ترامپ، اروپا و قدرت توهم

فریدریش مرتز، صدراعظم آلمان به کلاسی پر از جوانان پیشنهاد می کند که دونالد ترامپ به خاطر جنگش در ایران «تحقیر» شده است – و رئیس جمهور استقرار سامانه های موشکی دوربردی را که آلمان استراتژی دفاعی خود را برای دهه های آینده پیرامون آن طراحی کرده بود، لغو کرد. پدرو سانچز، نخست‌وزیر اسپانیا، بی‌طرفی شدیدی را در قبال ایران رعایت می‌کند و پایگاه‌های کشورش را خارج از محدوده اعلام می‌کند – و ترامپ از اسپانیا می‌خواهد که از ناتو خارج شود. کیر استارمر، نخست‌وزیر بریتانیا، از قربانی کردن نیروی دریایی کشورش در جنگی که با او مشورت نشده، مردد است – و ترامپ به مدت یک هفته او را در ملاء عام مسخره می‌کند. هیچ ناظر معمولی اتحاد آتلانتیک در 18 ماه پس از بازگشت دونالد ترامپ به قدرت، باور نمی کند که کاخ سفید او اروپا را بستر امنیت نظامی و اقتصادی آمریکا می داند.

اما، به طرز عجیبی، این کار را می کند.

دو عامل با هم ترکیب شده اند تا روابط بین اقیانوس اطلس را فاجعه کنند. اولی روانپزشکی است. دونالد ترامپ فاقد نظم و انضباط ذهنی برای انجام کاری است که فکر می‌کند در آن بهترین است: قطع قراردادها. دومی تاریخی جهانی است. اروپایی ها مدت هاست که بی قرار هستند. اعلام استقلال آنها از یک متحد زورگو و خودسر پروژه ای است که دهه هاست. این امر به ویژه در مورد سیاستمدارانی صادق است که مایلند نشاط را از کشورهای تاریخی اروپا بیرون بکشند تا اتحادیه اروپا را با پایتخت آن در بروکسل ایجاد کنند. در حال حاضر، خطر موقت و تاکتیکی که ترامپ ایجاد می کند، اروپایی ها را به سمت خطر دائمی و استراتژیک تر که بروکسل ایجاد می کند سوق می دهد.

یک توهم در قلب اتحادیه اروپا وجود دارد. رهبران آن بر این باورند که آنها نقش بزرگی در نجات تمدن غرب در طول جنگ سرد ایفا کردند (که کاملاً درست است) و این کار را با ساختن اتحادیه اروپا انجام دادند (که آشکارا نادرست است، زیرا معاهده ماستریخت که اتحادیه را تأسیس کرد حتی تا سالها پس از پایان جنگ سرد تصویب نشد). همانطور که دولت ترامپ می بیند، پیروزی ناتو یک دستاورد واقعی دولت های ملی بود. اتحادیه اروپا یک مدینه فاضله دانشگاهی است که به جز سیاستمدارانی که آن را اداره می کنند به هیچ کس خدمت نمی کند. حتی زمانی که ترامپ در ماه فرو می رود، از این بحث خاص بهتر می شود.

پارگی را می توان به شکل دیگری توصیف کرد. جی دی ونس پروژه اصلی ترامپی را در کنفرانس امنیتی مونیخ در سال 2025 مطرح کرد: محافظت از غرب در برابر تهاجم، صحت سیاسی و فساد انتخاباتی. سخنرانی ونس باعث وحشت رهبران ناتو شد. در مقاله‌ای اخیر، دو تحلیلگر سیاست در صندوق مارشال آلمان، جکسون جینز و مارکوس زینر، علت را توضیح دادند: به نظر می‌رسد واشنگتن به اعضای اتحاد «یک باشگاه تمدنی مبتنی بر نسب مشترک» پیشنهاد می‌دهد، در حالی که اروپایی‌ها می‌خواستند دفاع جمعی خود را بر مبنای «ارزش‌های دموکراتیک مشترک» قرار دهند.

اینها یادداشت هایی است که مدت هاست بروکسل به صدا در می آورد. آنها برای توضیح بن بست فعلی، یا هر گونه اختلاف پایدار کافی نیستند. “ارزش ها” فقط یک نام برای ایدئولوژی است. اکثر افراد آزاد که از آنها خواسته می شود بین ایدئولوژی و تمدن یکی را انتخاب کنند، تمدن را انتخاب می کنند. اینگونه بود که غرب در جنگ سرد پیروز شد: تمدن ما ایدئولوژی آنها را شکست داد. تمدن ها بزرگتر از ارزش ها هستند. علاوه بر این، اگر آنها بر اساس اصل و نسب مشترک باشند، اشکالی ندارد. سازمان پیمان آتلانتیک شمالی یک سازمان پیمان جهانی نیست – اگرچه در غیرمسئولانه ترین حالت، مانند آن رفتار کرده است. “آتلانتیک شمالی” در نام خود نشان می دهد که ایالات متحده خود را به عنوان یک تمدن آواره اروپایی درک می کند.

