دستگیری بن رابرتز اسمیت درد افغان ها را پاک نمی کند – اما نشان می دهد استرالیا مایل است با حقایق ناراحت کننده روبرو شود | شادی خان سیف

Eبرای افغان‌هایی مثل من، جزئیات آنچه برخی از سربازان SAS استرالیا در آن متهم شده بودند افغانستان خیلی دیر معلوم شد آنها تنها پس از آن شروع به ظهور کردند که تعداد انگشت شماری از روزنامه نگاران تصمیم گرفتند به صحبت های افغان هایی که سال ها نادیده گرفته شده بودند گوش دهند و به خانواده هایی که مدت ها سکوت کرده بودند فضایی دادند.

برای مدت طولانی، این ادعاها – در مورد کشتار غیرقانونی، یا جنایات جنگی – در روستاهای افغانستان بی سر و صدا زندگی می کردند. آنها در غم و ناباوری بین خانواده ها تقسیم می شدند، اما به ندرت فراتر از آن می رفتند. مردم زبان، دسترسی رسانه ای یا امکانات مالی برای شنیده شدن خود نداشتند. در خارج از آن روستاهای کوچک و غبارآلود، تقریباً هیچ کس نمی دانست واقعا چه اتفاقی افتاده است. تا زمانی که این اتهامات در استرالیا به تیتر یک روزنامه تبدیل شد، سربازان مدت زیادی از افغانستان خارج شده بودند. آنچه پشت سر ماند، درد و سکوتی بود که بی پایان بود.

وقتی در ملبورن زندگی می کردم، هنگام کمک به ترجمه مصاحبه های یک برنامه SBS درباره جنایات جنگی ادعایی، به این درد نگاه کردم. در این جریان، من به مصاحبه‌هایی با مردم ولایت ارزگان گوش دادم که از آن زمان تاکنون با من بوده‌اند. آنها در مورد یورش های شبانه، در مورد کسانی که عزیزشان را برده اند، در مورد کودکانی که چیزهایی را تماشا می کنند که نمی توانند درک کنند صحبت می کنند. اینها ادعاهای دور یا انتزاعی نبودند – آنها داستان های شخصی و انسانی بودند که با تردید و دل شکستگی بیان می شدند. زنان و کودکانی که در لبه فقر و گرسنگی زندگی می‌کنند، بدن‌هایشان به وضوح فرسوده، صورت‌هایشان لاغر، چشمانشان غمگین است.

خانه‌هایی که به زبان نظامی به‌عنوان «هدف» یا «محل» توصیف می‌شد، در حقیقت خانه‌های معمولی خانوادگی بودند که به روش سنتی ساخته می‌شدند و هر بار که فصل باران آن را می‌ترکید، لایه‌ای از گل و لای جدید داشت. مکان هایی که مردم با هم غذا می خوردند، می خوابیدند، بحث می کردند، می خندیدند و سعی می کردند زندگی عادی داشته باشند.

هنگامی که گزارش بریتون در سال 2020 منتشر شد، آنچه را که بسیاری از این خانواده های افغان در طول این مدت گفته بودند تایید کرد – که وجود داشت. اتهامات قتل غیرقانونی افغان ها توسط نیروهای استرالیایی. اما حتی در آن زمان نیز عدالت به سرعت اجرا نشد. این روند به آرامی پیش رفت و برای منتظران، هر سال بر درد آنها افزوده شد.

ما اغلب این عبارت را می شنویم که “عدالت به تعویق افتاد، عدالت انکار شده است.” برای این خانواده ها، این فقط یک بیان نبود، زندگی آنها بود.

لحظه ای که از تماشای مصاحبه ها به یاد دارم برایم ماندگار شد. مردی، همسایه یکی از قربانیان ادعایی، در حین مصاحبه مکث می کند. او خسته به نظر می رسید، زیر آفتاب سوزان غرق شده بود. سپس با شوخی اما آشکارا ناامید گفت: «این خارجی‌ها از صبح مغزم را به هم ریخته‌اند، من حتی چای و غذا هم نخورده‌ام، و آن‌ها بارها و بارها همان سؤالات را می‌پرسند و انگار متوجه نمی‌شوند چه می‌گویم.»

در ابتدا تقریباً خنده دار به نظر می رسید، اما اینطور نبود. فرسودگی تکرار خاطرات دردناک را، بارها و بارها نشان می داد، بدون اینکه بدانیم آیا چیزی تغییر خواهد کرد یا خیر. برای او عدالت به زبان قانونی یا سرفصل نبود. این در مورد شنیده شدن و باور بود بدون اینکه مجبور باشید همه چیز را بی‌پایان دوباره زنده کنید.

زمانی که آراسته ترین سرباز استرالیا، بن رابرتز اسمیت، هفته گذشته به اتهام “پنج فقره جنایت جنگی – قتل” در رابطه با سه حادثه دستگیر شد، واکنش‌ها در میان افغان‌ها در استرالیا متفاوت بود. برخی از آن به عنوان گامی در جهت عدالت استقبال کردند. دیگران احساس کردند که پیگرد قانونی او خیلی دیر انجام شده است. بیش از یک دهه از وقوع جنایات ادعایی می گذشت. برای بسیاری، تاخیر قبلاً چیزی را از آنها گرفته است.

در عین حال، مهم است که چیز دیگری را تشخیص دهید. در چارچوب جنگ افغانستان، این نوع پاسخگویی نادر است. تحقیقات Brereton راه را برای دولت استرالیا برای اعتراف به تخلفات احتمالی هموار کرده است و اکنون به اتهامات جنایی منجر شده است. این درد را از بین نمی برد، اما نشان دهنده تمایل به رویارویی با حقایق ناراحت کننده است، کاری که همه کشورها انجام نداده اند.

با این حال، انتظار طولانی احساس عدالت را برای مردم دشوارتر کرده است. و این یک سوال بزرگتر را ایجاد می کند: آیا واقعاً آیا عدالت می تواند به قربانیان یک جنگ خونین و بی پروا برسد؟

جنگ با تصمیمات مردان قدرتمند دور از خطوط نبرد شکل می گیرد و اغلب با زبان سرد صحبت های نظامی شکل می گیرد. به همین دلیل است که لحظات پاسخگویی حتی اگر دیر بیایند اهمیت بیشتری دارند. نه به این دلیل که آنها همه چیز را درست می کنند، بلکه به این دلیل که نشان می دهند که اقدامات هنوز هم عواقب واقعی برای افراد واقعی دارند.

برای خانواده هایی که این حوادث را پشت سر گذاشتند، هیچ چیز نمی تواند آنچه را که از دست داده اند، بازگرداند. اما شناخته شدن، شنیده شدن و جدی گرفتن داستان های آنها همچنان اهمیت دارد. زیرا در نهایت عدالت فقط مجازات نیست. در مورد تصدیق نیز هست. این در مورد اطمینان از این است که آنچه اتفاق افتاده نادیده گرفته نشود، انکار نشود و فراموش نشود.

• شادی خان سیف سردبیر، تهیه کننده و روزنامه نگار است که در افغانستان، پاکستان، آلمان و استرالیا کار کرده است.