برنامه جهانی غذا اعلام کرد که بیش از 13.8 میلیون نفر در افغانستان با ناامنی غذایی حاد مواجه هستند، زیرا سقوط اقتصادی، بیکاری و شوک های مرتبط با آب و هوا همچنان باعث عمیق تر شدن بحران انسانی این کشور می شود.
آژانس ملل متحد هشدار داد که افزایش تنش های منطقه ای و افزایش قیمت مواد غذایی شرایط را برای خانواده های آسیب پذیر به ویژه زنان و کودکان بدتر می کند.
WFP گفت: نزدیک به پنج میلیون کودک و همچنین زنان باردار و شیرده در سراسر کشور از سوء تغذیه رنج می برند.
رقیبه احمدی، باشنده فیض آباد در شمال شرق افغانستان، بر اساس بیانیه ای که سازمان ملل متحد به اشتراک گذاشته است، گفت: «غذای اندکی که می توانیم به فرزندانمان بدهیم، اما کافی نیست. او گفت که کوچکترین دخترش از سوء تغذیه بهبود می یابد در حالی که شوهرش بیکار مانده است.
برنامه جهانی غذا گفت که بحران های همپوشانی به شدت عملیات های بشردوستانه را تحت فشار قرار داده و ذخایر غذای تغذیه ای تخصصی را که برای درمان مادران و کودکان مبتلا به سوءتغذیه استفاده می شود، کاهش داده است.
جان آیلیف، مدیر برنامه جهانی غذا برای افغانستان، در بیانیه گفت: «برنامه هایی مانند کمک های تغذیه ضروری است، نه اختیاری».
وی هشدار داد که اختلال در برنامه های کمک رسانی عواقب جدی برای خانواده های آسیب پذیر داشته است.
آیلیف گفت: «متاسفانه، این طناب نجات قبلاً قطع شده است و جان صدها هزار مادر و کودک را تهدید می کند.
افغانستان از زمان بازگشت طالبان به قدرت در سال 2021 با مشکلات اقتصادی فزاینده ای روبرو بوده است که باعث کاهش شدید بودجه بین المللی و بیکاری گسترده شده است.
آژانسهای بشردوستانه بارها هشدار دادهاند که کاهش کمکهای بینالمللی، همراه با خشکسالی، شوکهای اقلیمی و افزایش قیمتها، میلیونها افغان را برای تامین منابع غذایی اولیه دچار مشکل کرده است.
اقتصاد شکننده این کشور همچنین تحت تأثیر بی ثباتی منطقه ای و اختلال در مسیرهای تجاری قرار گرفته است، عواملی که آژانس های کمک رسان می گویند که قیمت کالاهای ضروری را افزایش می دهد.
گروههای بشردوستانه میگویند که زنان و کودکان در میان شدیدترین آسیبدیدگان بودهاند، بهویژه که محدودیتهای طالبان بر اشتغال زنان و زندگی عمومی، توانایی بسیاری از خانوادهها را برای کسب درآمد محدود کرده است.
سازمان ملل بارها برای افزایش حمایت های بین المللی از افغانستان درخواست کرده و هشدار داده است که کاهش کمک های مالی بشردوستانه می تواند میلیون ها نفر را به عمق گرسنگی و فقر بکشاند.
آژانس های امدادی می گویند که برنامه های تغذیه یکی از معدود شبکه های ایمنی باقی مانده برای خانواده های آسیب پذیر در سراسر کشور است، به ویژه در مناطق روستایی که دسترسی به خدمات بهداشتی و اشتغال پایدار محدود است.
