هزینه جنگ ایران به اندازه افغانستان در طول موج افزایش می یابد

ناظر موقت پنتاگون به کنگره می گوید که جنگ تاکنون 25 میلیارد دلار هزینه داشته است. دوست داشتید به جای کشتن دختران مدرسه ای آن پول را برای چه چیزی خرج کنید؟

ویرایش شده توسط سام تیلمن

در خلال جلسه استماع بودجه کمیته نیروهای مسلح مجلس نمایندگان آمریکا، پیت هگزث، وزیر دفاع، به خط مشی مرسوم خود مبنی بر اینکه مقایسه جنگ ایران با جنگ های ابدی دوران جوانی اش غیرمسئولانه است، برخورد کرد. هگزت با تمسخر گفت: «نسل من می‌فهمد که چقدر در عراق بودیم، چقدر در افغانستان بودیم، چقدر در ویتنام بودیم. ما دو ماه در جنگ وجودی هستیم. (در انصاف هگزت، در نگاهی به گذشته، ممکن است افغانستان را گرفته باشد سه ماه به محکومیت.)

قبل از اینکه ادامه دهم، هیچ چیز «وجودی» در مورد این جنگ وجود ندارد. این یک ادعای غیرقابل دفاع و تبلیغاتی است – موشک های ایران نمی توانند به ایالات متحده برسد و سلاح هسته ای ندارد. کره شمالی سلاح هسته ای دارد و ICBM ها و با این حال ما همچنان ادامه می دهیم – و من نمی خواهم اجازه دهم که بدون چالش بگذرد.

به هر حال، هگزت احتمالاً نباید از جنگ‌های همیشگی که در آن سرباز می‌کرد استفاده می‌کرد. زیرا ژول دبلیو هرست سوم، کنترل‌کننده‌ی او، تخمینی از هزینه‌های جنگ ایران ارائه کرد که با هزینه‌ای که ایالات متحده در طول موج جهش 11-2010 در افغانستان خرج کرد، قابل مقایسه است.

در اولین برآوردی که پنتاگون برای هزینه جنگ ایران ارائه کرده است، هرست آن را 25 میلیارد دلار تعیین کرده است. در حالی که تفکیک هزینه در دسترس برای بازرسی وجود ندارد، من گمان می کنم که هرست آن را پایین می آورد، محاسبه هزینه‌های قابل پیش‌بینی مانند هزینه‌های موشکی و نه، مثلاً، هزینه‌ای که نیروی دریایی برای مقاوم‌سازی آن هزینه خواهد داشت. سه گروه‌های حمله ناو هواپیمابر بسیار مستقر یا تعمیرات مورد نیاز در پایگاه‌های نظامی آمریکا در خلیج فارس و عراق که موشک‌های ایران آنها را کوبیده است. دستمزد رزمی نیز مطمئناً در حال حاضر یک هزینه اضافی و ناشناخته است. فراتر از آن واکنش‌های بی‌هدف، این یک دولت عموماً ناصادق است و در حال حاضر از کنگره ۱.۵ دلار می‌خواهد. تریلیون بودجه، افزایش 50 درصدی بودجه برای یک ماشین جنگی با بودجه هنگفتی که نمی تواند حسابرسی را قبول کند. این کشور هیچ انگیزه ای برای کم اهمیت جلوه دادن هزینه های یک جنگ غیرمحبوب ندارد.

اما بیایید غافل نشویم که 25 میلیارد دلار در دو ماه صرفاً هزینه هنگفتی برای یک جنگ انتخابی است که قیمت نفت و کالاها را در سراسر جهان بالا می برد. جهش افغانستان بود حدود 10 میلیارد دلار در ماه. با تورم، همین است حدود 15 میلیارد دلار در ماه به دلار امروز حتی اگر پنتاگون را از کلمه مالی خود در نظر بگیریم، این جنگ در نقطه ضعف مالی یکی از بارزترین شکست های نظامی دوران ما قرار دارد. از آنجایی که این جنگ یک پیاده نظام نیست، بلکه جنگ هوانوردان و ملوانان است، همیشه هزینه ای بیهوده خواهد داشت هزینه‌ها نه تنها در هزینه‌های مستقیم نظامی پرداخت می‌شود، بلکه به دلیل قطع شدن یکی از مهم‌ترین آبراه‌های انرژی و تجاری جهان، همه چیز گران خواهد شد. که نتیجه جنگ عراق و افغانستان نبود.

