شرکت کننده “مسترشف” مریلند می خواهد “افغان اینا گارتن” شود

هنگامی که ایمان صدیقه ساکن مریلند در قسمت چهارشنبه شب “مسترشف” ظاهر می شود، امیدوار است بینندگان به فراتر از ساعت شات بزرگ نمایشی، نورافکن ها و شوخی های بریده بریده سریال با گوردون رمزی نگاه کنند. او ترجیح می دهد که کابل کابلی اش، غذای نمادین فرهنگ افغانستان، در مرکز صحنه باشد.

هر عنصر دارای داستانی است: میوه‌های خشک و آجیل در سراسر بشقاب پراکنده می‌شوند تا جایگزینی برای محصولات تازه باشند که نمی‌توانند در زمستان‌های طولانی افغانستان دوام بیاورند. برنج باسماتی دم کرده است دارچین، میخک و زیره – ادویه هایی که در افغانستان زمانی که هنوز قلب تجارت جاده ابریشم بود، خانه پیدا کردند. تکه های غنی بره، گوشت مخصوصی که برای احترام به میهمانان محترم استفاده می شود، در زیر نشاسته بشقاب گرم نگه داشته می شود.

صدیقه در مورد انتخاب این ظرف برای اولین حضور تلویزیونی خود گفت: «سخاوتمندانه ترین چیزی است که می توانم با غذا داشته باشم. “و این یک ویژگی بارز فرهنگ افغانستان است – سخاوتمندانه فوق العاده.”

این پیام مهمی برای صدیقه، یک سرآشپز آماتور در ماونت ایری است، که می خواهد به مردم در مورد غذاهای افغانی و سنت هایی که او را شکل داده است، آموزش دهد.

صدیق در دهه 90 در تولدو، اوهایو در کنار چند افغان دیگر بزرگ شد. او از جوانی برای آشپزی بزرگ شد و عاشق هل و زعفران آسیاب شده شد – ادویه هایی که او مانند پدرش هنوز در کیفش حمل می کند. آموختن بازآفرینی غذاهای خانواده‌اش باعث حفظ هویتی می‌شود که در غیر این صورت در همگنی حومه‌های غرب میانه فراموش شده بود. به اشتراک گذاشتن دستور العمل ها به معنای به اشتراک گذاشتن تاریخچه او و ایجاد فضایی برای افراد بیشتری مانند او بود تا همین کار را انجام دهند.

همه چیز از شبکه غذا شروع شد.

والدین صدیقه تقریباً هر کانال دیگری را مسدود کردند. او گفت: “آنها مثل “ام تی وی بد است.” اما غذا جهانی بود. دهانش از پیتزاها و لازانیاها آب می‌خورد، غذاهایی که در خانواده‌اش فقط با طعم‌های سماق و پنیر کوتیج همراه بود. او می خواست در مورد همه چیز یاد بگیرد.

بعد اینا گارتن آمد، زنی که شبیه مجریان شبکه نبود. او روشنفکری بود که از فرهنگ و سنت‌های نهفته در پشت غذا صحبت می‌کرد و توضیح می‌داد که چگونه وعده‌های غذایی ساخته می‌شوند و چرا. هر نمایش دنیای جدیدی را برای صدیقه باز می کرد که بدون نیاز به ترک اتاق نشیمن خود، قدردانی و درک کند.

صدیقه گفت: “من فقط از بسیاری جهات با او ارتباط داشتم، خیلی خوب بود اگر روزی دخترم بتواند تلویزیون را روشن کند و کسی را ببیند که شبیه او یا از پیشینه او است و با آنها ارتباط برقرار کند.” اما او می‌دانست که چنین مواجهه‌ای به ندرت اتفاق می‌افتد.

او گفت: “هیچ امریل لاگاسی در افغانستان وجود ندارد.”

بنابراین صدیق در عوض بر روی ایده‌آل بودن دختر مهاجر نسل اول تمرکز کرد: او مدرک کارشناسی ارشد را از دانشگاه هاروارد و دکترا گرفت. در جامعه شناسی در دانشگاه نورث وسترن تا اینکه در سال 2020، زمانی که خود را بدون شغل یا برنامه درسی دانشگاهی دید، توجه خود را به غذا معطوف کرد.

صدیقه که با همسرش در ماونت ایری زندگی می‌کرد، شروع به ارسال ویدیوهایی در مورد آموزش غذاهای اصلی افغانی و نوشتن دستور العمل‌هایی کرد که خانواده‌اش قبلاً آنها را ثبت نکرده بودند، در وبلاگ غذایی خود. ایمانستان. ویدئویی از او در حال ساخت پولو کابلی اکنون 56000 بازدید از او دارد صفحه یوتیوب.

