اروپای پس از آمریکا باید قدرت خود را بسازد

اروپا بدون اینکه برای آن آماده باشد وارد دنیای پسا آمریکا می شود.

برای دهه‌ها، اروپایی‌ها در محیطی استراتژیک زندگی می‌کردند که آنقدر مساعد بود که احساس ماندگاری می‌کرد. آمریکا امنیت را تضمین کرد. جهانی شدن بازارها را گسترش داد و هزینه ها را کاهش داد. وابستگی متقابل اقتصادی به این معنا بود که انگیزه‌های درگیری را کمرنگ کند. به نظر می رسید که لیبرال دموکراسی دارای شتاب تاریخی است. تجارت، فناوری و امور مالی عمدتاً به عنوان ابزار یکپارچگی به جای اجبار در نظر گرفته می شدند.

آن جهان در یک گسست ناپدید نشده است، اما آشکارا در حال محو شدن است. نهادهای نظم پس از جنگ هنوز پابرجا هستند، اما دیگر قدرت را با اقتداری که زمانی فرمان می‌دادند سازمان‌دهی نمی‌کنند. اتحادها پابرجا هستند، اما دیگر تضمین نمی کنند. قوانین باقی می مانند، اما به طور فزاینده ای توسط دولت هایی مورد مناقشه قرار می گیرند که کمکی به نوشتن آنها نکرده اند، دیگر احساس نمی کنند به آنها مقید هستند، یا معتقدند که دیگر منعکس کننده توازن واقعی قدرت نیستند.

مشکل اروپا این نیست که دنیا تغییر کرده است. این است که اروپا در جذب عواقب آن کند بوده است.

روسیه قبل از حمله به اوکراین از انرژی استفاده کرد و اکنون تهدیدی آشکار برای امنیت و تمامیت ارضی اروپا است. چین نشان داده است که چگونه زنجیره های تامین، مواد معدنی حیاتی و دسترسی به بازار را می توان به ابزاری برای اجبار تبدیل کرد. ایالات متحده به طور فزاینده ای از تعرفه ها، تحریم ها، کنترل صادرات، یارانه های صنعتی و سلطه دلار به عنوان ابزار قدرت استراتژیک استفاده می کند. حتی فناوری‌هایی که زمانی خنثی تلقی می‌شدند به دارایی‌های ژئوپلیتیکی تبدیل شده‌اند. نیمه هادی ها، زیرساخت های ابری، سیستم های پرداخت، ماهواره ها و هوش مصنوعی اکنون ابزار قدرت هستند.

اروپا از نظر فکری این را درک می‌کند، اما همچنان فاقد فوریت سیاسی است. بخشی از مشکل روانی است. بسیاری از اروپایی ها همچنان به این فرض که روابط فراآتلانتیکی در نهایت همگرایی استراتژیک را تضمین می کند، دلبسته هستند. با این حال، ایالات متحده در حال تغییر به روشی است که رهبران اروپایی هنوز در توصیف آشکار تردید دارند.

اولویت های واشنگتن به طور فزاینده ای با رویارویی با چین، ناسیونالیسم صنعتی و نوسانات سیاسی داخلی شکل می گیرد. حتی دولت‌هایی که به اتحاد آتلانتیک متعهد هستند، اکنون از طریق درک سخت‌تر از منافع ملی به سیاست بین‌الملل نزدیک می‌شوند. تحت رهبری ملی گرایانه تر، پیام همچنان خام تر می شود: آمریکایی بخرید، با محدودیت های فناوری آمریکا هماهنگ شوید، هزینه های انتخاب های استراتژیک آمریکا را جذب کنید.

بخش‌هایی از تشکیلات سیاسی و اقتصادی آمریکا دیگر اروپا را به عنوان شریکی که باید تقویت شود، نمی‌دانند، بلکه به عنوان رقیبی که انتظار می‌رود با اولویت‌های ایالات متحده همسو شود، نگاه می‌کنند. اروپایی ها نباید دست کم بگیرند که چقدر زبان فشار و مداخله در واشنگتن عادی شده است.

هیچ کدام از اینها به معنای پایان یافتن اتحاد فراآتلانتیک نیست. اروپا همچنان به ناتو نیاز دارد و همکاری با ایالات متحده امری ضروری است. اما وابستگی نمی تواند جایگزین استراتژی در یک محیط بین المللی تراکنشی تر شود.

مشکل عمیق‌تر این است که نظام بین‌الملل به سمت شکلی سخت‌تر و معاملاتی‌تر از چندقطبی پیش می‌رود، شکلی که در آن قدرت‌های میانی به طور فزاینده‌ای مجبور می‌شوند بین حوزه‌های نفوذ رقیب حرکت کنند.

سفر دونالد ترامپ به چین این نگرانی را با وضوح غیرعادی نشان می دهد. تصاویر پکن کمتر از منطق پشت آنها اهمیت دارند: رهبران دو قدرت بزرگ جهان طوری صحبت می کنند که گویی سوال اصلی سیاست بین الملل این است که رقابت بین آنها چگونه مدیریت می شود.

اروپایی ها باید به ویژه نسبت به این خطر حساس باشند. خطر بازگشت واقعی به یالتا نیست، بلکه تکه تکه شدن تدریجی جهان به بلوک های فنی، مالی و امنیتی است که تحت سلطه قدرت های بزرگ قرار دارند. یک G-2 جدید: یک حوزه فناوری با محوریت ایالات متحده در اینجا، یک اکوسیستم صنعتی با محوریت چین در آنجا، و هر کس دیگری که بین فشار و محرومیت حرکت می کند. در چنین دنیایی، مهم ترین تصمیمات به طور فزاینده ای در جای دیگری گرفته می شود.

