نظر: افسانه ای که خیلی طول کشیده است

در تخیل سیاسی که در سال‌های اخیر از بخش‌هایی از صحنه آمریکا گسترش یافته است – به‌ویژه تحت لوای «اول آمریکا» – اروپا اغلب به‌عنوان یک متحد خراب به تصویر کشیده می‌شود: ثروتمند، در عین حال وابسته به امنیت، محکوم به خرید تسلیحات آمریکایی و جستجوی محافظت در زیر چتر امنیتی دیگران.

این یک تصویر ساده، به راحتی قابل هضم و از نظر سیاسی مفید است. مشکل این است که به طور فزاینده ای از واقعیت جدا می شود.

به طرز متناقضی، جنگ در اوکراین بیش از هر کنفرانس یا سند استراتژیک برای از بین بردن این افسانه انجام داده است. نه به این دلیل که اروپا یک شبه به یک ابرقدرت نظامی تبدیل شده است، بلکه به این دلیل که جنگ ماهیت موضوع را آشکار کرده است: اروپا ضعیف نیست – فقط برای مدت طولانی راحت بوده است. واقعیت اوکراین آن را مجبور به بیدار شدن کرده است.

در درون این بیداری پاسخ به سوالی که اغلب در واشنگتن مطرح می شود نهفته است: آیا اروپا بدون آمریکا می تواند مدیریت کند؟ با این حال، سؤال واقعی باید به گونه‌ای دیگر مطرح شود: آیا اروپا می‌خواهد بدون آمریکا بتواند مدیریت کند؟ تمایز بین ناتوانی و عدم تمایل اساسی است، اما در روایت های سیاسی عمداً مبهم است.

بازدارندگی هسته ای اروپا

هنگام بحث در مورد وابستگی امنیتی اروپا، چتر هسته ای آمریکا اغلب به عنوان بحث کلیدی ذکر می شود. و در واقع، برای چندین دهه، ستون فقرات بازدارندگی در این قاره را تشکیل داد. با این حال، تصویر دیگر چندان ساده نیست.

سایر موضوعات مورد علاقه

پیتر ماگیار، نخست وزیر مجارستان، قول داد که دموکراسی را بازگرداند و بودجه اتحادیه اروپا را باز کند

پیتر ماگیار در اولین سخنرانی خود به عنوان نخست وزیر، یک دستور کار متحول کننده برای مجارستان را ترسیم کرد که بر بازگرداندن کنترل ها و تعادل های دموکراتیک و استقلال قضایی متمرکز بود. او متعهد شد که حدود 34 میلیارد یورو از وجوه انسجام منجمد اتحادیه اروپا و وام‌های دفاعی را با رسیدگی به نگرانی‌های حاکمیت قانون که دولت قبلی را آزار می‌داد، باز کند.

فرانسه و بریتانیا با هم دارای زرادخانه هسته ای بیش از حد کافی برای جلوگیری از هر دشمن منطقی از حمله به خاک اروپا هستند. این نشان دهنده برابری جهانی با ایالات متحده نیست، اما یک عامل بازدارنده جدی و معتبر است.

چیزی که کم است نه توانایی، بلکه معماری سیاسی است. بازدارندگی هسته ای اروپا وجود دارد، اما به عنوان یک سیاست مشترک نهادینه نشده است. در حال حاضر، بازدارندگی توزیع شده، در سطح ملی کنترل می شود و از نظر سیاسی پراکنده است. اروپا در اصل سازها را در اختیار دارد، اما همچنان فاقد ارکستر است.

مشکل پول نیست – سازمان است

یکی از دائمی‌ترین تصورات غلط این است که اروپا سرمایه‌گذاری بسیار کمی برای امنیت خود می‌کند. شاید ده پانزده سال پیش این درست بود، اما دیگر اینطور نیست. کشورهای اروپایی در مجموع سالانه صدها میلیارد دلار برای دفاع هزینه می کنند – بیش از مجموع روسیه و چین. در تئوری، این سطح از سرمایه گذاری باید استقلال استراتژیک کامل را امکان پذیر کند. با این حال، خودمختاری گریزان است.

