ولینگتون، نیوزلند — فاطمه یوسفی از دست طالبان فرار کرد و با یک کوله پشتی و آرزوی آتشین برای بازی فوتبال بین المللی به استرالیا رسید.
یوسفی و دیگرانی مانند مونا امینی با عزم و شجاعت خودشان و با حمایت خانواده توانستند درس بخوانند، برای باشگاه ها و تیم زنان افغانستان فوتبال بازی کنند. اما زمانی که طالبان در سال 2021 به قدرت بازگشت، تمام ورزشهای زنان را تعطیل کرد و بازیکنان تیم افغانستان مخفی شدند.
پس از یک فرار دیوانه وار13 نفر از بازیکنان در استرالیا اقامت گزیدند، جایی که به مدت پنج سال در آن زندگی کردند، بازی کردند و تمرین کردند به این امید که بار دیگر اجازه داشته باشند که نماینده کشورشان باشند.
فدراسیون فوتبال افغانستان تیم زنان را به رسمیت نمی شناسد. اما در ماه آوریل، هیئت حاکمه جهان فوتبال به تیم زنان افغانستان واجد شرایط برای شرکت در مسابقات بین المللی اعطا شد.
این هفته، 23 تن از اعضای برنامه متحد زنان افغان در یک کمپ آموزشی در اوکلند نیوزلند حضور دارند و با تیمی از جزایر کوک بازی خواهند کرد.
امینی، یک هافبک، روز سهشنبه در تماس تلفنی زوم به آسوشیتدپرس گفت: «این یک روز خاص بود که شنیدیم افغانستان میتواند دوباره پرچم ما را در مسابقات بینالمللی نمایندگی کند. این نتیجه کار سختی است که ما در چهار یا پنج سال گذشته انجام دادیم.»
هفت ماه پیش، زنان افغان در تورنمنت موسوم به «یونایت» شرکت کردند که در آن آنها بر لیبی پیروز شدند.
امینی گفت: لحظه بسیار ویژه ای بود زیرا در یک تورنمنت دوستانه بین المللی بازی کردیم و بعد از سه سال سرود خود را شنیدیم. “این برای من شگفت انگیز بود.”
به رسمیت شناختن بعدی فیفا نقطه عطف مهم دیگری در یک سفر طولانی و پرخطر بود.
یوسفی، دروازه بان اهل ملبورن، واکنش خود را به خوبی به یاد می آورد.
او گفت: “ما تیم ملی را خواهیم داشت! این بزرگترین اتفاقی است که می توانست برای تیم بیفتد.” این برای ما بسیار مهم بود، به خصوص زمانی که به استرالیا رسیدیم و همه چیزمان را از دست داده بودیم: خانواده، خاطرات کودکی و آن تیم ملی.
یوسفی گفت که او با یک کوله پشتی خانه را ترک کرده است تا “در امان بماند و زنده بماند.”
او گفت: “وقتی به اینجا آمدیم مهمترین بخش زندگی ما این بود که یک بازیکن فوتبال و یک تیم فوتبال باشیم.” وقتی دیدیم نمیتوانیم (رسما) تیم ملی باشیم و نمیتوانیم نماینده کشورمان باشیم… انگار بازی را باختم.»
در حالی که بسیاری از آنها به استرالیا رسیدندبازیگران افغان در سراسر اروپا و برخی در ایالات متحده پخش شده اند. مربی پائولین همیل اردوهای استعدادیابی برگزار می کند و به جمع آوری تیم برای بازی ها کمک می کند.
خاطرات تاریک ترین روزهای آنها همچنان بخش قوی از انگیزه تیم برای موفقیت و نمایندگی زنان و دخترانی است که هنوز در سرزمین مادری خود هستند. تیم زنان افغانستان آخرین بازی رسمی رقابتی خود را در سال 2018 انجام داد.
امینی گفت: «ما نمی توانستیم آزادانه در افغانستان بازی کنیم. بیرون رفتن از خانه سخت بود زیرا این خطر وجود داشت که طالبان ما را ببینند و متوجه شوند که ما فوتبال بازی می کنیم. “زمان بسیار سختی بود و من تقریباً مطمئن هستم که هر یک از دختران، تک تک ما، سخت جنگیدند تا این تیم را ایجاد کنند و در حال حاضر بسیار خوشحالیم که در کنار یکدیگر می مانیم.”
یوسفی دانشآموز و فوتبالیست بود و میگوید حتی قبل از بازگشت طالبان به قدرت برای دختری که در افغانستان فوتبال بازی کند، با مشکلاتی مانند موانع خانوادگی و مشکلات جامعه، برای پذیرش یک زن در ورزش سخت بود.
ما به هر نتیجه دیگری فکر میکردیم مانند خطری که با آن روبرو بودیم، خطرات روزمره در افغانستان مانند انفجار بمب.
سپس زندگی دشوارتر شد.
امینی گفت: “تنها چیزی که انسان ها می خواهند آزادی است و طالبان آزادی ما را گرفتند.” واقعاً سخت است که نتوانید تحصیل کنید، نتوانید ورزش کنید، نتوانید بیرون بروید یا کاری را که دوست دارید انجام دهید… (یا) رویاهای خود را دنبال کنید.»
امینی گفت که بازیکنان پناهنده اکنون مصمم هستند که نماینده همه زنان و دختران در افغانستان باشند.
او گفت: “ما اینجا هستیم و تمام تلاش خود را می کنیم تا کاری برای آنها انجام دهیم، تا صدای آنها باشیم تا بتوانیم نسل جدیدی برای آینده تیم ملی زنان افغانستان داشته باشیم.”
یوسفی گفت که او در میان گروهی از بازیکنانی است که “دولت استرالیا به فرزندی پذیرفته است” و “ما اکنون زندگی خود را می گذرانیم و سفر خود را با فوتبال ادامه می دهیم، با تحصیلات خود و همچنین صدایی برای همه آن دخترانی که در افغانستان هستند.”
او گفت: “تیم ما ممکن است کسی باشد که طرز فکر مردم و همچنین نحوه اتفاقات در مورد دختران و زنان در افغانستان را تغییر دهد.” ما همه تلاش خود را می کنیم که نشان دهیم زنان و دختران می توانند بخشی از جامعه باشند و می توانند افرادی باشند که در تحصیل یا ورزش هستند، که زنان نیز حق دارند این کار را انجام دهند.
___
فوتبال AP: https://apnews.com/hub/soccer
