این ویدئو هولناک است، اگرچه نوعی وحشت است که اکنون مترادف با رفتار اسرائیل، ارتش آن، شهرک نشینان مسلح آن و جامعه ای است که مشروط شده است که «دیگری» را مادون انسان ببیند.
با این حال، این ویدیوی ویروسی معمولی نبود که تقریباً هر روز از فلسطین اشغالی منتشر می شود. قربانی این بار فلسطینی نبود. او یک راهبه مسن فرانسوی بود.
در 1 می، فیلم ظاهر شد از اورشلیم یک مرد 36 ساله اسرائیلی را نشان می دهد که پشت سر یک راهبه فرانسوی – محققی در مدرسه تحقیقات کتاب مقدس و باستان شناسی فرانسه – می دود و او را با خشونت روی زمین هل می دهد.
در نمایش وحشتناک ظلم، ضارب به سادگی ضربه نزد و فرار نکرد. او چند قدم دور شد، سپس به سمت زن افتاده برگشت تا او را در حالی که درمانده دراز کشیده بود، مکرراً و بی رحمانه لگد بزند.
آنچه بیش از همه شگفتانگیز بود، احساس عادی بودن بود. ضارب در صحنه باقی ماند و با مرد دیگری صحبت کرد که کاملاً از اتفاقی ویرانگر در هر زمینه دیگری ناراحت نبود.
این ویدئو برای مدت کوتاهی خود را بر صحنه رسانه های اصلی تحمیل کرد و محکومیت های آشکاری را به همراه داشت. بسیاری این رویداد را به عنوان بخشی از چشم انداز وسیع تر خشونت اسرائیل توضیح دادند و نسل کشی جاری در غزه را به عنوان بارزترین نمونه از این تجاوزات کنترل نشده برجسته کردند.
اما حتی زمینه خشونت عمومی به طور کامل توضیح نمی دهد که چرا یک راهبه فرانسوی هدف قرار گرفت. او سیاه پوست نیست، اروپایی است، مسیحی است و هیچ ادعای تاریخی یا سرزمینی ندارد که به طور معمول پارانویای «امنیتی» دولت صهیونیستی را تحریک کند.
با این حال، با وجود عجله مقامات اسرائیلی برای برچسب زدن آن به عنوان یک استثناء “شرم آور”، این حادثه چیزی جز “منزوی” بود. برعکس، راهبه به طور خاص مورد حمله قرار گرفت زیرا او مسیحی است.
این سؤال را ایجاد می کند: چرا؟
برای پاسخ به این، باید اذعان کنیم که مسیحیان فلسطینی چگونه نظام مند بوده اند نوشته شده است از تاریخ سرزمین خود
مسیحیان فلسطینی فقط در این سرزمین حضور ندارند. آنها از نظر تاریخی جزو تاریخی ترین ها هستند ریشه دار شده است جوامع در فلسطین آنها چیزی جز «خارجی» یا «عوامل» هستند که در یک درگیری مذهبی فرضی بین یهودیان و مسلمانان گرفتار شده اند.
در واقع حضور عرب مسیحی در فلسطین پیش از آن است دوران اسلامی بر اساس قرن ها آنها نوادگان قبایل تاریخی هستند که مدت ها قبل از ظهور برچسب های سیاسی مدرن هویت منطقه را شکل دادند.
را حاشیه نشینی مسیحیان فلسطینی پدیده ای نسبتاً جدید است که عمیقاً با استعمار غرب پیوند خورده است. برای قرنها، قدرتهای اروپایی برای توجیه مداخلات امپریالیستی خود از تظاهر «حفاظت» از جوامع مسیحی استفاده کردند.
در نتیجه، این امر مسیحیان بومی را نه به عنوان یک عرب مقتدر و دارای عاملیت، بلکه به عنوان یک حافظ غرب – روایتی که عملاً آنها را از موقعیت بومی خود خلع کرد و آنها را از بافت ملی خود در نظر جهانیان بیگانه کرد.
صهیونیسم یک لایه کشنده به این محو اضافه کرد. این کشور اغلب خود را به عنوان «حافظ» مسیحیان معرفی کرده است تا از خشم حامیان غربی خود جلوگیری کند.
در واقع، مسیحیان فلسطینی بوده اند قرار گرفته است به همان سیاست های پاکسازی قومی، نژادپرستی، و اشغال نظامی که برادران و خواهران مسلمانشان داشتند. چگونه می توانیم کاهش فاجعه بار جمعیت مسیحی را توضیح دهیم؟
قبل از نکبه 1948، مسیحیان فلسطینی تقریباً 12 درصد از جمعیت را تشکیل می دادند. امروز، این تعداد است سقوط کرد به تنها 1 درصد. تنها در جریان نکبه، دهها هزار نفر از خانههای خود در بیتالمقدس غربی، حیفا و یافا رانده شدند، اموالشان غارت شد و جوامعشان متلاشی شد.