دلیل آن نه در مقدار پول، بلکه در نحوه خرج کردن آن است. چشم انداز امنیتی اروپا هنوز با سیستم های موازی، قابلیت های تکراری و هماهنگی سیاسی کند مشخص می شود. بیست و هفت ایالت هنوز به عنوان یکی فکر نمی کنند یا عمل نمی کنند. در مواقع بحران، سرعت تصمیم‌گیری اغلب بیشتر از قدرت کل مهم است – و این دقیقاً جایی است که اروپا عقب‌تر است.

با این حال، آنچه در حال تغییر است، آگاهی از این مشکل است. برای اولین بار پس از جنگ سرد، دولت های اروپایی دیگر در مورد افزایش بودجه دفاعی بحث نمی کنند، بلکه در مورد چگونگی تبدیل موثرترین بودجه به قدرت عملیاتی بحث می کنند. این تفاوت اساسی امروز است.

اوکراین به عنوان یک مدرسه جنگ

اگر یک رویداد وجود داشته باشد که پارادایم امنیتی اروپا را تغییر داده است، آن جنگ در اوکراین است. نه به این دلیل که فناوری‌های کاملاً جدیدی را معرفی کرد، بلکه به این دلیل که نشان داد که چگونه فناوری‌های قدیمی و جدید در زمان واقعی با هم برخورد می‌کنند. اوکراین به چیزی تبدیل شده است که هیچ دکترین نظامی نمی تواند جایگزین آن شود: آزمایشگاه زنده جنگ مدرن.

در آن جبهه، مفاهیمی که مدت‌ها در تئوری توسط نیروهای مسلح غربی مورد بحث قرار می‌گرفت، هر روز در عمل آزمایش می‌شوند. از استفاده انبوه از پهپادها، ادغام دیجیتالی واحدها، تا واقعیت وحشیانه جنگ توپخانه – اوکراین گذشته و آینده جنگ را در یک سیستم واحد و هرج و مرج ادغام کرده است.

اما از همه مهمتر سرعت انطباق است. در حالی که بسیاری از ادارات دفاعی به چرخه های طولانی مدرن سازی عادت کرده اند، اوکراین مجبور شده است در حال حرکت نوآوری کند. سیستم هایی که امروزه در جبهه کار می کنند اغلب شش ماه پیش وجود نداشتند. این توانایی یادگیری تحت فشار به یک مزیت تعیین کننده تبدیل شده است. و در حالی که اوکراین هزینه این درس ها را به خون می پردازد، اروپا تجربه ارزشمندی به دست می آورد که حتی قدرتمندترین کشورها نیز از آن بی بهره اند.

شراکتی که تعادل را تغییر می دهد

در این زمینه، روابط بین اروپا و اوکراین به چیزی بسیار عمیق تر از کمک های سنتی تبدیل می شود. این دیگر یک پویایی ساده اهداکننده- گیرنده نیست، بلکه یک مشارکت استراتژیک مبتنی بر مبادله است. اروپا منابع، فناوری و حمایت سیاسی را در اختیار اوکراین قرار می دهد. اوکراین به نوبه خود چیزی را به اروپا ارائه می دهد که بیش از همه کمبود دارد: تجربه واقعی جنگ معاصر، آزمایش شده در سخت ترین شرایط.

این تبادل همیشه در نگاه اول قابل مشاهده نیست، اما تأثیرات آن عمیق است. نظامیان اروپایی دیگر بر اساس سناریوهای تئوریک درگیری های آینده را برنامه ریزی نمی کنند، بلکه بر اساس درس های ملموس از اوکراین هستند. صنعت در حال انطباق با نیازهای واقعی میدان جنگ است، در حالی که تصمیمات سیاسی به طور فزاینده ای منعکس کننده این درک است که جنگ دیگر یک امکان انتزاعی نیست. در عمل، اروپا امنیت خود را تامین مالی می کند، در حالی که آن را در جبهه اوکراین یاد می گیرد.

پارادوکس MAGA

در پرتو این تحولات، روایت «اروپا ضعیف» وارد تناقضی آشکار می شود. اگر اروپا واقعاً ناتوان است، چرا ستون مرکزی امنیت غرب باقی مانده است؟ چرا ساختارهای نظامی آمریکا هنوز به شدت به زیرساخت ها، پایگاه ها و حمایت سیاسی اروپا وابسته است؟

پاسخ ساده است و در کارکرد سیاسی چنین روایتی نهفته است. واقعیت را توصیف نمی کند – به دنبال شکل دادن به آن است. روایت MAGA با نشان دادن اروپا به عنوان وابسته، رهبری آمریکا را توجیه می کند و ساختار روابطی را که ریشه در جنگ سرد دارد، حفظ می کند. اما واقعیت در حال تغییر است.

