به گفته این سازمان، کمبود آب به شدت بر زندگی روزمره، معیشت و سلامت عمومی در سراسر کشور تأثیر می گذارد. خشکسالی طولانی مدت، کاهش بارندگی، رشد سریع جمعیت، بازگشت مهاجران و کاهش سطح آب های زیرزمینی، همگی فشار زیادی را بر منابع آبی که در حال حاضر شکننده هستند وارد می کنند.
این گزارش تأکید میکند که بسیاری از خانوادهها – به ویژه در مناطق روستایی – مجبور هستند مسافتهای طولانی را برای جمعآوری آب یا تکیه به منابع ناامن پیادهروی کنند. زنان و کودکان همچنان بزرگترین بار این بحران را به دوش می کشند.
مناطق شهری از جمله کابل، مزار شریف و قندهار با فشارهای مشابهی روبرو هستند. رشد سریع جمعیت، بازگشت پناهجویان و برداشت بی رویه آب های زیرزمینی، کاهش ذخایر آب را تسریع کرده و بسیاری از خانوارها را به چاه های خصوصی یا تانکرهای آب گران قیمت وابسته کرده است.
قندهار یکی از شهرهایی است که به شدت آسیب دیده است. بسیاری از چاه ها به طور کامل خشک شده اند، در حالی که برخی دیگر اکنون به عمق بیش از 100 متر می رسند. در نتیجه، خانواده ها به طور فزاینده ای مجبور می شوند آب گران قیمت بخرند یا ساعاتی از روز را صرف تأمین حداقل منابع برای نیازهای اولیه کنند.
با وجود این چالش ها، کمیته بین المللی صلیب سرخ گزارش می دهد که مداخلات آن در سال 2025 دسترسی بیش از 935000 نفر را در سراسر کشور به آب آشامیدنی سالم بهبود بخشید. این پروژه ها شامل گسترش شبکه های آبرسانی، بازسازی سیستم های آبیاری، و معرفی راه حل های پمپاژ پایدار با انرژی خورشیدی در مناطق شهری و روستایی، از جمله قندهار، پروان، و هرات بود.
با این حال، این سازمان تاکید می کند که کمک های بشردوستانه به تنهایی نمی تواند بحران را حل کند. پرداختن به چالش های آبی افغانستان مستلزم سرمایه گذاری پایدار در زیرساخت ها، مدیریت قوی تر منابع آب، حفاظت از منابع آب و هماهنگی نزدیک بین مقامات ملی، جوامع محلی و شرکای بین المللی است.
