در حالی که تنش های خاورمیانه مذاکرات را پیچیده می کند، نشست سران ترامپ و شی نزدیک است

اتکای شدید چین به نفت ایران، این کشور را در موقعیت حساسی در میان تعدیل سیاست های آمریکا قرار می دهد. اگرچه چین از طریق واردات متنوع و ذخایر استراتژیک (به اندازه کافی برای سه ماه دوام) بخشی از تأثیرات را کاهش داده است، افزایش قیمت جهانی نفت از قبل به اقتصاد داخلی منتقل شده است.

داده‌ها نشان می‌دهد که در ماه مارس، هزینه‌های سوخت حمل‌ونقل چین حدود 10 درصد نسبت به ماه قبل افزایش یافته است، در حالی که افزایش قیمت سوخت هواپیما باعث افزایش قیمت‌های هواپیما شده است. در عین حال، قیمت تولید کننده کالاهای صنعتی پس از سه سال کاهش برای اولین بار مثبت شده است. با این حال، تحلیلگران بر این باورند که این تورم ناشی از هزینه، حاشیه سود را کاهش می دهد و قدرت مخارج مصرف کننده را تضعیف می کند.

علاوه بر این، اگر درگیری طولانی شود، اقتصاد جهانی در حال خنک شدن بیشتر بر مدل رشد وابسته به صادرات چین تأثیر خواهد گذاشت.

تنگه هرمز: یک کریدور حیاتی انرژی تحت فشار

داده های مالی نشان می دهد که حدود 38 درصد از نفت و 23 درصد از گاز طبیعی مایع منتقل شده از طریق تنگه هرمز به چین می رود و این مسیر را برای امنیت انرژی چین حیاتی می کند.

اگرچه محاصره آمریکا ممکن است صادرات ایران را محدود کند، اما عرضه چین در کوتاه مدت نسبتاً ثابت باقی می ماند. از یک سو، حجم زیادی از نفت خام در حال حاضر در تانکرها در دریا یا در ذخایر ذخیره شده است. از سوی دیگر، شرکت های پالایشی چین در حال حاضر حدود 120 روز پوشش موجودی دارند.

با این حال، تحلیلگران عموماً بر این باورند که اگر محاصره ادامه یابد، ذخایر کاهش یابد و قیمت نفت بیشتر شود، بخش پالایش و عرضه سوخت پالایش شده چین با فشار فزاینده‌ای مواجه خواهد شد. دولت ممکن است مجبور شود بازار را با جستجوی منابع جایگزین یا اعمال مداخلات سیاسی تثبیت کند.

رقابت اقتصادی و امنیتی: روابط آمریکا و چین وارد یک پنجره حساس می شود

فراتر از ژئوپلیتیک، اصطکاک تجاری بین ایالات متحده و چین کاهش نیافته است. پیش از این، هر دو طرف به طور موقت تعرفه های بیش از 100 درصد را به حدود 30 درصد برای ایالات متحده و 10 درصد برای چین کاهش دادند، اما تفاوت های اساسی در زمینه هایی مانند فناوری، دسترسی به بازار و امنیت ملی همچنان باقی است.

ایالات متحده اخیراً سیاست‌های خود را تشدید کرده است و شکافی را که به کالاهای چینی با ارزش کمتر از 800 دلار اجازه می‌داد بدون عوارض گمرکی وارد ایالات متحده شود، بسته است و مستقیماً بر شرکت‌هایی مانند Temu (پلتفرم خارج از کشور Pinduoduo) و Shein تأثیر می‌گذارد.

در عین حال، ارزیابی‌های اطلاعاتی ایالات متحده نشان می‌دهد که بعید است چین در کوتاه‌مدت اقدام نظامی علیه تایوان انجام دهد، که نشان می‌دهد رویکرد امنیتی واشنگتن به جای آماده‌سازی برای درگیری مستقیم، بر بازدارندگی متمرکز است.

در زمینه دیپلماتیک، رئیس جمهور چین، شی جین پینگ اخیرا با شیخ خالد بن محمد، ولیعهد امارات در پکن دیدار کرد و با تاکید بر ترویج آتش بس و اصلاح مکانیسم های امنیتی، “ابتکار چهار ماده ای” را برای صلح در خاورمیانه پیشنهاد کرد. این نشان می دهد که پکن در تلاش است تا نقش میانجی فعال تری در درگیری ایفا کند.

با این حال، ایالات متحده به نظارت دقیق بر تعاملات بین چین و ایران ادامه می دهد. پکن در واکنش به گزارش‌هایی مبنی بر اینکه ممکن است چین به ایران تسلیحات می‌فرستد، این ادعاها را رد کرده است، در حالی که ترامپ هشدار داده است که در صورت صحت این گزارش‌ها، آمریکا تعرفه 50 درصدی اضافی بر کالاهای چینی اعمال خواهد کرد.

تحلیلگران خاطرنشان می‌کنند که پکن در حال حاضر با یک اقدام متعادل کننده ظریف روبرو است: نمی‌خواهد ایالات متحده تمرکز استراتژیک خود را به طور کامل به خاورمیانه معطوف کند، و همچنین نمی‌خواهد این درگیری روابط نسبتاً باثبات ایالات متحده و چین را مختل کند، به‌ویژه قبل از سفر برنامه‌ریزی شده ترامپ به چین.

با افزایش فشارهای اقتصادی و دیپلماتیک، اینکه آیا چین فشار بر ایران را افزایش خواهد داد و مذاکرات را به پیش خواهد برد، به متغیری کلیدی تبدیل شده است که جهان خارج از نزدیک آن را زیر نظر دارد.