آتش سوزی ها، میله ها و روز یک قدیس: چگونه اروپا طولانی ترین روز سال را جشن می گیرد

چه شهرها و چه روستاها، بسیاری از جوامع در سراسر اروپا روز و شب 24 ژوئن را به جشن نیمه تابستان می گذرانند. دور آتش‌ها، یا گاهی اوقات میله‌ها، تاج گل‌های دستباف ورزشی از گل‌های وحشی یا برگ‌های بلوط گرد هم می‌آیند، آواز می‌خوانند، می‌پرند، می‌رقصند، می‌خورند، می‌نوشند، می‌آیند و فرا رسیدن طولانی‌ترین روز سال را جشن می‌گیرند. همانطور که یک محقق فولکلورمن در جشن‌های نیمه تابستان در فنلاند، سوئد، نروژ، دانمارک، استونی و لیتوانی حضور داشته‌ام، و بی‌نهایت از تعهد پرشور مردم به تعطیلات و لذت آشکار از آن وحشت دارم.

از مدیترانه تا اسکاندیناوی و از فرانسه گرفته تا لهستان و فراتر از آن، مید تابستان با نام‌های بسیاری از جمله ایتالیایی «Festa di San Giovanni Battista» و سوئدی «Midsommar» شناخته می‌شود. این “Leedopäev” در استونی، “Juhannus” در فنلاند، و “Mihcamárat” برای سامی ها است. مردم بومی اسکاندیناوی. جشن ها جشن انقلاب تابستانی را که در نیمکره شمالی در حدود 21 ژوئن برگزار می شود، نشان می دهند.

هر روز صبح از زمان انقلاب زمستانی تا انقلاب تابستانی، خورشید کمی دورتر به سمت شمال طلوع می کند. همانطور که خورشید در آسمان بالاتر می رود، سایه ها کوتاه تر و روزها طولانی تر می شوند. در انقلاب تابستانی، خورشید «ایستاده است” – به معنای انقلاب لاتین – و پیشروی خود را به سمت جنوب آغاز می کند.

اروپاییان در سراسر قاره، هزاران سال است که به این چرخه ساده و اجتناب ناپذیر توجه کرده اند. آثار دوران نوسنگی مانند نیوگرانج ایرلند و استون هنج انگلیسکه هر دو مربوط به حدود 5000 سال پیش هستند، برای علامت گذاری انقلاب ساخته شده اند.

روشن کردن آتش

از دریای مدیترانه به حومه شمالی اروپا، انقلاب تابستانی از دیرباز به عنوان زمانی برای آداب و رسوم برای جمع آوری شانس، گفتن آینده و دفع شر مورد استقبال قرار گرفته است.

در آلمان، شمال شرقی فرانسه و بسیاری از مناطق اسکاندیناوی و بالتیک، مردم هنوز هم آتش سوزی های مفصلی می سازند تا در عصر روشن کنند و تا مدت ها به شب تمایل دارند. بر اساس باورهای عامیانه، قدم گذاشتن یا جهش بر روی شعله های آتش، عشق و باروری به ارمغان می آورد، در حالی که ارتفاع شعله ها محصول سال آینده را پیش بینی می کند.

به طور سنتی، بسیاری از اروپایی ها شبنم، گیاهان یا برگ ها را در شب نیمه تابستان جمع می کردند که به این شهرت داشت. سلامتی، زیبایی و خوشبختی را تضمین کند. برخی گاوهای خود را به آتش نزدیک می‌کردند تا در دود نفس بکشند، یا روز بعد مزارع را با خاکستر پراکنده می‌کردند. اگرچه مردم امروز عموماً این باورها را به عنوان یادآوری های عجیب و غریب از گذشته می دانند، اغلب آنها مشتاقانه مشارکت می کنند، فقط در صورت لزوم – آنها را به پیشینیان قرن ها یا حتی هزاره ها در گذشته گره می زنند.

بت پرست، مسیحی و سکولار

بسیاری از نام‌های این تعطیلات، مانند دانمارکی «Sankt Hans Aften» یا «Jónsmessunótt» ایسلندی، با جان باپتیست، قدیس مسیحی که تولد او در 24 ژوئن جشن گرفته می‌شود، مرتبط است. به دنیا آمدن دقیقا شش ماه قبل، در اوج تابستان. علاقه به این ارتباط بین عیسی و یوحنا توضیح می دهد که چرا تعطیلات در 24 ژوئن – یا در برخی کشورها، در نزدیکترین شنبه – به جای انقلاب واقعی برگزار می شود.

مقامات مسیحی قرون وسطی همیشه لذت نمی بردند جشن های “بت پرستان” آن روز و گهگاه رقص، آواز و دیگر آداب و رسوم دهقانان را تقبیح می کرد. در طول اصلاحات پروتستانی قرن شانزدهم، جشن های روزهای جشن قدیسان کاتولیک سرکوب شد، اما نیمه تابستان به عنوان یک تعطیلات سکولار ادامه یافت.

در جاهایی که پروتستان ها و کاتولیک ها با هم همپوشانی داشتند، مانند هلند، جشن شب سنت جان تبدیل شد نشان هویت کاتولیک. جشن سنت جان به عنوان جشن گرفته می شود جشن ملیاز استان کبک کانادا تا حدی برای متمایز کردن این استان از فرهنگ همسایگان پروتستان انگلیسی خود.

یکی از نمادین ترین تصاویر جشن های روز سوئد، نقاشی 1897 اندرس زورن «Midsommardans“، یا “رقص نیمه تابستان”، منعکس کننده قرن 19 است نگرانی از ناپدید شدن سنت های محبوب. زورن خودش هزینه برپایی میله ای را که در نقاشی او به تصویر کشیده شده بود، پرداخت کرد و به دنبال حفظ این رسم زیبا در منطقه روستایی سوئد بود که در آن زندگی می کرد.

با این حال ترس زورن بی اساس بود. خیلی چیزها تغییر کرده است، اما اروپایی ها همچنان قدردان ریتم های ساده و تغییرناپذیر دنیای طبیعی هستند، از جمله آمدن و گذراندن طولانی ترین روز فصل.