اسرائیل باید با افراط گرایی یهودی مقابله کند و در عین حال استانداردهای دوگانه اروپا را رد کند

و این دقیقاً تله است. محکوم کردن تروریسم یهودی جناح چپ نیست. درخواست از این که غیرنظامیان فلسطینی به نام اسرائیل مورد حمله، اخراج، آزار و اذیت، تیراندازی یا وحشت قرار نگیرند، ضد شهرک سازی نیست. بلکه حداقل حق حاکمیت یهود است.

دولتی که نمی تواند قوانینی را علیه افراط گرایان خود اجرا کند، اقتدار اخلاقی را از دست می دهد. دولتی که به دنیا می‌گوید با بربریت مبارزه می‌کند و در عین حال به جوانان یهودی نقابدار اجازه می‌دهد مزارع را بسوزانند، به روستاها حمله کنند، چوپان‌ها را مرعوب کنند، یا با سربازان درگیر شوند، پرونده اسرائیل را با دستان خود تضعیف می‌کند.

آتش‌سوزی دوما در سال 2015، که در آن علی دوابشه و والدینش به قتل رسیدند، باید برای پایان دادن به هر بهانه‌ای درباره «جوانان منزوی» کافی بود.

هر بار، پس از شوک و محکومیت، کشور راهی برای حرکت پیدا کرد. این الگو به تداوم مشکل کمک کرده است.

ممکن است این جمله معمولی که این افراط گرایان “جامعه گسترده تر را منعکس نمی کنند” درست باشد، اما دیگر کافی نیست. اگر جامعه وسیع‌تر آنها را منعکس نمی‌کند، جامعه گسترده‌تر باید به شکست آنها کمک کند.

خاخام ها، روسای شوراها، وزرای کابینه، مربیان، فرماندهان پلیس، و والدین نه تنها باید بگویند که چنین خشونتی اشتباه است. آنها باید بگویند که این هتک حرمت به یهودیت و تهدیدی برای امنیت اسرائیل است.

این امر به ویژه در آستانه انتخابات اهمیت دارد. از رای دهندگان اسرائیلی دوباره خواسته می شود که نه تنها سیاست، بلکه جهت اخلاقی را نیز انتخاب کنند. سیاستمدارانی که افراط گرایی یهودی را بهانه می گیرند، کوچک می کنند، حمایت مالی می کنند، استقبال می کنند یا چشمک می زنند، باید پاسخگوی آن باشند.

مردم باید بیشتر از شعار درباره «حکومت» بپرسند. حکومت بر چه کسی؟ فقط بر سر اعراب؟ فقط بر سر مخالفان سیاسی؟ یا در مورد یهودیانی که فلسطینی ها، سربازان، دیپلماسی اسرائیل و روحیه یهودی آن را به خطر می اندازند؟

اسرائیل می تواند ریاکاری اروپا را رد کند و همچنان با شکست خود مقابله کند. در واقع، باید هر دو را انجام دهد.

مسئله این نیست که آیا یهودیان متعلق به یهودیه و سامره هستند یا خیر. سوال این است که آیا قدرت یهود در آنجا با قانون، محدودیت، مسئولیت و احترام به جان انسان ها اداره می شود یا توسط یک الهیات افراطی که لباس میهن پرستی پوشیده ربوده می شود.

اگر اسرائیل از پاسخ صادقانه خودداری کند، دیگران به جای ما به آن پاسخ خواهند داد. و پاسخ های آنها بسیار سخت تر از هر چیزی خواهد بود که خودمان می نویسیم.