چگونه جنگ ایران خطوط حیاتی غیرنظامی را به ارز مبادله ای تبدیل کرد – خاورمیانه مانیتور

آشکارترین چیز در مورد آتش بس 8 آوریل این نبود که فعلاً متوقف شد و تهدید به حمله به پل ها، نیروگاه ها و دیگر زیرساخت های ضروری ایران شد. این بود که چنین اهدافی اصلاً به زبان چانه زنی تبدیل شده بود. درباره حقیقت اجتماعی، دونالد ترامپ تهدید کرد اگر تهران ضرب الاجل خود را برای هرمز رعایت نکرد، پل ها و نیروگاه های برق را تخریب کند. در 5 آوریل، یکشنبه عید پاک، او گسترده شد هشدار دوباره، تبدیل خود زیرساخت به هدف دیپلماسی اجباری. تهران پاسخ داد با تهدید سیستم های انرژی و آب خلیج فارس در صورت ضربه زدن به خطوط حیات غیرنظامی خود ایران. در زمان رسیدن آتش بس، منطقه از مرز عبور کرده بود: زندگی غیرنظامیان دیگر فقط در معرض جنگ نبود. به منطق مذاکره کشیده شده بود.

این تغییر اهمیت دارد زیرا چیزی بیش از تشدید را نشان می دهد. جنگ ها همیشه به زیرساخت ها آسیب رسانده است. پل ها فرو می ریزند، شبکه ها از کار می افتند و جاده ها قطع می شوند. هیچ کدوم جدید نیست آنچه در اینجا جدید است، استفاده آشکار سیاسی از آن سیستم ها به عنوان اهرم است. برق، آب و حمل و نقل صرفاً به عنوان خسارت غم انگیز جانبی پس از اقدام نظامی تلقی نمی شد. آنها آشکارا از قبل به عنوان نقاط فشار در نظر گرفته شده بودند: سیستم هایی که نابودی آنها ممکن است باعث ایجاد امتیاز شود، گفتگوها را تسریع کند یا شرایطی را که بر اساس آن آتش بس می تواند حاصل شود را تغییر دهد. این فقط اجبار نظامی نیست. این عادی سازی دکترینی است که در آن بقای غیرنظامیان بخشی از خود فرآیند چانه زنی می شود.

دستور زبان جدید اجبار

پل ها، نیروگاه ها و نیروگاه های آب شیرین کن زیرساخت انتزاعی نیستند. آنها بافت همبند زندگی عادی هستند. پل ها مسیرهای فرار، راهروهای تامین و نقاط دسترسی برای خدمات اضطراری هستند. نیروگاه‌ها بیمارستان‌ها را کار می‌کنند، غذا و دارو را در یخچال نگه می‌دارند، ارتباطات را حفظ می‌کنند و پمپ‌هایی را که آب را در شهرها جابه‌جا می‌کنند، هدایت می‌کنند.

کارخانه های آب شیرین کن در خلیج فارس، آب و برق اختیاری نیستند. آنها خطوط زندگی روزمره هستند. بررسی دقیق وابستگی منطقه به نمک‌زدایی نشان داد چقدر ده ها میلیون نفر برای تامین آب اولیه به آنها متکی هستند. هنگامی که چنین سیستم هایی آشکارا مورد تهدید قرار می گیرند، آنچه مورد تهدید قرار می گیرد تنها ظرفیت دولت نیست. این تداوم وجود غیرنظامی است.

به همین دلیل است که مشکل حقوقی و اخلاقی شدیدتر از آن چیزی است که برخی از تحلیلگران اعتراف کرده اند. البته هر پل به طور خودکار از حمله در هر شرایطی مصون نیست. البته زیرساخت‌ها می‌توانند ارتباط نظامی داشته باشند. موضوع این نیست. هدف اعلام شده است: استفاده عمدی عمومی از اختلال در سطح جامعه به عنوان اهرم. میرجانا اسپولیاریک، رئیس کمیته بین المللی صلیب سرخ، هشدار داد دولت‌ها باید به قوانین جنگ «هم در آنچه می‌گویند و هم در آنچه انجام می‌دهند» احترام بگذارند و تأکید کردند که تهدیدهای عمدی علیه زیرساخت‌های غیرنظامی ضروری نباید به هنجار جدید تبدیل شود. این اخطار باید بسیار بلندتر از آن بود، زیرا خطر واقعی را شناسایی می کرد. بی‌ثبات‌کننده‌ترین چیز این نبود که زیرساخت‌ها ممکن است ضربه بخورند. این بود که خطوط نجات غیرنظامی به عنوان زبانی قابل قبول در دیپلماسی تغییر یافته بود.

