خانواده ها به دره های ولسوالی شیرین تگاب در نزدیکی مرز با ترکمنستان هجوم آوردند تا در میان هزاران گلی باشند که پس از باران فراوان ظاهر شدند.
گاوسودین که تنها از یک نام استفاده می کند، گفت: “تقریباً 10 سال است که خشکسالی وجود دارد. هیچ گل و سبزی رشد نکرده است.”
این پیرمرد 79 ساله که فقط برای دیدن گل ها سه ساعت رانندگی کرد، گفت: امسال خیلی خوب بود و خدا بخشنده است.
محمد اشرف، یک بازدیدکننده 35 ساله، گفت که بیش از یک دهه است که این همه خشخاش ندیده است.
او به خبرگزاری فرانسه گفت: «اکنون گل های قرمز زیادی وجود دارد و می بینید که مردم برای پیک نیک به اینجا می آیند.
چشم انداز شیرین تگاب با خشخاش معمولی روشن شده است، نه خشخاش که مقامات آن را ممنوع کرده اند.
– “نشاط و طراوت” –
بسیاری از افغان های ساکن شمال پس از جشن سال نو ایرانی، نوروز، در شهر مزارشریف برای دیدن خشخاش سفر می کردند.
دولت طالبان که تفسیر دقیقی از قوانین اسلامی به کار می گیرد، هر بهار چنین جشن هایی را متوقف می کند.
اما سنت بازدید از خشخاش که در اشعار و ترانه ها بسیار مورد احترام است، پابرجا مانده است.
اوریان زرا، عکاسی که کتابی در مورد افغانها و گلها منتشر کرده است، میگوید که آنها بخشی جدایی ناپذیر از زندگی روزمره هستند.
او به خبرگزاری فرانسه گفت: “به محض اینکه یک افغان فضای کمی در باغ خود داشته باشد، یک گل می کارد. حتی در کمپ های آوارگان، یک گل در جایی وجود دارد. آنها آنها را روی پاکول خود، یکی از کلاه های سنتی خود، می گذارند و دسرهایی با گل تهیه می شود.”
به گفته تقی واحدی، نویسنده افغان، خشخاش همچنین با زمان جنگ در کشور مرتبط بوده است، به طوری که این گل اغلب بر روی تابوت جنگجویان گذاشته می شود.
وی به خبرگزاری فرانسه گفت: مردن در راه وطن یا در راه دین و ایمان نوعی رستاخیز جدید و ورود به زندگی جدید تلقی می شد.
از همین گل در کشورهایی مانند بریتانیا، استرالیا و نیوزلند استفاده می شود، جایی که مردم خشخاش مصنوعی می پوشند تا کشته شدگان در درگیری های گذشته را به یاد آورند.
به گفته وحیدی، اما امروزه در افغانستان، خشخاش “نماد سرزندگی و طراوت است.”
وی گفت: همزمان با تجدید طبیعت، انسان ها نیز می خواهند رنگ های جدیدی را وارد زندگی خود کنند.
strs-qb-iw/rsc/lga
© 2026 AFP
