شاپور زدران، بازیکن سابق کریکت افغانستان، 38 ساله، که زمانی با موهای ریزش و زاویه تهدیدآمیز بازوی چپ، به سرعت در حال دویدن بود، اکنون با یک بیماری تهدید کننده زندگی دست و پنجه نرم می کند.
زادران که در ماه ژانویه در بیمارستانی در دهلی بستری شد، از بیماری نادری به نام لنفوهیستیوسیتوز هموفاگوسیتیک (HLH) رنج می برد. با بدتر شدن وضعیت سلامتی وی در آی سی یو بستری شد.
به گفته برادر زدران، عفونت در تمام بدن پخش شده است. قمایی زدران گفت: این بیماری به مغز وی نیز سرایت کرد که پس از انجام ام آر آی و سی تی اسکن مشخص شد.
HLH چیست؟
لنفوهیستوسیتوز هموفاگوسیتیک یک اختلال نادر و تهدید کننده حیات سیستم ایمنی است که در آن گلبول های سفید بیش از حد فعال به اندام ها آسیب می رسانند و سایر سلول های خونی را از بین می برند.
طبق نظر پزشکی جانز هاپکینز، دو نوع HLH وجود دارد: ژنتیکی و اکتسابی. اگر هر دو والدین ناقل ژنتیکی HLH باشند، احتمال ابتلای کودک به این بیماری 25 درصد، عدم ابتلا به این بیماری 25 درصد و احتمال ناقل بودن آن 50 درصد است.
در بزرگسالان، بسیاری از شرایط مختلف، از جمله عفونت ها و سرطان، می توانند باعث HLH شوند.
علائم HLH عبارتند از: بزرگ شدن کبد، تورم غدد لنفاوی، بثورات پوستی، یرقان، مشکلات ریوی، مشکلات گوارشی، مشکلات سیستم عصبی، از جمله اختلالات بینایی، مشکل در راه رفتن و سردرد.
آیا این بیماری قابل درمان است؟
طبق گفته کلینیک کلیولند، تنها درمان قطعی HLH اولیه (ژنتیکی) پیوند سلول های بنیادی است که جایگزین سیستم ایمنی معیوب می شود. با این حال، این بیماری در صورت عدم درمان کشنده است، اما با تشخیص زودهنگام و درمان، میزان بقای بالایی دارد.
حتی پس از درمان، HLH می تواند بازگردد، به خصوص اگر ژنتیکی باشد. نظارت دقیق مورد نیاز است.
مدیریت این بیماری بر سرکوب سیستم ایمنی و درمان علل زمینه ای (عفونت، بدخیمی) متمرکز است.
