اروپا باید از خود بپرسند که چه آسیبپذیریهای خودش پنهان مانده است.
