روچستر، نیویورک – هنگامی که جو شنلی در اواخر دهه 1990 به تفنگداران دریایی ایالات متحده پیوست، نمی دانست که بتواند از اشتیاق خود برای نوشتن و عکاسی برای خدمت به کشورش استفاده کند.
چنلی، اهل روچستر، شش سال برای روزنامههای ارتش نوشت و روزنامهنگارانی را برای پوشش خبری جنگ در دوران تفنگداران دریایی خود آموزش داد. پس از حملات 11 سپتامبر، او به این سمت تبدیل شد اولین خبرنگار مارین از قلمرو دشمن در افغانستان گزارش دهد. او در ادامه به کارمند نویسندگی روزنامههای گانت، از جمله USA As we speak، که جامعه نظامی را پوشش میداد، تبدیل شد.
او گفت: “من زمان زیادی را با بهترین روزنامه نگاران جهان، در افغانستان و عراق سپری کردم و به آنها کمک کردم تا مطمئن شوند که دسترسی لازم را دارند.” “اما من خودم هم گزارش می دادم.”
شنلی گفت که جنگ با ایران او را وادار کرده است که زمان خود را در مورد گزارش جنگ های عراق و افغانستان تأمل کند. او میگوید روزنامهنگاران با چالشهای جدیدی برای پوشش جنگ در عصر دیجیتال روبرو هستند، در حالی که هنوز با برخی از همان چالشهایی که او با آن مواجه بود مواجه هستند.
مانند رژیم ایران، طالبان و رژیم صدام حسین اجازه مطبوعات آزاد را ندادند و اغلب از رسانه های دولتی به عنوان تبلیغات استفاده می کردند. شنلی گفت که درک آنچه در آن کشورها بدون گزارش های روی زمین در حال رخ دادن است دشوار است.
با این حال، برخلاف افغانستان و عراق، گزارشدهی از داخل ایران برای خبرنگاران خارجی تقریباً غیرممکن شده است. علاوه بر این، شنلی میگوید که تبلیغات ایران بهتر سازماندهی شده، فراگیرتر است و اغلب از رسانههای اجتماعی برای گسترش سردرگمی استفاده میکند.
او گفت: “آنها در نشان دادن تبلیغات خود مانند اخبار واقعی بسیار خوب هستند، و ما شاهد بوده ایم که برخی از خبرگزاری ها با آن گیج شده اند. و من می توانم دلیل آن را بفهمم.”
یک قطعه NPR پوشش خبری ایران را یکی از چالش برانگیزترین وظایف امروز روزنامه نگاران به دلیل سانسور رژیم توصیف کرد. یکی از روزنامه نگاران نیویورک تایمز نیز همین احساس را داشت و گفت او به صورت مجازی متصل است با ایرانی ها گزارش دهند که چگونه زندگی آنها از زمان جنگ تغییر کرده است، اما قطعی اینترنت رژیم این کار را دشوار کرده است.
شنلی با دوستانش که به عنوان روزنامه نگاران جنگ را پوشش می دهند، در مورد چالش هایی که با آن روبرو بوده اند صحبت کرده است، مانند چگونگی تایید اینکه آیا آنچه در رسانه های اجتماعی دیده اند واقعی است یا خیر.
او گفت: “من فکر می کنم کشف چگونگی بررسی منابع در عصر جدید بسیار مهم خواهد بود. من فکر می کنم هر کدام از شبکه ها یا نشریات این موضوع را درست انجام دهند، به بالاترین سطح خواهند رسید.”
از یک روزنامه نگار تفنگدار دریایی تا یک روزنامه نگار غیرنظامی
شنلی در حالی که در محله South Wedge در روچستر بزرگ می شد، خود را به عنوان یک روزنامه نگار تصور می کرد. او به یاد می آورد که هنگام وقوع آتش سوزی در خانه ای، یک دوربین و یک دفترچه یادداشت برداشت تا آن را بپوشاند.
پس از تصمیم گیری برای پیوستن به سپاه تفنگداران دریایی، شنلی در طول آزمایشات استخدامی خود متوجه نقش خبرنگار رزمی شد. سالها بعد، برخی از عکسهای او در حین اعزام به افغانستان در منابع خبری مهم بینالمللی از جمله مجله تایم منتشر شد. زمانی که درگیری ها برای اولین بار در اکتبر 2001 آغاز شد، تعداد کمی از خبرنگاران در داخل افغانستان بودند و بسیاری از نشریات به عکس هایی که ارتش به اشتراک گذاشته بود تکیه کردند.
او گفت: “همیشه دو کار وجود داشت که می خواستم انجام دهم. یکی تفنگداران دریایی و دیگری روزنامه نگاری بودن. نمی دانستم که این فرصت را داشته باشم که هر دو را همزمان انجام دهم.”
