لحظه هوش مصنوعی اروپا: دیر به مسابقه رسید اما هنوز در بازی است

وقتی مردم در مورد مسابقه هوش مصنوعی، آنها تمایل دارند مسابقه دو اسب را به تصویر بکشند: ایالات متحده با غول‌های فناوری و قدرت آتش سرمایه‌گذاری خطرپذیر، و چین با جاه‌طلبی صنعتی مورد حمایت دولت. اروپا، در این چارچوب، به سختی ثبت می شود. این یک تماشاگر بزرگ، ثروتمند و به طور فزاینده مضطرب در حال تماشای مسابقه ای است که در آن شرکت نکرده است.

اما آیا اروپا واقعاً محکوم به حاشیه است یا هنوز نقش مشخصی در شکل دادن به نحوه توسعه و استقرار هوش مصنوعی دارد؟ این موضوع در نشست اقتصادی کمیسیون اروپا در بروکسل در اوایل ماه جاری بود.

درست است که اروپا مدل مرزی رقیب ChatGPT یا Gemini ندارد. فاقد زیرساختی است که آن مدل ها را ممکن می کند. و تک‌شاخ‌های هوش مصنوعی آن، زمانی که ظاهر می‌شوند، تمایل دارند در خارج از کشور بزرگ شوند. شکاف واقعی است و تظاهر به غیر این یک اشتباه است.

اما چارچوب بندی مسابقه خود جای سوال دارد. اگر مسابقه صرفاً بر سر این باشد که چه کسی اولین مدل را بسازد، اروپا عقب است. اگر در مورد است چه کسی نحوه استفاده از هوش مصنوعی را شکل می دهدچه کسی استانداردها را تعیین می کند، چه کسی تضمین می کند که فناوری به مردم خدمت می کند و چه کسی صنایعی را که هوش مصنوعی متحول خواهد کرد رهبری می کند، پس موقعیت اروپا به طور قابل توجهی جالب تر است.

قدرت آرام اروپا: تحقیق، صنعت و اعتماد

پایگاه تحقیقاتی و دانشگاهی این قاره در سطح جهانی است. دانشگاه‌های اروپایی سهم نامتناسبی از تحقیقات بنیادی هوش مصنوعی را تولید می‌کنند که در نهایت مدل‌هایی را تقویت می‌کند که دیگران برای ساختن آن رقابت می‌کنند. مشکل، همانطور که اقتصاددانان برای سال ها اشاره کرده اند، ترجمه است. تحقیقات در اروپا انجام می شود، اما در جاهای دیگر اجرا می شود. مبتکران 20 سال پیش، مبتکران امروزی هستند، در حالی که فناوری آمریکایی امواجی از اختلال را طی کرده است که مرزها را به حرکت درآورده است.

در کنار پایگاه تحقیقاتی، اروپا در بلندمدت چیز ارزشمندتری دارد: صنایع. تولید پیشرفته، داروسازی، تدارکات، خدمات مالی و مراقبت‌های بهداشتی، همه بخش‌هایی هستند که هوش مصنوعی می‌تواند دستاوردهای بهره‌وری عظیمی ایجاد کند و اروپا همچنان یک بازیگر جدی است. ارزش هوش مصنوعی فقط در خود مدل ها نیست. این در چیزی است که آن مدل ها قادر می سازند. اروپایی که هوش مصنوعی را به طور مؤثر در سراسر پایگاه صنعتی خود به کار می گیرد، می تواند بدون برنده شدن در مسابقه ساخت مدل، دستاوردهای اقتصادی قابل توجهی کسب کند.

بحث اعتماد نیز مطرح است. نهادهای دموکراتیک، تنظیم‌کننده‌های مستقل، حاکمیت قانون و رژیم‌های قوی حفاظت از داده‌ها همگی در اروپا حضور دارند. علیرغم آنچه که صداهای بی حوصله تر در صنعت استدلال می کنند، اینها مانعی برای پذیرش هوش مصنوعی نیستند. با گذشت زمان، آنها یک مزیت رقابتی هستند. کسب‌وکارها و دولت‌هایی در سراسر جهان که خواهان هوش مصنوعی هستند و می‌توانند به آن تکیه کنند، که آنها را در معرض خطرات قانونی یا اعتباری غیرقابل پیش‌بینی قرار نمی‌دهد، به‌طور فزاینده‌ای به دنبال شرکای هستند که بتوانند آن را ارائه دهند.

