خون برای نفت، بدن برای سود: کشتار امپریالیستی در خاورمیانه – جنگی نیست جز جنگ طبقاتی!

جنگ تمام خواهد شد

رهبران دست خواهند داد

پیرزن منتظر او خواهد ماند

پسر شهید

دختر منتظرش خواهد ماند

شوهر عزیز

و آن کودکان منتظر پدر قهرمان خود خواهند بود

نمی دانم وطنمان را فروختیم

اما دیدم چه کسی تاوانش را داد.

محمود درویش، شاعر ملی فلسطین، در این سطرها، واقعیت ها و بی عدالتی های خلع ید، بی ریشه بودن پناهندگان و درد تعلق به سرزمین خود را به سرسام آورترین و شدیدترین شیوه ها بیان می کند. کلمات اغلب تنها سلاحی هستند که برای مقابله با آن در دسترس هستند و قدرت شکل دادن به ادراک را پیدا می کنند. از نظر برداشت، به نظر می‌رسد ترامپ در داخل کشور به دلیل جنگ آسیب دیده است، در حالی که به نظر می‌رسد نتانیاهو وجهه مرد قدرتمند خود را در داخل تقویت کرده است. چندین نظرسنجی در این دو کشور نشان دهنده این موضوع است. برخی در آمریکا حتی خواهان استیضاح ترامپ هستند. تنها راه نجات او معامله با ایران است که به پر کردن خزانه آمریکا کمک می کند. ایالات متحده در ماه سپتامبر برای رای گیری میان دوره ای شرکت خواهد کرد و اسرائیل در اکتبر سال جاری انتخابات برگزار خواهد کرد. آیا دو رهبر می توانند پاسخ صادقانه ای ارائه دهند؟

جنگ اغلب از طریق نقشه ها، موشک ها و افراد صاحب قدرت روایت می شود. این به عنوان استراتژی، بازدارندگی یا بقا – به ویژه در یک محور ناپایدار شامل ایالات متحده، اسرائیل و ایران چارچوب بندی می شود. با این حال، همانطور که درویش به ما یادآوری می کند، دفتر واقعی جنگ در معاهدات نوشته نمی شود، بلکه در غیاب نوشته می شود: صندلی خالی هنگام شام، تماس بی پاسخ، انتظار طولانی که هرگز پایان نمی یابد.

منازعه جاری آمریکا، اسرائیل و ایران، برخورد تمدن‌ها، جوهره‌های مذهبی یا جاه‌طلبی‌های سیاسی انتزاعی در خلأ نیست. از نظر علمی، ریشه در تضادهای مادی سرمایه داری جهانی، مبارزه برای کنترل بر منابع، تسلط استراتژیک ژئوپلیتیکی و بازتولید قدرت بورژوازی در میان کاهش سودآوری و رقابت های بین امپریالیستی دارد. دستمزدهای جنگ هزینه های انسانی، گسست اقتصادی و مه ایدئولوژیک است که بر سر پرولتاریا و توده های تحت ستم فرود می آید و در قربانگاه انباشت سرمایه و بقای طبقه حاکم قربانی می شود. از نظر علمی، تاریخ توسط مبارزه طبقاتی با شیوه های تولید شکل می گیرد که روابط اجتماعی، دولت ها و درگیری ها را شکل می دهد. سرمایه داری انحصاری منجر به تقسیم جهان بین قدرت های بزرگ، صدور سرمایه و جنگ های اجتناب ناپذیر برای تقسیم مجدد در هنگام تشدید تضادها می شود.

در این کشمکش، ایالات متحده به عنوان هژمونی رو به زوال سرمایه داری متاخر، به دنبال حفظ منابع انرژی خاورمیانه بدون چالش و جلوگیری از هرگونه چالش برای تسلط دلار یا پایگاه منطقه ای آن (اسرائیل) است. حملاتی که با هدف تغییر رژیم و فلج کردن برنامه‌های هسته‌ای موشکی ایران انجام می‌شود، به تامین امنیت جریان نفت و بازدارندگی رقبایی مانند چین و روسیه که با ایران روابط اقتصادی دارند، کمک می‌کند. اسرائیل به‌عنوان پایگاه شهرک‌نشینی-استعماری امپریالیسم غربی عمل می‌کند، سیاست‌های توسعه‌طلبانه‌اش (شهرک‌سازی‌ها، حملات منطقه‌ای) با تأمین حائل‌ها و منابع و در عین حال سرکوب مقاومت فلسطین – یک مکانیسم کلاسیک تفرقه بینداز و حکومت کن که طبقه کارگر منطقه را تکه تکه می‌کند، گره خورده است. ایران، یک دولت سرمایه داری تئوکراتیک با لایه های بورژوایی خاص خود، به عنوان یک قدرت منطقه ای که از حوزه نفوذ خود از طریق نیابت ها دفاع می کند، مقاومت می کند. محور مقاومت آن انترناسیونالیسم پرولتری نیست، بلکه مانور بورژوازی ملی در درون نظام امپریالیستی است – ضد آمریکا در لفاظی، در عین حال کاملاً سرمایه داری در استثمار کارگران و دهقانان خود.