پروژه اروپایی دقیقاً بر خلاف این منطق ساخته شد. از این اعتقاد برمی‌آمد که آینده ملت‌ها نمی‌تواند تابع ترتیباتی باشد که توسط قدرت‌های قوی‌تر بر سر دیگران تحمیل شده است. با این حال، اروپا اکنون در خطر بازگشت به سوی جهانی است که بر اساس سلسله مراتب و وابستگی شکل گرفته است – نه به این دلیل که وزن اقتصادی ندارد، بلکه به این دلیل که نتوانسته این وزن را به قدرت سیاسی تبدیل کند.

به همین دلیل است که استقلال استراتژیک اهمیت دارد. ارزش های بدون قدرت به ندرت نتایج را شکل می دهند. اروپا به یک پایگاه صنعتی دفاعی نیاز دارد که بتواند بازدارندگی را در دراز مدت حفظ کند. این کشور باید مسئولیت کامل و مستقل امنیت خود را در برابر تهدید شدید روسیه بر عهده بگیرد.

این کشور به بازارهای سرمایه یکپارچه ای نیاز دارد که بتواند سرمایه گذاری در مقیاس قاره ای را تامین مالی کند. نیاز به ظرفیت فناوری در هوش مصنوعی، نیمه هادی ها و زیرساخت دیجیتال دارد. نیاز به دسترسی مطمئن به انرژی و مواد خام حیاتی دارد. و به مکانیسم‌های سیاسی نیاز دارد که سریع‌تر از آنچه اتفاق آرا اجازه می‌دهد عمل کند.

اتحادیه اروپا یکی از موفق ترین پروژه های سیاسی در تاریخ معاصر است. اما بازار واحد عمدتاً برای دوره ای ساخته شد که در آن کارایی به عنوان هدف اصلی تلقی می شد. اکنون جهان به انعطاف پذیری، مقیاس صنعتی و هماهنگی استراتژیک پاداش می دهد. تدارکات دفاعی تکه تکه، سیستم های انرژی و زیرساخت های دیجیتال دیگر صرفاً ناکارآمدی اقتصادی نیستند. آنها آسیب پذیری های ژئوپلیتیکی هستند.

اروپا همچنین به یک رابطه بالغ تر با جهان گسترده تر نیاز دارد. کشورهای آسیایی، آمریکای لاتین، آفریقا و خلیج به طور فزاینده ای همسویی دوتایی را رد می کنند. آنها با ایالات متحده در زمینه امنیت، چین در زیرساخت ها، اروپا در مورد آب و هوا و مقررات، و قدرت های منطقه ای در تجارت و فناوری همکاری می کنند. اروپا باید این را به طور غریزی درک کند، زیرا خود به طور فزاینده ای به همان فضای مانور نیاز دارد.

این به معنای ایجاد مشارکت های عمیق تر با کشورهایی مانند هند، برزیل، مکزیک و آفریقای جنوبی است – نه به عنوان ابزار رویارویی بلوک، بلکه به عنوان بخشی از تلاش گسترده تر برای جلوگیری از سخت شدن سیستم بین المللی به اردوگاه های رقیب تحت سلطه قدرت های بزرگ.

چین همچنان پیچیده ترین مورد است. اروپا باید آسیب پذیری ها را کاهش دهد، تعامل متقابل را تقویت کند و از فناوری های حساس محافظت کند. اما اروپا نباید سیاست چین خود را تابع همسویی با واشنگتن کند. رویکرد این کشور به چین باید در اروپا شکل بگیرد و بر اساس منافع و واقعیت های استراتژیک خودش باشد. اروپا باید به دنبال مشارکتی خواستارانه و عمل گرایانه با چین بر اساس تعامل متقابل، همکاری و دفاع از منافع استراتژیک خود باشد.

همچنین باید از منافع استراتژیک اروپا در روابط فراآتلانتیک دفاع کرد. ایالات متحده باید متحد اروپا باقی بماند و ناتو نیز ضروری است. اما اتحاد، اختلاف منافع را از بین نمی برد. واشنگتن به طور فزاینده رقابت با چین را در اولویت قرار می دهد، از پایگاه صنعتی خود دفاع می کند و از اروپایی ها انتظار دارد که مسئولیت بیشتری در قبال همسایگی خود بر عهده بگیرند. بنابراین، اروپا به یک رابطه فراآتلانتیکی متعادل‌تر بر اساس توانایی و نه وابستگی نیاز دارد.

نظم بین المللی لیبرال را نمی توان به سادگی از طریق نوستالژی احیا کرد. قدرت نسبت به دوران بلافاصله پس از جنگ سرد پراکنده تر است. مشروعیت بیشتر مورد مناقشه است. قدرت های غیرغربی نقش بیشتری در شکل دادن به قوانین و نهادهای جهانی می طلبند. اروپا باید به شکل گیری نظم بین المللی بعدی کمک کند، نه اینکه صرفاً از فرسایش نظم قبلی ابراز تاسف کند.

نظم پس از جنگ از فاجعه بیرون آمد. پروژه اروپایی خود از خاطره قاره ای ساخته شد که توسط ناسیونالیسم، رقابت امپریالیستی و حوزه های نفوذ ویران شده بود. قدرت های بزرگ معمولاً تشخیص می دهند که تاریخ تنها پس از تأیید یک درگیری بزرگ تغییر کرده است. اروپا نمی تواند منتظر فاجعه دیگری باشد تا اینکه به دنیایی که وارد شده است اعتراف کند.