شنلی گفت که از اینکه بخشی از تیم ارتش است که تاریخ را مستندسازی می کند، احساس قدردانی می کند، از جمله تهاجم به رهبری ایالات متحده به عراق در سال 2003 و عملیات نظامی در پاکستان. اما او همچنین تاریخ را برای منابع خبری مستقل از ارتش مستند کرد.
در سال 2004، شنلی شروع به تهیه گزارش برای گانیت کرد، از جمله پوشش خبری افزایش وبلاگ نویسی توسط اعضای ارتش ایالات متحده. عصر دیجیتال به سربازان در عراق راه جدیدی داد تا آنچه را که در طول استقرار خود دیدند مستند کنند و نظرات خود را به اشتراک بگذارند. بیشتر پوشش شنلی بر نحوه واکنش ارتش به این وبلاگ ها متمرکز بود، برخی از رهبران نظامی وبلاگ نویسی را تهدیدی برای امنیت عملیاتی می دانستند، در حالی که وبلاگ نویسان آن را آزادی بیان می دانستند.
او گفت: “من می خواستم در روزنامه نگاری بمانم زیرا عاشق روزنامه نگاری هستم و احساس می کنم که روزنامه نگاری بخش بسیار مهمی از دموکراسی ما است. اما من همچنین می خواستم اگر بخواهید کل داستان را بگویم.”
چالش های پوشش یک جنگ چند ملیتی
مانند جنگ با ایران، کمپین جنگ علیه تروریسم چندین کشور را درگیر کرد. شنلی گفت که پوشش یک درگیری چند ملیتی می تواند یک چالش باشد زیرا دولت های مختلف گاهی اطلاعات متناقضی را منتشر می کنند.
وقتی مقامات یک دولت چیزهای متفاوتی می گویند، این موضوع پیچیده تر می شود. شنلی متوجه شده است که از زمانی که حملات هوایی ایالات متحده و اسرائیل بسیاری از رهبری ایران، از جمله رهبر عالی کشور را از بین بردند، دولت ایران فاقد یک سخنگوی منسجم بوده است. اما او همچنین متوجه شده است که اطلاعات مربوط به جنگ گاهی اوقات بین شاخه های مختلف ایالات متحده متفاوت است.
او گفت: “رئیس جمهور ممکن است یک چیز بگوید، سپس پنتاگون چیز دیگری بگوید، و وزارت امور خارجه چیز سومی را بگوید. بنابراین، شما باید دریابید که موضع رسمی ما به عنوان روزنامه نگار چه خواهد بود.”
جنگ با ایران بعد از آن است محدودیت دسترسی به رسانه ها در پنتاگون اجرایی شد. اکتبر گذشته، ده ها روزنامه نگار به جای موافقت با قوانین جدیدی که آنها را از گزارش دادن اطلاعات، از جمله اطلاعات طبقه بندی نشده، بدون تایید مقامات پنتاگون منع می کرد، نشان های دسترسی پنتاگون خود را تحویل دادند.
در حالی که یک قاضی فدرال آن قوانین را مغایر با قانون اساسی تشخیص داد، وزارت جنگ همچنان محدودیت هایی را اعمال می کند در مورد دسترسی به رسانه ها، بسیاری از روزنامه نگاران را مجبور به گزارش در مورد مسائل دفاعی بدون حضور در پنتاگون کرد.
شنلی گفت: “این امر مانع از ارائه کامل داستان توسط رسانه های دارای نیت خوب می شود. بنابراین آنها باید به منابعی اعتماد کنند که ممکن است به اندازه کافی مطلع نباشند.”
این هفته آمریکا و ایران به نظر می رسد در حال حرکت است به توافق اولیه برای پایان دادن به جنگ نزدیک تر است. پرزیدنت ترامپ تهدید کرده است که اگر دولت ایران با توافقی برای پایان دادن به جنگ موافقت نکند، ایران را بمباران خواهد کرد. او این اظهارات را پس از تعلیق تلاشها برای باز کردن اجباری تنگه هرمز، آبی که 20 درصد نفت جهان از طریق آن عبور میکند، بیان کرد.
شنلی میگوید پوشش مذاکرات بین کشورها میتواند بسیار پیچیده باشد و طرفهای مختلف ادعاهای متفاوتی داشته باشند و هدفشان جلب افکار عمومی باشد.
او گفت: “من فکر می کنم این پیچیده تر از آنچه قبلا دیده ایم است.” شما همیشه طرفهای مختلفی خواهید داشت که سعی میکنند از پوشش رسانهای در مذاکرات خود استفاده کنند، و سعی میکنند بر افکار عمومی فشار بیاورند تا تصمیمگیرندگان خود را تحت فشار قرار دهند. اما من فکر میکنم این موضوع بهویژه اکنون زمانی که صداهای مختلف در ایران حرفهای متفاوتی میزنند، چالشبرانگیز است.»