واقعیت غیر قابل چشم پوشی این است که جنگ دارد واگذار کرد به یک شکست. دولت ترامپ نمی تواند به اهداف جنگی (تغییر) خود، که با فاجعه بستن تنگه هرمز توسط ایران پیشی گرفته است، دست یابد، چیزی که محاصره متقابل ایالات متحده بعید است که باز شود. (آن محاصره متقابل همچنین هزینه‌های جنگ را به دلیل دارایی‌های دریایی لازم بالا خواهد برد.) هگزت و کین هیچ نظریه قابل قبولی برای شکستن این بن‌بست ساخته‌شده خود ارائه نکردند. هگزت گفت: “شما باید به این نوع دشمن خیره شوید، آنها را به نقطه ای برسانید که پشت میز باشند و آماده تسلیم شدن (برنامه هسته ای خود) باشند.” ایرانی ها داشتند بوده است سر میز! حالا الف رهبری تندرو جایگزین آن چیزی شده است که آمریکا و اسرائیل کشته اند. علیرغم همه ستایش او در مورد مقایسه با جنگ افغانستان، نظریه پیروزی هگزت همان نظریه ای است که در آنجا ارائه شده است: به فشار نظامی ادامه دهید تا زمانی که رهبری دشمن نتواند بیش از این را تحمل کند و باید مذاکره کند. در آنجا در برابر دشمنی به مراتب کمتر از ایرانی ها شکست خورد.

هگزت به تکرار یک اثر همیشگی دیگر از عراق و افغانستان پرداخت: وفاداری کسانی که جنگ ها و معماران آنها را زیر سوال می برند. نماینده جان گارامندی (دولت کالیفرنیا) جنگ را باتلاق نامید. هگزت با حربه‌ای تمرین‌شده پاپاشید. او گفت: “امیدوارم قدر این بی پروایی بودن را بدانید… نحوه لکه دار کردن سربازان وقتی می گویید دو ماه دیگر (این یک باتلاق است)، شرم بر شما باد.” گرامندی داشت “تبلیغات را به دشمنان ما می داد. نگویید “من از نیروها حمایت می کنم” و بعد نگویید، دو ماه دیگر، باتلاق است.

به نظر می‌رسد هگزت می‌خواهد تناقض بین لفاظی‌های ضدجنگ دولت و واقعیت جنگی بی‌امان را با رسوا کردن مقایسه این جنگ با جنگ‌های از دست رفته قبلی حل کند. نمی‌دانم هگزت یادش می‌آید یا نه دونالد رامسفلد، اما او نسخه تاریخی تری از چگونگی رامسفلد ارائه می دهد به باتلاق های در حال ظهور خودش واکنش نشان داد. رامسفلد یک بار وقوع جنگ چریکی در عراق را تکذیب کرد! او حتی پس از خبرنگار در یک جلسه توجیهی اصرار کرد یک بار تعریف پنتاگون را برای او بخوانید از جنگ چریکی رامسفلد کارهای تبلیغاتی مورد نیاز جنگ را انجام می داد. هگزت کمتر کاری نخواهد کرد. ستیزه جویی او نسبت به مخالفت های کنگره خشن تر از رامسفلد است، اما این یک تفاوت سبکی و نسلی است. پیام های آنها یکی است: شما باید فاجعه را یک پیروزی اعلام کنید یا خود را از نظر اخلاقی مهجور نشان دهید.

همچنین، هرست گفت که پنتاگون در مقطعی لایحه «الحاقی» را برای تأمین مالی جنگ به کنگره ارسال خواهد کرد. این دقیقاً همان چیزی بود که دولت‌های بوش و اوباما بودجه دفاعی خود را کوچک‌تر از آنچه واقعا بودند نشان دادند: با جدا کردن هزینه‌های عملیاتی جنگ از بودجه دفاعی و ایجاد مؤثر دو بودجه دفاعی. اما این جنگ را با آن ها مقایسه نکنید!