تشدید تنش در سال 2026، به دنبال مبادلات قبلی در سال‌های 2024-2025، حمل‌ونقل جهانی از طریق هرمز را مختل کرد، قیمت نفت را افزایش داد و میلیاردها آسیب را به همراه داشت- نشانه‌هایی از نحوه اجتماعی کردن رقابت‌های بین سرمایه‌داری در عین خصوصی‌سازی سود برای تولیدکنندگان اسلحه، شرکت‌های انرژی و پیمانکاران نظامی.

هیچ انحرافی وجود ندارد; گرایش سرمایه داری به سمت انباشت بیش از حد و کاهش نرخ سود، نظامی گری را به عنوان یک «راه حل فضایی» (هاروی) یا خروجی برای سرمایه مازاد سوق می دهد. جنگ برای از بین بردن ظرفیت مازاد، باز کردن بازارهای جدید و نظم بخشیدن به نیروی کار ضروری است.

مرگ افرادی که در قربانگاه جاه طلبی سیاسی قربانی شده اند از نظر علمی ابهام زدایی می شود زیرا چنین جاه طلبی آسیب شناسی فردی یا حماقت قهرمانانه نیست، بلکه منطق ساختاری طبقه حاکم است. بورژوازی (سیاست گذاران ایالات متحده، نخبگان اسرائیلی، تئوکرات های ایرانی) خود را به همان اندازه قربانی نمی کنند. آنها پرولتاریا – کارگران، دهقانان، سربازان وظیفه، غیرنظامیان – را به عنوان خوراک توپ بسیج می کنند و در عین حال خود را عایق می کنند. میلیون ها نفر آواره شدند، اقتصادها در هم شکستند و اثرات موجی جهانی (کمبود سوخت، تورم) به فقیرترین ضربه زد. اینها خسارات جانبی نیستند، بلکه محصول جانبی اجتناب ناپذیر جنگ سرمایه داری، کاهش ارزش زندگی انسان در زمانی که متعلق به طبقه بی مالک است.

از نظر علمی، اومانیسم بر رنج عینی توده ها پافشاری می کند. مردگان آماری انتزاعی نیستند، بلکه کارگرانی هستند که نیروی کارشان در طول زندگی مورد استثمار قرار گرفته و برای تامین منافع بیگانگان، خطوط لوله، بازدارندگی از انقلاب ها یا حمایت از افسانه های ملی گرایانه، در مرگ مصرف می شود. طبقه کارگر ایران که قبلاً تحت فشار تحریم ها و سرکوب داخلی قرار گرفته است، با بدبختی شدیدی روبرو است. پرولتاریای فلسطینی و لبنانی بار اصلی را متحمل می شوند. حتی سربازان آمریکایی و اسرائیلی (اغلب از پیشینه طبقه کارگر) برای امپراتوری می میرند. این دستمزد ارزش اضافی جنگی است که استخراج می‌شود، سپس بدنه‌ها برای حل موقت تناقضات سرمایه‌داری خرج می‌شوند. حاکمان از هر طرف آن را از نظر ایدئولوژیک – «دفاع از خود»، «تغییر رژیم»، «مقاومت» – برای پنهان کردن واقعیت طبقاتی چارچوب می‌دهند. با این حال، قربانگاه سرمایه است: سود اسلحه اوج می گیرد، در حالی که طبقه کارگر بین المللی با خون و فقر می پردازد.