با اصلاحات مهاجرتی رئیس جمهور لیندون جانسون در اواسط دهه 1960، که هویت اروپایی را رد کرد، این وضعیت شروع به تغییر کرد. جانسون معیارهای قومیتی در سیاست مهاجرت ایالات متحده را “یک اشتباه بی رحمانه و پایدار در رفتار ملت آمریکا” خواند. همانطور که LBJ آن را دید، “زمین شکوفا شد زیرا از منابع بسیار زیادی تغذیه می شد.” این یک سوء تفاهم است، اگرچه می توانید ببینید که او در چه چیزی قرار دارد. این سرزمین شکوفا شد زیرا در اصل توسط یک جریان خاص تمدن اروپایی تغذیه می شد – ویگری انگلیسی قرن هجدهم – که واقعاً به روی مردم دارای تفکر تجاری و سخت کوش همه ملت ها باز بود.

هویت ملی خنثی پیشنهادی LBJ محبوبیتی نداشت. به طور غیرمستقیم، دونالد ترامپ را در سال 2016 به قدرت رساند. اروپایی ها نیز سیاست های مهاجرتی مبتنی بر «ارزش ها» را دوست ندارند. شورش انتخاباتی ترامپ شبیه به شورشی بود که بریتانیا در اوایل ماه جاری در انتخابات محلی خود دستخوش آن شد. از دو کرسی شورایی که در سال 2022 به دست آورده بود، حزب اصلاحات ضد مهاجرت شاهد افزایش نمایندگان خود به 1454 بود که باعث فروپاشی دو حزب حاکم شد. احزاب قدیمی در این قاره وضعیت چندان بهتری ندارند و مرز در آلمان در پایین ترین سطح تاریخی خود قرار دارد. آلترناتیو برای آلمان ممکن است از اشتباه ترامپ در ایران برای به دست گرفتن قدرت در سپتامبر آینده در زاکسن-آنهالت استفاده کند.

اروپا، علاوه بر این، جیوه ای است. یکی از اسرار بزرگ دیپلماسی مدرن این است که چگونه رهبران اروپایی، جنگجویان بی میل در زمانی که جو بایدن سعی داشت آنها را برای دفاع از اوکراین در برابر روسیه در اوایل سال 2022 جمع کند، به گروهی از رامبوها تبدیل شده اند. آنها در اجلاس سران خود خشم خود را از این که ترامپ بیشتر از این برای کیف انجام نخواهد داد، ابراز می کنند. آنها یک نام رسمی و تبلیغاتی برای آنچه روسیه با اوکراین انجام داد، دارند، که تقریباً هرگز از آن منحرف نمی شوند. آنها آن را “تهاجم تمام عیار” می نامند – گویی حمله به اوکراین کاری است که روس ها تا حدودی هر روز انجام می دهند.

اوکراین بیشتر بهانه است. حرکت لرزه‌ای به دور از اجماع و به سمت اجبار در فوریه 2022 ظاهر نشد. پس از جنگ سرد، فرصت‌های عظیمی در اختیار کل غرب قرار گرفت. ایالات متحده شروع به بودجه ریزی برای نقشی به اندازه امپراتوری جهانی کرد، نه نقشی به اندازه هژمونی منطقه ای. این بیل کلینتون بود، نه ولادیمیر پوتین، که قاره اروپا را برای اولین بار از سال 1945 به جنگ بین دولتی بازگرداند، با بمباران بلگراد در سال 1999 که هدف آن بیرون کشیدن کوزوو از دست صربستان ارتدوکس مسیحی و تحویل آن به آلبانی مسلمان بود. مردم اروپای غربی برای آن فریاد نمی زدند. آمریکایی ها نتوانستند بالکان را روی نقشه پیدا کنند. کنگره که از سوی کلینتون برای تایید این عملیات تحت فشار قرار گرفت، امتناع کرد. اما طبقه‌ای از سیاستمداران و روشنفکران تشکیلاتی بودند که چنین امپراتوری‌سازی به خوبی به آنها خدمت کرد.

