روز جهانی آزادی مطبوعات یک تاریخ تشریفاتی در تقویم نیست. این یک بررسی سالانه روده است که آیا مردم هنوز هم حق دارند بدانند. در توضیح دهنده من برای خط رسانهای، من آن روز را به بیانیه ویندهوک 1991 بازمیگردانم، که خواستار «مطبوعات آزاد، مستقل و متکثر» شد و نشان داد که چرا این تقاضا در منطقهای که سانسور، ارعاب، جنگ، زندان و سرکوب دیجیتال واقعیتهای معمول زندگی هستند، فوریتر شده است.
این قطعه تفاوت بین آزادی بیان و آزادی مطبوعات را توضیح می دهد. آزادی بیان از حق شهروندان برای بیان حمایت می کند. آزادی مطبوعات از عملکرد عمومی روزنامهنگاری محافظت میکند: جمعآوری حقایق، به چالش کشیدن مقامات، حفاظت از منابع، تحقیق در مورد سوء استفادهها، و انتشار یافتهها بدون ترس. در عصری که هر گوشی هوشمند می تواند یک حمله هوایی، یک اعتراض یا یک شایعه را پخش کند، این تمایز اهمیت دارد. فیلمهای شهروندی میتوانند حقیقت را افشا کنند، اما همچنین میتوانند تبلیغات، تصاویر جعلی و کلیپهای انتخابی را منتشر کنند. تایید یک لوکس نیست. این نرده محافظ است.
تصاویر جهانی و منطقه ای تلخ است. گزارشگران بدون مرز می گوید آزادی مطبوعات در 100 کشور از 180 کشور و منطقه کاهش یافته است، در حالی که خانه آزادی پانزدهمین سال متوالی کاهش آزادی اینترنت را گزارش کرده است. در سرتاسر خاورمیانه، این مقاله به دستگیری، ناپدید شدن، احکام غیابی، تعقیب جرایم سایبری، مرگ در میدان نبرد، شکایتهای قضایی، کمپینهای بدنام کردن، و فشار دولتی از سوی ایران، تونس، کویت، بحرین، سوریه، سودان، الجزایر، پاکستان، لبنان و غزه اشاره میکند.
دقیقاً به همین دلیل است که مأموریت The Media Line اهمیت دارد. آزادی مطبوعات برای خاورمیانه برای ما یک اصل انتزاعی نیست. این پایه و اساس کار ما است. روزنامهنگاری مستقل، تأیید شده و روی زمین منابعی را میگیرد و خوانندگانی که برای آن ارزش قائل هستند باید به حفظ آن کمک کند.
من با یادآوری این موضوع به خوانندگان پایان میدهم که روز جهانی آزادی مطبوعات وجود دارد، زیرا جوامع به افرادی نیاز دارند که وظیفهشان این است که بفهمند چه اتفاقی افتاده، ادعاهای رقیب را آزمایش کنند و آنچه را که بازیگران قدرتمند ترجیح میدهند پنهان نگه دارند، منتشر کنند. مقاله کامل را بخوانید– سپس از خط رسانه پشتیبانی کنید به طوری که این نوع گزارش می تواند به حرکت رو به جلو ادامه دهد.