هنگامی که آن زبان وارد جنگ می شود، تخیل استراتژیک هر بازیگری را که تماشا می کند تغییر می دهد. این به دولت‌ها می‌گوید که سریع‌ترین مسیر حرکت دیپلماتیک نه تنها ممکن است از طریق فرسایش میدان نبرد، بلکه از طریق ایجاد احساس شکننده بودن زندگی غیرنظامیان به‌قدری باشد که قدرت‌های خارجی برای مهار عواقب آن عجله کنند. لازم نیست یک شهر به طور کامل تخریب شود تا آن پیام به آن سفر کند. تهدید به تنهایی شروع به انجام کار سیاسی می کند.

دکترین در ایران نمی ماند

به همین دلیل است که نمی توان با این منطق به عنوان یک مشکل محدود ایران و آمریکا برخورد کرد. هنگامی که یک طرف خطوط حیات غیرنظامی را به ارز چانه زنی تبدیل می کند، طرف دیگر به سمت همان دستور زبان سوق داده می شود. تهران دقیقا همین کار را کرد. صدای ایران و متحدان بازیگران زیرساخت های انرژی و آب خلیج فارس به عنوان اهداف تلافی جویانه در صورت حمله واشنگتن به بخش برق ایران. این تهدید به سرعت از فرضی بودن متوقف شد. در اواخر مارس، حمله ایران کشته شد یک کارگر هندی در یک کارخانه آب شیرین کن برق و آب در کویت و به بخشی از تاسیسات آسیب رساند. چند روز بعد رویترز گزارش شده است زمانی که ترامپ پل‌ها و نیروگاه‌های ایران را تهدید می‌کرد، ایران به یک نیروگاه برق و آب در کویت حمله کرده بود، و تأکید می‌کرد که جوامع خلیج فارس چقدر در معرض دید قرار گرفته‌اند، وقتی که آب و برق به ابزاری برای استراتژی تلافی جویانه تبدیل می‌شوند. آسیب پذیری خود شبکه نمک زدایی پس از آن بازگشت به مرکز نگرانی های منطقه ای.

این همان چیزی است که لحظه حال را بسیار خطرناک می کند. اجبار زیرساختی از همان جایی که شروع می شود باقی نمی ماند. این به صورت جانبی در سراسر منطقه پخش می شود زیرا سیستم های زیربنایی از نظر نوع مشترک، در طراحی متمرکز و عمیقاً در برابر اختلال آسیب پذیر هستند.

در بسیاری از مناطق خلیج فارس، نمک زدایی یکی از خدمات بسیاری نیست. ستون فقرات بقای شهری است. تهدید به این معنی است که آیا مردم می توانند نوشیدنی، شستشو، شستشو، تمیز کردن، اداره کلینیک ها یا باز نگه داشتن بیمارستان ها را تهدید کنند.

در چنین شرایطی، مرز بین فشار نظامی و مجازات غیرنظامی شروع به فروپاشی می کند. جنگی که به این زبان صحبت می کند به سرعت محدود به بازیگران نظامی نمی شود. از ترس شکست سیستمی شروع به اداره کل جوامع می کند.

این با دیپلماسی چه می کند

آسیب سیاسی بزرگتر از یک دور تهدید است. این چیزی است که کشورها به این باور می رسند که می توانند بگویند و همچنان با آنها به عنوان بازیگران دیپلماتیک عادی رفتار شود، تغییر می کند. آتش بس 8 آوریل دنبال کرد روزهایی که در آن تخریب سیستم‌های غیرنظامی ضروری به‌عنوان یک اهرم مذاکره آشکارا مورد بحث قرار گرفته بود. اون توالی مهمه مشکل فقط این نیست که تهدیدها انجام شده است. این است که دیپلماسی آنها را بدون بی اعتبار کردن آنها دنبال کرد.