تکه تکه شدن، قوانین سنگین و چالش های دیگر

قابل مشاهده ترین چالش که اروپا با آن مواجه است، مقرراتی است. غریزه اتحادیه اروپا که ابتدا تنظیم می کند و بعداً سؤال می کند هزینه های واقعی دارد. برای استارت‌آپ‌ها و بزرگ‌آپ‌هایی که تلاش می‌کنند به سرعت حرکت کنند، الزامات انطباق سنگین ترمزی برای جاه‌طلبی است. قانون هوش مصنوعی، صرف نظر از شایستگی‌هایش، در فضایی از عدم قطعیت نظارتی وارد شد که دقیقاً آن نوع سرمایه‌گذاری جسورانه را که در حال حاضر می‌خواهد، منصرف کرد. مقررات هوشمندانه و مقررات بد یکسان نیستند و اروپا باید به سمت اولی متمایل شود.

زیرساخت مشکل عمیق تری است. اروپا فاقد ظرفیت مرکز داده، پایگاه تولید تراشه و زیرساخت انرژی برای پشتیبانی از هوش مصنوعی در مقیاس است. مراکز داده ای که وجود دارند با یک بازار انرژی مواجه هستند که بر اساس استانداردهای جهانی گران است و هنوز هم بسیار وابسته به سوخت های فسیلی است که هم ضرر هزینه و هم آسیب پذیری استراتژیک ایجاد می کند. جهش از تحقیق به استقرار – از دانستن نحوه ساختن چیزی تا ساخت واقعی آن در مقیاس – نیازمند زیرساخت های فیزیکی است که اروپا هنوز آن را در اولویت قرار نداده است.

حفظ سرمایه انسانی نیز آسیب هایی را ایجاد می کند. استعداد در دانشگاه های اروپایی تولید می شود و به سرعت توسط شرکت های آمریکایی جذب می شود. حلقه مفقوده استعداد نیست. این اکوسیستمی است که به آن‌ها اجازه می‌دهد دانش خود را در اروپا اعمال کنند: شرکت‌هایی که مایل به استخدام شدید، سرمایه‌گذارانی که مایل به حمایت از شرط‌بندی‌های بلندپروازانه هستند و بازارهای کار به اندازه کافی انعطاف‌پذیر برای جذب اختلالی که نوآوری همیشه ایجاد می‌کند.

بسیج سرمایه مورد نیاز برای مقیاس سرمایه گذاری در هوش مصنوعی یکی دیگر از محدودیت های اصلی است. بازارهای مالی اروپا پراکنده، وابسته به بانک ها و از نظر ساختاری با ریسک پذیری بلندمدت که هوش مصنوعی به آن نیاز دارد، ناهمسو هستند. اکوسیستم سرمایه گذاری خطرپذیر ایالات متحده می تواند زیان های ناشی از تأمین مالی 10 شرکت را برای یافتن یک شرکت متحول کننده جذب کند. بازارهای اروپایی که به دلیل پراکندگی و ریسک گریزی فرهنگی محدود شده اند، برای انجام همین کار تلاش می کنند. نتیجه یک شکاف مالی است که پول عمومی به تنهایی نمی تواند آن را برطرف کند. یک بازار سرمایه واحد، عمیق و یکپارچه پیش شرطی است تا اروپا بتواند آینده هوش مصنوعی خود را به جای فروش شرکت های امیدوارکننده به سرمایه گذاران در جاهای دیگر تامین مالی کند.

