من شاهد مرگ برادرم از گرسنگی در افغانستان بودم – اکنون می بینم که دوباره این اتفاق می افتد

“برای فرزند من، این به معنای مرگ حتمی است – شاید امروز دیرتر، شاید فردا.” مادر جوانزرمینا*، می‌گوید و به نوزادش نگاه می‌کند که – از آن طرف تماس – به نظر می‌رسد که نفسش سخت است، دهانش کاملا باز و چشمانش فرو رفته است.

نگاه ناامیدانه ی عذاب در چهره ی مادر چیزی است که تلاش می کنم آن را در قالب کلمات بیان کنم. اما من می دانم که او باید چه احساسی داشته باشد – همان حسی را که مادر خودم با تماشای بچه اش از گرسنگی می میرد. این را می توانم بگویم، زیرا روز بعد او را دیدم که روی قبر کوچک برادرم دراز کشیده و گریه می کند.

از دوستی در افغانستان خواستم به کلینیک – کمی بیشتر از یک چادر – که در آن مادران و نوزادان در آنجا بوده اند مراجعه کند. به شدت منتظر هر نوع درمان سوء تغذیه هستند آنها می توانند دریافت کنند. من آن تماس را خالی از سکنه پایان دادم.

تصویر برادر کوچک خودم، محمد، که در اواخر دهه 1990 از گرسنگی مرد، در حالی که ما تحت محاصره طالبان در ارتفاعات مرکزی مبارزه می کردیم. منطقه هزاره جات افغانستان، هرگز مرا ترک نکرده است.

محمد یک بچه معمولی بود. با توجه به شرایط، دچار سوءتغذیه، اما هنوز پر از زندگی، با موهای سیاه پرپشت و پوست قهوه ای روشن. او هرگز از نشستن به تنهایی به خزیدن نرسید. آرام رفت؛ پوست او شروع به رنگ پریدگی کرد. موهای ضخیم مشکی او نازک شد و رنگ خود را از دست داد. شکمش نفخ کرد و پوستش روی اسکلتش سفت شد. به نظر می رسید که سرش با کوچک شدن بقیه بدنش رشد می کند. من آخرین کسی بودم که او را زنده دیدم. تمام انرژی که محمد قبل از مرگش در او باقی گذاشته بود به ناله ای تبدیل شد که سعی کردم قاشقی را به زور در دهانش بگذارم. مضطرب، به سختی آن را گاز می گرفت.

سپس یک مادر جوان دیگر به نام لیلا بود – درست مثل مادری که در تماس بود – فریادها و زوزه‌هایش، در حالی که برای زندگی خود و نوزادی که آنقدر ضعیف بود که نمی‌توانست به دنیا بیاورد، تلاش می‌کرد، همه را در روستای من به پشت بام‌ها آورد. زنان وحشت زده ایستاده بودند و گریه می کردند، در حالی که مردان او را بر روی چارپوی روی شانه های خود به سمت درمانگاهی که در شرایط عادی یک روز پیاده روی بود، حمل می کردند. دیگران سعی کردند برف پیش روی خود را پاک کنند. بالاخره ایستادند و برگشتند. لیلا و بچه اش مرده بودند.

زرمینه با پیش بینی مرگ نوزادش، مرا شوکه نکرد. آنچه مرا شوکه می کند این است که سه دهه بعد، وحشتی که من شاهد آن بودم هنوز توسط میلیون ها زن و کودک در افغانستان تجربه می شود. این کشور یکی از بهترین ها باقی مانده است بحران های شدید گرسنگی روی زمین – و با توجه به شرایط سیاسی، یکی از کمترین حمایت هاست.

برنامه جهانی غذای سازمان ملل هشدار داده است که زرمینه و نوزادش در میان نزدیک به پنج میلیون زن و کودک هستند که نیاز به درمان فوری سوء تغذیه دارند و در میان 17.5 میلیون نفری هستند که به غذای کافی دسترسی ندارند و با گرسنگی شدید روبرو هستند.