نگاهی گذرا به نقشه اورشلیم و بیت لحم امروز داستان یک پاک شدن مداوم را بیان می کند. اورشلیم به طور سیستماتیک در حال انجام است خالی شده از جمعیت بومی آن اعم از مسیحی و مسلمان. املاک و عبادتگاه های مسیحیان محدود شده است و «شهر کوچک» بیت لحم بلعیده شد توسط حلقه ای از سکونتگاه های غیرقانونی و یک دیوار آپارتاید به ارتفاع 8 متر که زادگاه مسیح را به یک زندان روباز تبدیل کرده است.
با این حال، با وجود این، ما به ندرت در مورد مبارزه برای بقای مسیحیان فلسطینی می شنویم. در عوض، جهان گهگاه به “حوادث” نگاه می کند – مانند عادت رایج افراط گرایان یهودی که به زائران و روحانیون خارجی در اورشلیم تف می کنند. این رفتار به حدی عادی شده است که پیش از این وزرای اسرائیلی مانند ایتامار بن گویر نیز عادی شده بود دفاع کرد این عمل به عنوان یک “رسوم باستانی” که نباید جرم انگاری شود.
دلیل اینکه داستان مسیحیان فلسطینی به ندرت گفته می شود این است که نمی تواند به خوبی در روایت های راحت مورد استفاده دولت های غربی نقش داشته باشد. آنها مایلند “تضاد” را به عنوان یک دولت یهودی که برای هویت خود در برابر تهدید یکپارچه “اسلامی” مبارزه می کند، نشان دهند. اسراییل سرمایه گذاری زیادی روی همین «برخورد تمدن ها» کرده است و خود را به عنوان پیشتاز «تمدن غرب» در برابر افراط گرایی عربی قرار می دهد.
بخوانید: ارتش اسرائیل صومعه مسیحیان، مدرسه راهبه ها را در جنوب لبنان تخریب کرد
اما برخی از فلسطینیان – مسلمان و مسیحی – به میزان کمتری نیز در افتادن در این دام مقصر هستند. اولی اغلب مقاومت فلسطین را به عنوان یک مبارزه منحصراً مسلمان معرفی می کند. در همین حال، برخی از مسیحیان در همان گفتمانی که در وهله اول منجر به به حاشیه رانده شدن آنها شد، شرکت می کنند.
با این حال، نسل کشی غزه، این منطق را نه تنها نادرست، بلکه ناپایدار ثابت کرده است. در طول این کشتار، اسرائیل بیش از 800 مسجد را ویران کرده است، اما به مقدسات مسیحیان رحم نکرده است.
در 19 اکتبر 2023، یک حمله هوایی اسرائیل هدف قرار گرفته است ساختمانی در محوطه کلیسای سنت پورفیریوس – یکی از قدیمی ترین کلیساهای جهان.
در آن قتل عام، 18 مسیحی فلسطینی کشته شدند، خون آنها با غبار پناهگاهی که 1600 سال پابرجا بود، آمیخته شد. این یک یادآوری ویرانگر بود که موشک اسرائیل بین مسجد و کلیسا و خون مسلمان و مسیحی فرق نمی گذارد.
داستان راهبه فرانسوی و همچنین هدف قرار دادن زائران، ارزش هر ذره توجهی را دارد که مورد توجه قرار گرفت. اما همچنان که تیترها پیش می روند، باید به خاطر داشته باشیم که مسیحیان فلسطینی رنجی را تحمل می کنند که جمعی است و ریشه در خاک فلسطین دارد. آنها اکنون یک جامعه در معرض خطر هستند و اسرائیل مقصر است. بدون آنها، فلسطین یکسان نیست.
میهن فلسطین تنها زمانی کامل می شود که مهد همزیستی مذهبی باشد و مسیحیان فلسطینی در قلب آن تاریخ قرار دارند که قدمت آن به دو هزار سال می رسد. بقای آنها «مسئله اقلیت» نیست، بلکه بقای خود فلسطین است.
نظر: موضوعات امپراتوری: شکستن چرخه وابستگی اعراب به انتخابات آمریکا
نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به نویسنده است و لزوماً منعکس کننده خط مشی تحریریه میدل ایست مانیتور نیست.