امروزه این کشورهای حوزه بالتیک هستند که برای پیگرد بی رحمانه جنگ اوکراین، پرخاشگرترین هستند. نه از روی منافع ملی: منطقی نیست که استونی که جمعیت کمتری نسبت به مین دارد، روسیه را در سراسر مرز مشترک خود تحریک و توهین کند. اما ممکن است برای سیاستمداران استونی، مانند کاجا کالاس، دیپلمات ارشد اتحادیه اروپا، منطقی باشد. هر زمان که مسائل دفاعی مطرح می شود، استونی یک کشور متزلزل نیست، بلکه عضوی برابر ناتو و اتحادیه اروپا است و رهبران استونی همتایان مرز و استارمر و مکرون هستند. جنگ اوکراین این «بالتیک‌سازی» را در مقیاسی بزرگ‌تر به وجود آورده است – راهی برای مرتز، استارمر و مکرون برای اینکه خودشان را به عنوان ترامپ و شی معرفی کنند.

اگر ترامپ یک مذاکره کننده معمولی بود، ممکن بود کارساز باشد. اما، به قول به یاد ماندنی جینز و زینر، رئیس جمهور ایالات متحده را به یک «ارائه‌دهنده امنیت مبتنی بر اشتراک» تبدیل کرده است. و حتی آن چیزی که ترامپ ارائه می دهد بیش از حد می فروشد. چه کسی آنقدر احمق است که اصلاً با او معامله کند؟ او افرادی را که با آنها مذاکره می کند تهدید می کند. او قبل از اینکه میز مذاکره را ترک کند وعده های خود را فراموش می کند. هنگامی که آنها را به یاد می آورد، از آنها کفر می ورزد.

بنابراین جهان در یک دوره خطر حاد قرار دارد. اما اینکه بگوییم خطر حاد است به این معناست که می گذرد. هیچ حوزه قابل توجهی برای ماجراجویی بی وقفه ترامپ وجود ندارد. هیچ آمریکایی از او انتظارش را نداشت و حالا که او این کار را می کند، هیچ کس آن را دوست ندارد. یورش برای ربودن نیکلاس مادورو و همسرش از کاراکاس، علیرغم همه لاف‌های غرورآمیز ترامپ، کمترین میزان محبوبیت او را تغییر نداد. ایران نه تنها به قیمت محبوبیت ترامپ بلکه برای ریاست جمهوری او تمام شده است. و اگر او تصمیم بگیرد کوبا را که در تلاش است گرسنگی به اصلاحات ببخشد، بیشتر کند، هیچ کس خارج از فلوریدا جنوبی به خاطر آن از او تشکر نخواهد کرد.

در آینده، آمریکایی‌ها احتمالاً حافظه خود از ترامپ را سرکوب خواهند کرد – حتی کسانی که او را اصلاح‌کننده‌ای ضروری برای دوره‌ای از انحطاط و انحطاط می‌دانند. این یکی از سرسخت ترین مدافعان ترامپ، کلاسیک نویس ویکتور دیویس هانسون بود که در کتاب خود پرونده ترامپ (2019) محتمل‌ترین روایت را از موقعیت بلندمدت رئیس جمهور در قلب کشورش بیان کرد. آمریکایی‌ها از خامی و فسادی که مجبور بودند در مسیر بازگرداندن اوضاع به مسیر درست نادیده گرفته می‌شوند، شرمنده خواهند شد و نمی‌خواهند که این امر به عنوان یک سابقه مطرح شود. بنابراین آنها او را از حافظه پاک می کنند، همان طور که مردم شهر تکیه خود را به محافظ مرگبار خود در فیلم قدیمی وسترن فراموش می کنند. شین. این بی شباهت نیست که اسپانیا با فرانکو یا شیلی با پینوشه انجام داد. واگرایی اروپایی-آمریکایی در «ارزش‌ها» ممکن است خودبه‌خود بهبود یابد، و این امر نشان می‌دهد که «تمدن» چیزی است که همیشه اهمیت داشت.

در نهایت اتحادیه اروپا باید با پارادوکسی روبرو شود که در ساخت آن نقش اساسی داشته است. اروپا از لحاظ تاریخی به عنوان مجموعه ای از دولت های مستقل متلاشی بوده است. این به عنوان یک کنفدراسیون وقف حمایت از بوروکراسی عالی نیست. اگر قرار است هدف واحدی داشته باشد، بله، کسی باید آن را رهبری کند. اما رقابت خواهر و برادری در میان ملت های آن بسیار زیاد است که به هر یک از آنها اجازه رهبری از درون را می دهد. فقط می‌توان از بیرون رهبری کرد، به روشی که مسیحیت برای قرن‌ها نزاع و شکوه انجام داد، یا همان کاری که ایالات متحده در جنگ سرد انجام داد، با نتایجی که باید اعتراف کرد که بیش از پیش مبهم‌تر به نظر می‌رسند.