فرستاده ویژه جدید اسرائیل به جامعه مسیحی گفته است که آینده ای را متصور است که در آن همه ادیان به طور هماهنگ در خاورمیانه زندگی می کنند و رشد می کنند، اما اذعان داشت که دست اندازها در این راه وجود دارد.
صحبت کردن با اکنون مهم استجورج دیک، فرستاده ویژه اسرائیل به جهان مسیحیت، از کاهش مسیحیت در کل خاورمیانه ابراز تاسف کرد، اما رشد آن در اسرائیل را ستود و گفت: «اسرائیل داستان متفاوتی را بیان میکند».
حفظ حضور مسیحیان نه تنها یک مسئله مسیحی است، بلکه آزمونی برای آینده اخلاقی خاورمیانه است. او گفت.
دیک که ماه گذشته به پست جدید خود منصوب شد و خود یک مسیحی عرب است، گفت که پاسخ خودش به سوالی که مطرح کرده این است که “مسیحیان به اینجا تعلق دارند، یهودیان متعلق به اینجا هستند، مسلمانان به اینجا تعلق دارند.”
او گفت: “سرزمین مقدس نباید به مکانی تبدیل شود که جوامع باستانی فقط در یادها باقی بمانند، بلکه باید مکانی باشد که در آن زندگی کنند، خدمت کنند، دعا کنند و آینده را با هم بسازند.”
وی به تنشها در پی امتناع نیروهای امنیتی اسرائیل از اجازه دادن به کاردینال پیرباتیستا پیتزابالا، پاتریارک لاتین اورشلیم، در کلیسای قبر مقدس در روز یکشنبه نخل پرداخت و گفت که باید تعادلی در پروتکل امنیتی و حق تضمین شده برای عبادت وجود داشته باشد.
دیک همچنین از حادثه اخیری که در آن از یک سرباز اسرائیلی در حال تخریب یک صلیب عکس گرفته شد ابراز تاسف کرد و این قسمت را “دردناک، غیرقابل قبول و اشتباه” خواند و همچنین تاکید کرد که “ما نباید اجازه دهیم یک حادثه غیرقابل قبول تمام واقعیت را تعریف کند.”
دیک گفت اولویت های اصلی در سمت جدید خود تسهیل اعتماد و همکاری، تضمین آزادی عبادت و امنیت مسیحیان و انتشار این پیام است که سرنوشت مسیحیان با توانایی گسترده خاورمیانه در حفاظت از تفاوت ها در هم تنیده است.
دیک گفت: “دفاع از مسیحیان و دفاع از اسرائیل، خانه ملی قوم یهود، دلایل متضادی نیستند. آنها با یک اصل اخلاقی به هم مرتبط هستند. خاورمیانه بدون جایی برای دولت یهود، جایی برای مسیحیان نخواهد داشت.”
لطفا زیر را بخوانید اکنون مهم استمصاحبه با فرستاده ویژه اسرائیل در جهان مسیحیت جورج دیک.
اکنون مهم است: چرا داشتن یک فرستاده ویژه در امور مسیحیت مهم است؟
جورج دیک: این مهم است زیرا رابطه بین اسرائیل و جهان مسیحیت مرکزی است. مسیحیت در این سرزمین متولد شد. مقدس ترین مکان های مسیحیت اینجاست. و جوامع مسیحی نه تنها بخشی از تاریخ سرزمین مقدس هستند، بلکه جوامعی زنده با مدارس، کلیساها، بیمارستان ها، خیریه ها، خانواده ها و ریشه های عمیق هستند.
نقش من به عنوان فرستاده ویژه تقویت روابط بین اسرائیل و کلیساها، رهبران و جوامع مسیحی در سراسر جهان از طریق گفتگو، اعتمادسازی و همکاری عملی است. این نقش گوش دادن است، بلکه نقش عمل نیز دارد.
همچنین یک واقعیت منطقه ای وجود دارد که نمی توانیم نادیده بگیریم. در بسیاری از خاورمیانه، جوامع مسیحی در حال کاهش است. جوامع باستانی که قرن ها، حتی هزاره ها وجود داشته اند، ضعیف یا پاک شده اند. در اسرائیل، تصویر متفاوت است. جمعیت مسیحی از زمان تأسیس دولت به طور قابل توجهی افزایش یافته است و شهروندان مسیحی در پزشکی، آموزش، حقوق، دانشگاه، تجارت، خدمات عمومی و دیپلماسی فعال هستند.
برای من این نقش نیز عمیقا شخصی است. من یک مسیحی عرب هستم که خانوادهاش قرنهاست در این سرزمین زندگی میکنند. من می دانم که به معنای گرامی داشتن ایمان، سنت، و هویت و در عین حال اعتقاد به آینده مشترک چیست. من می دانم که با افتخار مسیحی، با افتخار عرب، و با افتخار اسرائیلی بودن به چه معناست.