پریدن از تماشاچی به سازنده

اولین کاری که اروپا می تواند انجام دهد این است که گفتگوی جهانی در مورد نحوه اداره هوش مصنوعی را رهبری کند. این جایزه تسلی بخشی نیست که گاهی به صدا در می آید. استانداردها، هنجارها و چارچوب‌های حاکمیتی وزن اقتصادی و ژئوپلیتیکی زیادی دارند، همانطور که اروپا با حفاظت از داده‌ها نشان داد، جایی که مقررات عمومی حفاظت از داده‌ها رفتار شرکت‌های جهانی را فراتر از صلاحیت رسمی آن شکل داد. اروپایی که به طور قابل اعتمادی در زمینه اخلاق هوش مصنوعی، شفافیت و مسئولیت پذیری پیشرو است، اهرمی ایجاد می کند که بسیار فراتر از مرزهای خود گسترش می یابد.

دومی انتقال دوقلو است. هوش مصنوعی پایدار، با مدل‌های کارآمد، با انرژی‌های تجدیدپذیر و صادقانه در مورد مصرف منابع خود، به طور فزاینده‌ای یک نیاز بازار است، زیرا نادیده گرفتن هزینه‌های انرژی و ردپای محیطی مدل‌های بزرگ غیرممکن می‌شود. ترکیب جاه طلبی انرژی های تجدیدپذیر و پیچیدگی نظارتی اروپا، آن را در موقعیتی قابل قبول برای تعیین استاندارد جهانی زیرساخت هوش مصنوعی سبز قرار می دهد. مراکز داده با انرژی تجدیدپذیر، برچسب‌گذاری زیست‌محیطی در استفاده از منابع مدل و مشوق‌هایی برای مدل‌های ویژه کار به جای مدل‌های مبتنی بر منابع، تمایزهای عملی هستند که اروپا می‌تواند اتخاذ کند.

سوم اصلاحات بازار سرمایه است. بحث در مورد اتحادیه بازار سرمایه و اتحادیه پس‌انداز و سرمایه‌گذاری به یک دهه قبل از این برهه تکنولوژیکی مربوط می‌شود. استدلال برای بازارهای سرمایه اروپایی عمیق تر و یکپارچه تر همیشه قانع کننده بوده است. آنها به سادگی هرگز به اندازه کافی قانع کننده نبوده اند که بر اینرسی سیاسی غلبه کنند که باعث می شود بازارهای ملی تکه تکه شده و پس اندازهای اروپا به جای رشد، به اوراق قرضه سرازیر شود. هوش مصنوعی این استدلال ها را تغییر نمی دهد، اما هزینه نادیده گرفتن آنها را افزایش می دهد. سرمایه گذاری مورد نیاز برای رقابت در این چرخه فناوری نمی تواند تنها از بودجه عمومی تامین شود. سرمایه خصوصی اختیاری نیست و جذب آن نیازمند بازارهای هدفمند است.

در نهایت، خود مقررات باید چابک تر شود. بحث در اینجا این است که نظارت را رها نکنیم. طراحی نظارتی است که با نوآوری کار می کند تا حول آن. چین، در خط مقدم مسابقه هوش مصنوعی، در واقع به شدت تحت نظارت است، اما بخش هوش مصنوعی آن همچنان به پیشرفت خود ادامه می دهد. مقررات و نوآوری ذاتاً دشمن نیستند. سوال این است که آیا این مقررات به اندازه کافی هوشمند، متناسب و سریع است که بتواند با فناوری حاکم بر آن همگام شود؟ برای پیشرفت در این زمینه، رژیم‌های Sandbox برای استارت‌آپ‌ها، قوانین استقرار واضح‌تر و قابل پیش‌بینی‌تر و تنظیم‌کننده‌هایی با ظرفیت فنی برای درک آنچه که آنها تنظیم می‌کنند، مورد نیاز است.

اروپا از رقابت خارج نشده است. اما روی زمین سخت در حال اجراست، میدان رقابت شدیدی دارد و زمان رو به اتمام است.

آندریا کورئا رئیس بخش تحقیقات OMFIF است.

به OMFIF بپیوندید 1 ژوئیه برای کاوش تجارت جهانی در حال گذار: پراکندگی، اختلال و فرصت های در حال ظهور‘

به این موضوع علاقه دارید؟ برای اطلاعات بیشتر در خبرنامه OMFIF مشترک شوید.