بی‌بی‌سی گزارش می‌دهد که خانواده‌های افغان با افزایش فقر، کودکان را می‌فروشند

سعید احمد، باشنده غور، به بی بی سی گفت که پس از تشخیص آپاندیسیت و کیست کبدی دختر پنج ساله اش، شیقا، و ناتوانی در پرداخت هزینه های درمان، مجبور به فروش او شد.

وی گفت: پولی برای پرداخت هزینه های درمانی نداشتم و دخترم را به یکی از اقوام فروختم.

عمل جراحی شعیقا موفقیت آمیز بود. هزینه آن از همان 200000 افغانی (3200 دالر) که او فروخته شده بود پرداخت شد.

پدر شیقا گفت که با بستگانش به توافق رسیده است که به موجب آن آنها در حال حاضر فقط هزینه درمان او را بپردازند و مبلغ باقیمانده را طی پنج سال آینده پرداخت کنند. گفت: اگر در آن زمان کل مبلغ را می گرفتم، او را می برد.

سعید می‌گوید: «اگر پول داشتم هرگز این تصمیم را نمی‌گرفتم، اما بعد فکر کردم که اگر بدون جراحی بمیرد چه می‌شود؟ این‌طور حداقل زنده می‌ماند».

بی بی سی در گزارش خود نوشته است که مردان هر سحر در یک چهارراه در چغچران غور گرد هم می آیند و به امید یافتن کار. آنها فقط در صورتی می توانند برای خانواده خود نان بیاورند که کسی برای استخدام آنها بیاید. اما در بسیاری از روزها، آنها دست خالی به خانه باز می گردند.

جمعه خان، 45 ساله، گفت که در شش هفته گذشته تنها سه روز کار پیدا کرده است و روزانه بین 150 تا 200 افغانی (2.35 دالر) درآمد دارد. او می گوید: بچه هایم سه شب پشت سر هم گرسنه به رختخواب رفتند، همسرم گریه می کرد، بچه هایم هم گریه می کرد، از همسایه التماس کردم که برای خرید آرد پولی بخرد.

عبدالرشید عظیمی، یکی دیگر از باشندگان غور که رقیه و روهیلا دختر دوقلوی هفت ساله اش را در آغوش گرفته است، می گوید که آماده فروش آنهاست.

وی با گریه افزود: حاضرم دخترانم را بفروشم، فقیر، بدهکار و درمانده هستم. او می‌گوید: «من با لب‌های خشک، گرسنه، تشنه، مضطر و گیج از سرکار به خانه می‌آیم. بچه‌هایم به سراغم می‌آیند بابا نان بده. اما من چه بدهم؟ کار کجاست؟»

این پدر در حالی که روهیلا را در آغوش گرفته و او را می بوسد، می گوید: قلبم را می شکند، اما این تنها راه است.

کیهان مادر این خانواده گفت: تنها چیزی که باید بخوریم نان و آب گرم است حتی چای.

دو پسر نوجوان از این خانواده کفش های جلا دهنده در مرکز شهر. یکی دیگر زباله ها را جمع آوری می کند که مادر از آنها به عنوان سوخت برای پخت و پز استفاده می کند.

افزایش مرگ و میر کودکان

در این گزارش همچنین بر افزایش مرگ و میر کودکان در افغانستان به دلیل فقر و گرسنگی تاکید شده است.

محمد هاشم که چند هفته پیش دختر 14 ماهه خود را از دست داد به بی بی سی گفت: “فرزندم از گرسنگی و کمبود دارو جان باخت… وقتی کودک مریض و گرسنه باشد، معلوم است که خواهد مرد.”

یکی از بزرگان محلی گفت که مرگ و میر کودکان، عمدتاً به دلیل سوء تغذیه، در دو سال گذشته واقعاً افزایش یافته است.

بی بی سی نوشت که به دلیل عدم وجود هیچ گونه گزارش رسمی از مرگ کودکان در غور، به عنوان تنها شاهد این رویدادها از یک قبرستان محلی بازدید کرد.

در این گزارش آمده است: “ما قبرهای کوچک و بزرگ را جداگانه شمارش کردیم. تقریباً دو برابر قبرهای کوچک بیشتر از قبرهای بزرگ وجود داشت که نشان می‌دهد دو برابر تعداد کودکان بزرگسالان است.”

این گزارش می افزاید که شواهد بیشتری در شفاخانه اصلی استان در چغچران پیدا شد. از جمله، بخش نوزادان شلوغ ترین بخش بیمارستان است که برخی از تخت ها حتی دو نوزاد را در خود جای می دهند. بیشتر آنها دچار کمبود وزن هستند و اغلب برای نفس کشیدن خود به تنهایی تلاش می کنند.

فاطمه حسینی، پرستار این بیمارستان با بیان اینکه در برخی روزها در یک روز سه نوزاد جان خود را از دست می دهند، گفت: اوایل وقتی بچه ها را می دیدم خیلی سخت می گذشتم اما الان تقریبا برای ما عادی شده است.

داستان این خانواده ها داستانی است که بسیاری از شهروندان در داخل افغانستان تحت کنترل طالبان به اشتراک می گذارند. طبق گزارش سازمان ملل، از هر چهار نفر سه نفر در حال حاضر قادر به تامین نیازهای اولیه خود مانند غذای کافی نیستند.

در این گزارش آمده است که بیکاری در افغانستان گسترده شده است، سیستم صحی در حال فروپاشی است و کمک هایی که زمانی ضروری ترین نیازهای میلیون ها نفر را تامین می کرد، به شدت کاهش یافته است.

سازمان ملل متحد قبلاً در گزارشی به کمبود گسترده آب، غذا، خدمات پزشکی، سرپناه، گرمایش و پوشاک اشاره کرده بود که میلیون‌ها خانواده را تحت تأثیر قرار می‌دهد و اعلام کرد که بیش از 80 درصد خانوارها بدهکار هستند.

حمدالله فطرت، معاون سخنگوی طالبان در واکنش به یافته‌های این گزارش به بی‌بی‌سی گفت: «در طول 20 سال تهاجم، به دلیل هجوم دلارهای آمریکا، یک اقتصاد مصنوعی ایجاد شد، پس از پایان تهاجم، ما وارث فقر، سختی، بیکاری و مشکلات دیگر شدیم.»

آژانس‌های کمک‌رسان و سازمان‌های حقوق بشری همواره گفته‌اند که محدودیت‌های طالبان بر زنان یکی از دلایل اصلی کاهش کمک‌ها و عدم تمایل کمک‌کنندگان به حمایت از افغانستان است. با این حال، فطرت این موضوع را رد کرد و گفت که کمک های بشردوستانه نباید سیاسی شود.