به همین دلیل این نقش مهم است. این در مورد حفاظت از اماکن مقدس، تقویت اعتماد، حفاظت از آزادی مذهبی، و اطمینان از اینکه مسیحیان در سرزمین مقدس نه به عنوان آثار موزه ای از گذشته، بلکه به عنوان شرکای زنده در آینده است.
اولویت های اصلی شما در این نقش چیست؟
اولویت اول من ایجاد اعتماد و تقویت همکاری عملی است. این به معنای تعمیق گفتگوی اسرائیل با رهبران کلیسا در سرزمین مقدس، با مقر مقدس، با جوامع مسیحی در سراسر جهان، و با مسیحیان ساکن اینجا، از یافا تا ناصره است. این گفت و گو باید عملی باشد، با هدف اطمینان از اینکه جوامع مسیحی همچنان احساس امنیت، احترام و ریشه دارند.
اولویت دوم من کمک به آزادی و امنیت مسیحیان در سراسر منطقه است. در بسیاری از خاورمیانه، جوامع مسیحی تحت فشار جنگ، افراط گرایی، بی ثباتی و آزار و اذیت در حال کوچک شدن هستند. در لبنان، سوریه و عراق، جوامع مسیحی باستان دچار انحطاط چشمگیری شده اند. جمعیت مسیحی عراق که زمانی بیش از یک میلیون و نیم بود، اکنون کسری از آن تخمین زده می شود. تنها در حلب، جامعه مسیحی سوریه از حدود 250000 نفر به حدود 50000 نفر کاهش یافته است.
اسرائیل داستان متفاوتی را بیان می کند. این تنها کشور در منطقه است که جمعیت مسیحی در آن رشد قابل توجهی داشته است، زیرا مسیحیان آزاد، محافظت شده و قادر به مشارکت کامل در جامعه هستند. من معتقدم که اسرائیل میتواند با شرکای مسیحی برای کمک به مسیحیان و دیگر اقلیتهای تحت آزار و اذیت برای به دست آوردن آزادی، کرامت و امنیت که شایسته آنهاست، همکاری کند.
سومین اولویت من این است که داستان کامل تری در مورد اینکه چرا آینده مسیحیان در این منطقه با یک سوال بزرگتر گره خورده است، بیان کنم: آیا خاورمیانه می تواند یاد بگیرد که از تفاوت ها محافظت کند؟ دفاع از مسیحیان و دفاع از اسرائیل، خانه ملی قوم یهود، دلایل متضادی نیستند. آنها با همان اصل اخلاقی به هم مرتبط هستند.
خاورمیانه ای که جایی برای دولت یهود نباشد، برای مسیحیان، دروزی ها، ایزدی ها یا هر کس دیگری که متفاوت است، جایی نخواهد داشت. سرنوشت ما به هم مرتبط است زیرا اقلیت ها مستحق کرامت، امنیت و آینده هستند.
اکنون پس از اتفاقی که برای جلوگیری از ورود کاردینال پیرباتیستا پیتزابالا به مقبره مقدس در روز یکشنبه نخل رخ داد، تنشهایی وجود دارد. چگونه می توان از چنین حوادثی در آینده جلوگیری کرد؟
اول، من درد و ناامیدی ناشی از آن را درک می کنم. یکشنبه نخل یکی از مهمترین لحظات سال مسیحی است. در عین حال، درک زمینه امنیتی مهم است. این اتفاق در دوره تهدیدهای جدی و شلیک موشکی علیه اسرائیل رخ داد. اندکی قبل از عید پاک، بقایای یک موشک رهگیری شده در نزدیکی شهر قدیمی، از جمله در نزدیکی اماکن مقدس مسیحیان، سقوط کرد. در آن شرایط، برای مدیریت تجمعات بزرگ و کاهش خطر، محدودیتهای موقتی در مناطق حساس اعمال شد. آنها علیه مسیحیان نبودند. محدودیتهای مشابه بر حرکت در مکانهای مذهبی مختلف، از جمله مکانهای یهودی مانند دیوار غربی تأثیر گذاشت.
اما حتی وقتی نگرانیهای امنیتی واقعی هستند، درس روشن است: هماهنگی باید بهتر باشد. لحظات حساس مذهبی نیاز به ارتباط اولیه، کانال های روشن و درک متقابل بین مقامات و رهبری کلیسا دارند.
بنابراین بله، با هماهنگی قویتر بین مقامات دولتی و مراجع مذهبی، میتوان و باید از وقوع چنین حوادثی در آینده جلوگیری کرد. محافظت فیزیکی از مردم و احترام به ایمان آنها نباید به عنوان وظایف رقابتی تلقی شود.
الف همچنین در روزهای اخیر تصویری از یک سرباز اسرائیلی در حال تخریب یک صلیب پخش شده است. آیا پاسخی به این حادثه دارید؟ چگونه می توان از تبعیض علیه مسیحیان و تمام ادیان اقلیت در اسرائیل محافظت کرد؟
تخریب صلیب دردناک، غیرقابل قبول و اشتباه بود. بی احترامی به صلیب نه تنها توهین به مسیحیان است. این توهینی علیه ارزشهای کرامت، ایمان و احترام متقابل است که اسرائیل میکوشد از آن حمایت کند. همچنین برای بسیاری از شهروندان مسیحی که به این کشور خدمت می کنند، آن را تقویت می کنند و بخشی از زندگی آن هستند، مضر بود.