این باعث ایجاد سابقه ای خورنده تر از یک آتش بس شکننده می شود. متخاصمان آینده ممکن است یک درس ساده بگیرند: اگر زندگی غیرنظامی را به اندازه کافی آسیب پذیر کنید، دیپلماسی ممکن است سریعتر حرکت کند. این درس به ویژه در خاورمیانه خطرناک است، جایی که سیستم‌های غیرنظامی از قبل از جنگ مکرر، تحریم‌ها، سرمایه‌گذاری کم و جابجایی شکننده هستند. منطقه‌ای که با بیمارستان‌های پر بار، جاده‌های شکسته، شبکه‌های بی‌ثبات و تنش آبی مشخص شده است، نمی‌تواند یک عادی سیاسی جدید را که در آن زیرساخت‌های غیرنظامی به یک ابزار چانه‌زنی شناخته‌شده تبدیل می‌شود، تحمل کند.

تحریف دومی نیز وجود دارد.

وقتی جریان انرژی در خطر است، جهان هنوز سریع‌تر از زمانی که خطوط حیات غیرنظامی در معرض خطر هستند، واکنش نشان می‌دهد. اختلال در کشتیرانی در هرمز بلافاصله توجه فوری دیپلماتیک، اقتصادی و نظامی را برانگیخت. با تهدیدهای عمومی برای فرو بردن شهرها در تاریکی یا به خطر انداختن دسترسی به آب، بسیار عادی تر برخورد می شد، به گونه ای که گویی متعلق به لفاظی خشن معمولی چانه زنی بحران است.

این عدم تعادل درس زشت دیگری می‌آموزد: بازارها دیپلماسی را سریع‌تر از آسیب‌پذیری انسانی پیش می‌برند. اما برای مردم عادی، تاریکی، تشنگی، راه‌های مسدود و بیمارستان‌های از کار افتاده ابزاری لفاظی نیستند. آنها خشونت زیسته هستند.

احتیاط خود کاخ سفید در مورد آتش بس نشان دهنده بخشی از این ناراحتی بود. مقامات ارشد عقب کشیده شد از یک اطلاعیه تلویزیونی بزرگ، زیرا آنها از فروش بیش از حد توافقی که شرایط آن شکننده و ناقص باقی مانده بود، می ترسیدند. این غریزه می گفت. همه می توانستند ببینند که آتش بس یک بحران حاد را متوقف کرده است. کمتر کسی حاضر بود بپذیرد که چه نوع بحرانی برای رسیدن به آنجا عادی شده است.

صلح را نمی توان بر پایه خاموشی های تهدید شده بنا کرد

پس عمیق ترین خطر فقط تخریب فیزیکی نیست. این عادت ذهنی است که این قسمت پشت سر می گذارد. هنگامی که پل ها، شبکه ها و کارخانه های آب شیرین کن را می توان ابتدا تهدید کرد و بعداً درباره آن مذاکره کرد، خود دیپلماسی شروع به تقلید از منطق مجازات جمعی می کند. موضوع دیگر این نیست که چه چیزی بمباران می شود. این چیزی است که قابل تفکر می شود. سیاستی که می تواند با آرامش بحث کند که آیا خطوط حیاتی اساسی یک کشور باید در هم شکسته شود تا زمانی که آن را رعایت کند، خطی را که حقوق بین الملل قرار است از آن دفاع کند، از بین می برد.

اگر این آتش‌بس یک اصل را باقی می‌گذارد، آن باید یک اصل ساده باشد: خطوط نجات غیرنظامیان ابزار معامله نیستند. نه در ایران، نه در کویت و نه هیچ جای دیگر منطقه. روزی که برق، آب و تحرک ارز قابل قبولی در مذاکره شد، روزی بود که دیپلماسی شروع به قرض گرفتن روش‌های خشونتی کرد که ادعا می‌کرد آن را مهار می‌کرد. این خط باید اکنون رد شود، قبل از اینکه آتش بس بعدی با وعده تاریک شدن شهر دیگری خریداری شود.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به نویسنده است و لزوماً منعکس کننده خط مشی تحریریه میدل ایست مانیتور نیست.