موضع مکرون در خاورمیانه در آستانه کنفرانس صلح پاریس زیر سوال رفت

واکنش فرانسه به آن موقعیت‌ها، خیریه بودن در این مورد، خاموش بوده است. خیلی بی صدا

این نابرابری بیش از حد سازگار است که تصادفی باشد، و از نظر سیاسی بسیار راحت است که بتوان نادیده گرفت.

یک مشکل واقعی نیز وجود دارد. مکرون اخیراً گفته است که اسرائیل “بر اساس تصمیم سازمان ملل ایجاد شده است.” این اشتباه است و به نحوی اشتباه است که پیامدهایی دارد. قطعنامه 181 سازمان ملل – که در سال 1947 به تصویب رسید – یک طرح تقسیم را توصیه کرد. اسرائیل را ایجاد نکرد.

دولت اسرائیل در ماه می 1948 بر اساس پیوند تاریخی یهودیان با سرزمین و حق تعیین سرنوشت به رسمیت شناخته شده بین المللی اعلام شد. چرا تمایز اهمیت دارد؟

از آنجا که چارچوب‌بندی اسرائیل به‌عنوان محصول تصمیم‌گیری نهادی، حداقل برای کسانی که می‌خواهند آن را بشنوند، متضمن این است که تصمیم‌گیری نهادی می‌تواند روزی آن را از بین ببرد. من نمی گویم این قصد است، اما اثر است.

حالا به کنفرانس ژوئن برگردیم. در تئوری: یک ابتکار صلح. در عمل: یک تولید تئاتری. هیچ شریک معتبر فلسطینی روی میز نخواهد بود.

یک جنگ فعال وجود دارد. راه حل دو دولتی، هر چه که به آن به عنوان یک افق نهایی فکر کنیم، یک دستور کار نیست که کنفرانسی در پاریس بتواند تحت این شرایط پیش ببرد.

با این حال، می‌تواند سرفصل‌هایی ایجاد کند – فرانسه و رئیس‌جمهور آن را به‌عنوان متعهد، مرتبط و سازنده قرار دهد. نگرانی اجرایی در مورد صلح، نگرانی واقعی در مورد صلح نیست، حتی زمانی که واژگان آن را کمرنگ می کند.

من سال‌ها روی تعامل اروپا با جوامع یهودی و اسرائیل کار کرده‌ام، و چیزی که آموخته‌ام این است که در نحوه صحبت رهبران اروپایی درباره این مناقشه چقدر زمینه اهمیت دارد.

شرایط امروز فرانسه این است که عملاً از ساحل اخراج شده است. اهرم آن در لبنان از واشنگتن می گذرد نه پاریس.

کشوری که جای خود را در حوزه نفوذ سنتی خود از دست داده است، اعتباری برای ایفای نقش معمار صلح در خاورمیانه ندارد. کاری که می تواند انجام دهد این است که یک مرحله پیدا کند. و مراحل نیاز به داستان هایی با قهرمانان و تبهکاران دارند.

ماکرون به سیاست خارجی خود حق دارد. فرانسه حق دارد اولویت های خود را رعایت کند. اما اسرائیل همچنین حق دارد آنچه را که می بیند به صراحت بگوید. و آنچه در حال حاضر می بیند، موضع دیپلماتیک فرانسه است که به طور مداوم نقش بازدارنده را به آن اختصاص می دهد.

و این توسط دولتی که اهرم واقعی آن در منطقه تا حد زیادی از بین رفته است. دیپلماسی در جستجوی مقصر همیشه یکی را پیدا خواهد کرد. اسرائیل، در این مرحله، به سختی از این که بفهمد این بخش به آن واگذار شده، شوکه شده است.