آنچه در چنین لحظاتی اهمیت دارد این است که یک دولت چگونه پاسخ می دهد. رهبری اسرائیل این اقدام را به وضوح محکوم کرد. سرباز تنبیه شد. آسیب ترمیم شد. این مهم است. هیچ جامعه ای فقط بر اساس اینکه آیا حوادث زشت رخ می دهد قضاوت نمی شود. هر جامعه ای دارای افراطیون، احمق ها و افرادی است که رفتار ناپسند دارند. آزمون واقعی این است که آیا جامعه آنها را بهانه می کند یا با آنها مقابله می کند.
در عین حال نباید اجازه دهیم یک حادثه غیرقابل قبول تمام واقعیت را تعریف کند. مسیحیان در اسرائیل آزادانه عبادت می کنند، مؤسسات خود را اداره می کنند و در زندگی عمومی شرکت می کنند. جمعیت مسیحیان از سال 1948 به طور قابل توجهی افزایش یافته است، در حالی که در بسیاری از جوامع مسیحی خاورمیانه به شدت کاهش یافته است.
پس پاسخ دو چیز است: باید صادقانه با تخلفات مقابله کرد و واقعیت گسترده تر را نیز صادقانه گفت. اسرائیل کامل نیست. هیچ کشوری نیست. اما این کشوری است که مسیحیان در آن ناپدید نمی شوند. آنها حضور دارند، فعال هستند، مشارکت دارند و توسط قانون محافظت می شوند. مسئولیت ما این است که هر روز این حفاظت را تقویت کنیم.
بسیاری از مسیحیان سرزمین مقدس را ترک می کنند، تا حدی به دلیل شکایت از تبعیض و همچنین جنگ مداوم. چگونه می توان حضور مسیحی را به طور فعال در اسرائیل و در سرتاسر سرزمین مقدس حفظ کرد؟
حضور مسیحیان در سرزمین مقدس را نمی توان با نوستالژی حفظ کرد. باید با اطمینان از اینکه مسیحیان واقعاً می توانند آینده ای در اینجا بسازند، حفظ شود.
این یعنی امنیت، آزادی عبادت، فرصت اقتصادی، آموزش خوب، مسکن، اشتغال و توانایی خانواده های جوان برای تصور آینده خود در سرزمین اجدادی خود. یک جامعه فقط به این دلیل زنده نمی ماند که کلیساهای زیبا دارد. زنده می ماند زیرا فرزندانش باور دارند که می توانند بمانند.
ما همچنین باید در مورد اختلافات در سراسر منطقه صادق باشیم. در اسرائیل، جمعیت مسیحیان از حدود 34000 نفر در سال 1950 به حدود 188000 نفر در حال حاضر افزایش یافته است. شهروندان مسیحی از جمله جوامع با تحصیلات عالی در کشور هستند و در پزشکی، حقوق، دانشگاه، تجارت و خدمات عمومی به شدت نمایندگی دارند. این داستان مقاومت است.
اما در غزه و بخشهایی از یهودیه و سامره، وضعیت بسیار شکنندهتر است. مسیحیان با فشارهای ناشی از درگیری، بی ثباتی، مشکلات اقتصادی، و اغلب از محیط های محلی خود مواجه هستند.
حفظ فعالانه این حضور مستلزم مشارکت است: بین دولت ها، کلیساها، جوامع محلی، جامعه مدنی و بازیگران بین المللی.
اما نکته عمیق تری نیز وجود دارد. آینده مسیحیان در سرزمین مقدس بستگی به این دارد که آیا این منطقه می تواند تفاوت را بپذیرد یا خیر. اگر خاورمیانه نتواند دولت یهود را بپذیرد، مسیحیان را نیز واقعاً نخواهد پذیرفت. نفرت هرگز با یک هدف متوقف نمی شود. منطقه ای که جایی برای یهودیان ندارد، در نهایت جایی برای مسیحیان، دروزی ها، ایزدی ها، یا هرکسی که با اکثریت مناسب نباشد، نخواهد داشت.
بنابراین، حفظ حضور مسیحی تنها یک مسئله مسیحی نیست. این آزمونی برای آینده اخلاقی خاورمیانه است. آیا این منطقه از تفاوت ها محافظت خواهد کرد یا به بیرون راندن تفاوت ها ادامه خواهد داد؟ پاسخ من روشن است: مسیحیان به اینجا تعلق دارند. یهودیان متعلق به اینجا هستند. مسلمانان به اینجا تعلق دارند. سرزمین مقدس نباید به مکانی تبدیل شود که جوامع باستانی فقط در حافظه باقی بمانند. باید جایی باشد که در آن زندگی کنند، خدمت کنند، دعا کنند و آینده را با هم بسازند.
الیز آن آلن را در X دنبال کنید: @eliseannallen
