ایران می گوید نیروهایش منتظر نیروهای زمینی آمریکا هستند، زیرا تفنگداران دریایی آمریکایی بیشتری به منطقه می رسند.

غنچه حبیبی زاد
گزارشگر ارشد بی بی سی فارسی

منبع تصویر، EPA

فقط یک ماه از شروع جنگ می گذرد.

ایران هنوز تحت قطع اینترنت تحمیلی دولت است، اما من توانسته ام با چند نفر در داخل کشور ارتباط برقرار کنم.

اکثر افرادی که با آنها صحبت کرده ام پول زیادی برای آنلاین شدن پرداخت کرده اند. آنها جوانانی هستند که از فناوری آگاه هستند و بیشتر در پایتخت، تهران زندگی می کنند، که شدیدترین اعتصابات را از زمان شروع جنگ به خود دیده است.

هر روز اجمالی از زندگی روزمره آنها را می بینم: داستان افرادی که قصد دارند برای دویدن بیرون بروند اما با شنیدن صدای اعتصاب تصمیم گرفته اند در خانه بمانند، چگونه پنجره ها از انفجارهای اطراف می لرزند، و چگونه خواب مختل شده است.

گاهی اوقات اواخر شب در لندن، در ساعات اولیه صبح در تهران، پیام هایی مبنی بر وقوع اعتصاب دریافت می کنم.

من متوجه شده ام که چگونه خلق و خوی و نظرات آنها گاهی با هر ضربه تغییر می کند.

آنها به من می گویند که حس تاریخ و زمان خود را از دست می دهند، حتی گاهی اوقات حتی روز هفته را نمی دانند.

من نام یا سن آنها را ذکر نمی کنم زیرا مقامات ایرانی افرادی را دستگیر کرده اند که با رسانه های خارجی صحبت کرده اند.

همه کسانی که من با آنها صحبت کرده ام مخالف تشکیلات هستند، اما همه آنها نظرات یکسانی در مورد جنگ ندارند – برخی هنوز امیدوارند که نور در انتهای تونل وجود داشته باشد. برخی خسته شده اند و می خواهند جنگ اکنون پایان یابد.

یک زن 20 ساله که از تهران به یکی از استان های شمالی نقل مکان کرده است امشب به من می گوید: “دارم خسته می شوم. می خواهم زودتر به تهران برگردم. ترجیح می دهم آنجا باشم، با تمام استرس و عصبانیت… این به من احساس کنترل بیشتری نسبت به دوری از خانواده می دهد.”