اروپای امروز آن چیزی نیست که ده سال پیش بود. هنوز نمی توان آن را کاملاً خودمختار توصیف کرد، اما دیگر منفعل نیست. این در حال گذار بین دو مدل است – مدل قدیمی که در آن امنیت تفویض شده بود و مدل جدید که در آن امنیت به تدریج در نظر گرفته می شود.

چیزی که اروپا هنوز فاقد آن است

با وجود همه پیشرفت ها، عناصری باقی مانده اند که اروپا نمی تواند به راحتی آنها را جایگزین کند. اینها در درجه اول قابلیت هایی هستند که طی دهه ها در سیستم آمریکایی توسعه یافته اند: لجستیک جهانی، تسلط ماهواره ای، و سرعت تصمیم گیری استراتژیک. شاید حتی مهمتر آن چیزی باشد که کمتر قابل مشاهده است – اراده سیاسی برای یکپارچه سازی این قابلیت ها. بدون آن، حتی پیشرفته ترین سیستم ها نیز تکه تکه باقی می مانند.

در اینجا دوباره، اوکراین نقش مهمی ایفا می کند. جنگ در قلمرو آن به اروپا اجازه نمی دهد که تصمیمات را به تعویق بیندازد. هر روز درگیری یادآور این است که امنیت یک مفهوم نظری نیست، بلکه موضوع بقا است.

بیداری از طریق بحران

شاید بزرگترین طنز وضعیت این باشد که فشار خارجی به بیداری اروپا – از جمله فشار ایالات متحده – سرعت بخشیده است. تقاضا برای هزینه‌های بیشتر، تهدید به عقب‌نشینی و تنش‌های سیاسی، رهبران اروپایی را وادار کرده است تا پیش‌فرض‌های دیرینه را مورد ارزیابی مجدد قرار دهند.

نتیجه این روند، اروپای ضعیف‌تر نیست که حتی بیشتر به آمریکا وابسته باشد. برعکس – این قاره ای است که به آرامی اما به طور مداوم در حال ایجاد خودمختاری استراتژیک خود است. این به معنای پایان اتحاد نیست. یعنی دگرگونی آن.

معماری جدید امنیتی

در این معماری امنیتی نوظهور، اروپا و اوکراین به طور متقابل ضروری هستند. هیچ یک بدون دیگری نمی تواند به طور کامل به اهداف خود دست یابد. اروپا بدون اوکراین مهمترین منبع تجربه رزمی مدرن خود را ندارد. اوکراین بدون اروپا فاقد منابع لازم برای دفاع و بازسازی طولانی مدت است.

با این حال، آنها با هم سیستمی را با پتانسیل بازتعریف امنیت در قاره اروپا تشکیل می دهند. این سیستم دانش کسب شده را با منابع مناسب در هم آمیخته و به تدریج مرز بین جلو و عقب را محو می کند.

نتیجه: پایان یک توهم

در نهایت، آنچه در حال فروپاشی است، فقط یک افسانه نیست، بلکه یک طرز فکر کامل است. این ایده که اروپا به طور دائم به حمایت آمریکا وابسته است، در مواجهه با واقعیت به طور فزاینده ای دشوار می شود.

این بدان معنا نیست که اروپا یک شبه کاملا مستقل خواهد شد. اما این بدان معناست که این روند از قبل آغاز شده است – و نمی توان آن را بدون تغییر اساسی در جهت گیری سیاسی متوقف کرد.

در این فرآیند، اوکراین حاشیه‌ای از معماری امنیتی اروپا نیست. کانون آن است.

در حالی که بحث ها در مورد بودجه و استراتژی ها در مراکز سیاسی قدرت ادامه دارد، آینده جنگ در حال حاضر در جبهه اوکراین شکل می گیرد. و این آینده جای کمی برای توهم باقی می گذارد.

شاید دقیق ترین راه برای بیان آن این باشد: اروپا دیگر یاد نمی گیرد که چگونه در صلح زندگی کند، بلکه چگونه از خود دفاع کند و از جنگ جان سالم به در ببرد.

و در آن مدرسه، اوکراین دانش آموز نیست. معلم است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به نویسنده است و لزوماً دیدگاه کیف پست نیست.