وضعیت بدتر می شود. افغانستان بیشتر مواد غذایی خود را از پاکستان و ایران وارد می کند. این طالبان درگیر درگیری مرگبار با پاکستان شده استکه عملاً گذرگاه های مرزی بین دو کشور را بسته است. در همین حال، پس از شروع جنگ در ایران، مقامات آنجا صادرات مواد غذایی را ممنوع کرده اند و این امر باعث نایاب شدن و غیرقابل دسترس شدن آن شده است. ایران و پاکستان نیز مسیرهای اصلی ترانزیتی آژانس های امدادی هستند.

غذا، سوخت و دارو – تاثیرات جنگ در ایران به شدت توسط آسیب پذیرترین قشر جهان احساس می شود. افغانستان در کنار سودان از جمله کشورهایی است که بیشترین آسیب را دیده است. بر اساس برنامه جهانی غذا، 70000 تن کمک غذایی در حال حاضر تحت تاثیر اختلالات در حمل و نقل دریایی قرار دارد. به هر کشوری با بار بالای سوء تغذیه نگاه کنید، و اثرات این درگیری اخیر در خلیج فارس فاجعه بار – و ناپایدار است.

تصمیم بریتانیا برای کاهش شدید بودجه توسعه بین‌المللی خود – کمک به توسعه رسمی (ODA) – به این معنی است که دیگر نمی‌تواند مانند گذشته واکنش نشان دهد. عواقب آن عمیق است و صدها میلیون نفر را تحت تأثیر قرار می دهد – و همچنین جایگاه جهانی بریتانیا را. در مناطقی مانند افغانستان، هزینه آن با از دست دادن نوزادانی مانند زرمینه سنجیده می شود. درد او، اما، فراتر از محاسبه است.

اجتناب از وخامت کامل در شرایط انسانی نه تنها به خودی خود حیاتی است. در جهانی که با افزایش درگیری و عدم اطمینان مشخص شده است، گرسنگی و شکست دولت به بی ثباتی دامن می زند که در نهایت به سواحل ما می رسد – از طریق مهاجرت، رادیکال شدن و فرسایش سیستم بین المللی که ما هنوز به آن وابسته هستیم. انجام هیچ کاری – یا انجام حداقل ها – باعث تعمیق درگیری های موجود و ایجاد جرقه های جدید می شود. درگیری باعث ایجاد گرسنگی می شود. گرسنگی درگیری ایجاد می کند اینها عواقبی است که هیچ یک از ما نمی توانیم تحمل کنیم. الان بیشتر از همیشه

بریتانیا باید با شرکای خود کار کند و راه را در تأمین منابع مورد نیاز رهبری کند – هم برای اطمینان از ترانزیت ایمن تدارکات بشردوستانه و هم برای تأمین مالی این منابع.

چیزی که زرمینا و محمد در طول سه دهه مشترک هستند، شکست اراده سیاسی و منابع است. بریتانیا به طور سیستماتیک سرمایه گذاری در تغذیه جهانی و بودجه بشردوستانه را کاهش داده است. پیامدها انتزاعی نیستند – آنها در نوزادانی که هرگز نمی خزند و در مادرانی که بر قبرهای کوچک گریه می کنند اندازه گیری می شود.

مهم‌تر از هر زمان دیگری این است که بریتانیا سرمایه‌گذاری در تغذیه جهانی را در اولویت قرار دهد و از بودجه بشردوستانه قابل انعطاف و محلی حمایت کند.

در مواقع محدودیت‌های مالی – و در مکان‌هایی مانند افغانستان، که طالبان دخالت مستقیم را غیرعملی می‌کند – این به معنای سرمایه‌گذاری در مکانیسم‌هایی مانند صندوق تغذیه کودکان یونیسف (CNF) – که توسط بریتانیا تأسیس شده است – است که منابع داخلی را بسیج می‌کند و از سرمایه‌های بشردوستانه و بخش خصوصی استفاده می‌کند، و تأثیر هزینه‌های مالیاتی را چند برابر می‌کند.

* نام زرمینه برای حفظ هویت او تغییر کرده است.

رو یاکوبی مشاور ویژه در اتحادیه علیه سوء تغذیه و گرسنگی (UAMH) تحلیلگر سیاست خارجی و نامزد سابق پارلمانی حزب کارگر است.