در دسامبر 2025، یک تهیه‌کننده بازیگری «مسترشف» با صدیقه در رسانه‌های اجتماعی درباره تست بازیگری برای جدیدترین فصل، که در آن سرآشپزهایی که کشورهای سراسر قاره‌ها را نمایندگی می‌کنند برای دریافت 250000 دلار و عنوان همنام رقابت می‌کنند، تماس گرفت. صدیقه شک داشت.

او گفت: “من با شوهرم صحبت کردم و گفتم: “نه، به هیچ وجه، من آن برنامه را اجرا نمی کنم.” او مطمئن نبود که او یا غذاهای سنتی افغانی اش توسط مخاطبان ملی پذیرفته شود.

در افغانستان، آشپزی یک سرگرمی یا وظیفه برای خدمتکاران بود. بت های آشپزی او تا حد زیادی در خانواده وجود داشت – مادربزرگ هایی که هرگز دستور العمل ها را نمی نوشتند اما از غریزه خود پیروی می کردند. به دلیل کمبود کتاب های آشپزی افغانی، صدیقه شروع به آموزش ساختن غذای خانواده اش به دیگران کرد. “اگر من این کار را نکنم، پس چه کسی قرار است ما را حفظ کند و به ما منتقل کند؟” او گفت.

هلمند کرزی، کاندیداتوری هیرمندیک رستوران محبوب افغانی در بالتیمور، گفت غذاهایی وجود دارد که او سعی کرده به منوی غذایی خود اضافه کند که هنوز نمی تواند اسنادی برای آنها پیدا کند.

او گفت: «نکته خنده دار در مورد آن این است که حتی وقتی در مورد یک دستور غذا صحبت می کنید، هیچ کس اندازه گیری ها را به شما نمی دهد. “خیلی خوب خواهد بود اگر بچه های من بتوانند این دستور العمل ها را بدانند.”

این رستوران دار گفت که بالتیمور خوش شانس است که چندین غذاخوری افغانی دارد. “یک غذا زمانی می تواند متفاوت و خلاقانه شود که بخشی از روال هفتگی و ماهانه آنها (ناهارخوری ها) شود.”

صدیک تنوع غذا در مریلند را به عنوان “چهارراه بین المللی” توصیف می کند – الهامی که او در آشپزی خود استفاده کرده است.

او با غذاهای تلفیقی، مانند کباب سنتی افغانی که در آن از غذاهای دریایی علاوه بر گوشت بره و گاو استفاده می‌کرد، یا تیلاپیا سواحیلی مورد علاقه شوهر کنیایی‌اش در سس نارگیل با زردچوبه – و خلیج اولد، آزمایش کرده است. او همچنین غذاهای خانواده‌اش را با تغییراتی الهام‌گرفته از آمریکا، مانند کیک سمولینا روانی که به‌طور غیر سنتی با ریکوتا درست می‌شود، بازسازی کرد.

این رویکردی شبیه گارتن بود که از آنچه آشنا بود استفاده می‌کرد و درس‌هایی از فرهنگ او به آن تزریق می‌کرد.

او گفت: “من می خواهم افغان اینا گارتن باشم.” بنابراین پس از تفکر در مورد فرصت رقابت در “مسترشف”، او پرسید: “من کی هستم که از این فرصتی که به من داده شده است فاصله بگیرم؟”

او قول داد که از وقت خود در این برنامه برای الهام بخشیدن و آشنا کردن مردم با غذاهای سنتی افغانستان استفاده کند. با این حال، صدیقه می ترسید به پدرش بگوید که قرار است در تلویزیون آشپزی کند.

اما این لحظه عمیق تر از “مسترشف” یا این سوال بود که آیا یک مسیر آشپزی شغل مناسبی است. این در مورد قرار دادن خود در موقعیتی بود که دیده شود – و بالقوه درک شود.

صدیق گفت: “من فکر می کردم که او ناامید خواهد شد زیرا این شغلی نبود که فکر می کرد هاروارد به من داده است.”

اما او نبود.

او در مورد سابقه افغانستانی خود گفت: «در اینجا فرهنگ زیادی وجود دارد که ممکن است از بین برود.

او گفت که پدرش فهمیده بود که حضور او در برنامه دلیلی است که هرگز چنین نخواهد شد.