در نهایت، انسانیت اولیه مرا وادار می کند که بگویم وحشت واقعی جنگ همیشه با جان انسان ها سنجیده می شود، نه با هزینه های مالی. من مالی را برجسته می کنم هزینه هایی برای مقایسه با آنچه که ایالات متحده می توانست به جای یک جنگ تجاوزکارانه غیرقابل توجیه تامین مالی کند، جنگی که در آن هیچ استعدادی برای برتری نشان نمی دهد و جنگی که با شروع کشته شدن 165 کودک در مدرسه.

در اول ماه مه، ترامپ از پنجره احتمالی 60 روزه قانون اختیارات جنگی 1973 فراتر خواهد رفت. من انتظار ندارم که کنگره عواقبی را برای این امر تحمیل کند، اما عملیات های جاری ایران را غیرقانونی می کند، زیرا کنگره هیچ مجوزی را نداده است. کنگره علاوه بر نشان دادن بی ربطی خود به جنبه های مرگ و زندگی نظم قانون اساسی چه خواهد کرد؟

کتابی که به شدت توصیه می کنم: سوزی هانسن خبرنگار برجسته خارجی این هفته کلینیکی در زمینه نوشتن تاریخ معاصر از طریق روزنامه نگاری منتشر کرد با عنوان از خود زندگی: ترکیه، استانبول و یک محله در عصر اردوغان. من نمی توانم به اندازه کافی در مورد آن بگویم. هانسن به طرز ماهرانه ای بیش از 100 سال از تاریخ اواخر دوره عثمانی تا جمهوری را در روایتی می بافد که شکاف های موجود در جامعه ترکیه و راه های مختلفی را که رجب طیب اردوغان به آن ها خطاب کرده بود تا کشور را به شکل تصویر خود تغییر دهد، به تصویر می کشد. این همان کتابی است که مرا به درک ناچیزی از ترکیه و اردوغان رساند. این بهترین انواع کتاب ها این تاثیر را روی خواننده دارند. هنسن بدون اینکه بیش از حد تحت فشار قرار گیرد، بسیار ماهرانه دعوت به مقایسه با آمریکا در دوره ترامپ می کند که پیشاپیش به آن سرزمین می رسد. کار دستی او کمتر چشمگیر نیست: داستان او با حمایت اولیه اردوغان در ساخت و ساز شروع می شود و مکانی که کتابش به پایان می رسد آن را به یک انتخاب الهام بخش تبدیل می کند. این کتاب را از دست ندهید.

دو ظاهر عمومی من در حال آمدن هستند در 14 مه، به مؤسسه بروکلین بیایید تا در مورد گذشته و آینده یهودیان ضدصهیونیسم، با تکیه بر کتاب پرفروش (!!!) مولی کرابپل، بخشی از آن باشم. اینجا جایی که ما زندگی می کنیم کشور ماست: داستان The Jewish Bund. بلیط هستند در اینجا موجود است. با این حال شنیده ام که تمام شده است.

سپس، در 30 ژوئن، با برادرم از مادر دیگری، کالین آشر، درباره کتاب پرفروش‌اش صحبت خواهم کرد. ویژه نیمه شببهترین کتاب در مورد موسیقی آمریکایی و وضعیت سرطانی که تا به حال خوانده اید. این اولین باری است که من و کالین از زمان گروه پانک نوجوانمان در 30 سال پیش روی صحنه می رویم. اینجا پاسخ دهید. امیدوارم شما را در هر دو ببینم!

خوب، وجود دارد سوم ظاهر عمومی که من … کاملاً مطمئن نیستم که باید در مورد آن صحبت کنم، اما اگر امروز یکشنبه، 3 می، به مزرعه شهر بوشویک را درگیر کرد، جایی که وجود خواهد داشت هم یک حزب بلوک و هم کنفرانس مطبوعاتی ساعت 2 بعدازظهر با تلاش ساکنان برای نجات این تکه فضای سبز، من را در یک زمینه احتمالا غیرمنتظره خواهید دید. این درست توسط برادوی و میرتل است.