در طول تاریخ جهان، جنگ ها از این الگو پیروی کرده اند. جنگ کریمه، جنگ داخلی آمریکا و جنگ فرانسه و پروس در خدمت تحکیم طبقه حاکم، تصاحب منابع یا انحراف تنش‌های طبقاتی داخلی هستند، در حالی که مبلغان «قهرمانان» را بالا می‌برند و قربانی‌های جمعی را پنهان می‌کنند. فتوحات رومیان، تهاجمات مغول، جنگ های صلیبی به عنوان قهرمانانی که تمدن یا ایمان را گسترش می دادند، معرفی شدند. میلیون ها دهقان و برده برای خراج، زمین و کار بردگان قربانی شدند. هیچ کدام تهدیدی برای نابودی یک تمدن به معنای کامل نداشتند. آنها را مطیع یا جذب کردند، زیرا شیوه تولید مستلزم کار زنده بود. جنگ‌های ناپلئونی آزادی‌خواهان را تجلیل می‌کرد و در عین حال پرولتاریا و رعایای استعماری اروپایی را ویران می‌کرد. جنگ جهانی اول میلیون ها کارگر را در سنگرها برای تجدید نظر استعماری و صادرات سرمایه کشت. جنگ جهانی دوم شاهد بود که رهبران فاشیست و متحدان و متحدان ناجیان وجودی را به تصویر می‌کشیدند، با این حال این بحران سرمایه انحصاری (رکود بزرگ) بود که در مجموع ده‌ها میلیون کشته از جمله نسل‌کشی‌ها به‌عنوان انباشت افراطی از طریق سلب مالکیت تجلی یافت. بمباران‌های اتمی و بمب‌های آتش‌سوزی به نابودی تمدن‌هایی نزدیک شدند که توسط نیروهای مولد سرمایه‌داری صنعتی به ویرانگر تبدیل شدند.

علم نظریه «انسان بزرگ» را رد می کند. قهرمانان ساختارهای بورژوایی هستند. عوامل تاریخی واقعی طبقات هستند. بشر قربانی – پرولتاریا در آن سوی مرزها – بارها پتانسیل تعالی را نشان داده اند، مانند کمون پاریس، انقلاب روسیه یا مبارزات ضد استعماری که در آن آگاهی طبقاتی جنگ را به جنگ داخلی علیه استثمارگران تبدیل کرد. این جنگ آمریکا-اسرائیل-ایران به طور حیاتی نشان دهنده بربریت سرمایه داری در مرحله پیری آن است که قادر به حل مسالمت آمیز بحران هایش نیست. ویرانی صادر می کند در حالی که طبقات حاکم همه طرف ها در سرکوب طبقات کارگر داخلی خود منافع مادی دارند. تئوکراسی ایران از لفاظی های ضد امپریالیستی برای سرکوب مخالفان داخلی (اعتصابات کارگری، اعتراضات زنان) سوء استفاده می کند. آمریکا/اسرائیل از دموکراسی و امنیت برای پنهان کردن سلطه استفاده می کنند.

یک پاسخ علمی واقعی هم «کمپیسم» (حمایت غیرانتقادی از ایران به عنوان ضد امپریالیستی) و هم شوونیسم اجتماعی (حمایت از بورژوازی ما) را رد می کند. وظیفه شکست انقلابی است. کارگران در ایالات متحده/اسرائیل باید از طریق اعتصاب و خرابکاری با تلاش های جنگی طبقه حاکم خود مخالفت کنند. کارگران ایران باید بدون دعوت به آزادی امپریالیستی که تنها ارتجاع را تقویت می کند، با سرمایه داران تئوکراتیک خود مبارزه کنند. تنها جنگ عادلانه جنگ طبقاتی-همبستگی پرولتاریای بین المللی علیه بورژوازی جهانی است.

تاریخ گواه بر این است که هیچ جنگی به استثمار پایان نداده است. فقط انقلاب سوسیالیستی می تواند. تا زمانی که طبقه کارگر ابزار تولید را تصاحب کند، طبقات را لغو کند و به سیستمی که کار و زندگی انسان را به کالایی برای سود تبدیل می‌کند، پایان دهد، دستمزد جنگ افزایش خواهد یافت – بیشتر مرده‌ها در قربانگاه. این تحلیل مستلزم اقدامی در زمینه ایجاد سازمان‌های مستقل طبقه کارگر در آن سوی مرزها، افشای ریشه‌های مادی و مبارزه برای جهانی است که در آن هیچ تمدن یا انسانی توسط الزامات سرمایه تهدید نمی‌شود.

دکتر جی شانکار به مدت سه دهه با آموزش معلمان و تحقیقات آموزشی مرتبط بوده است. برای تحصیلات عالی در زمینه آموزش معلمان به ASU، ایالات متحده آمریکا رفت. او یکی از اعضای شورای اجرایی انجمن تمام هند برای حق تحصیل-AIFRTE است و یکی از مسئولین آکادمی علوم اجتماعی هند – ISSA و واحد بیهار آن بوده است.