آیا آشوری ها نادیده گرفته ترین متحد آمریکا در خاورمیانه هستند؟

سیاست ایالات متحده در خاورمیانه اغلب به نفع ثبات کوتاه مدت نسبت به روابط سیاسی پایدار است. نتیجه اتکا به بازیگران دولتی غیرقابل اعتماد و گروه های شبه نظامی مسلح است که در طول سال ها به مسئولیتی برای منافع غرب تبدیل می شوند.

در عراق، این رویکرد نه تنها منجر به یک محیط امنیتی چندپاره شده است، بلکه پویایی ایجاد کرده است که در آن سیاست ایالات متحده ناپدید شدن آشوری های بومی از سرزمین خود را تسریع کرده است.

اصلاح از طریق کمک به آشوری ها در ایجاد یک منطقه نیمه خودمختار هم بی عدالتی دیرینه را اصلاح می کند و هم منافع استراتژیک ایالات متحده را تقویت می کند. را آشوری حضور در شمال عراق پیش از تأسیس کشورهای مدرن خاورمیانه است. آشوری ها هیچ هدف توسعه طلبانه ای ندارند و تهدیدی برای منافع امنیتی آمریکا و هیچ قدرت منطقه ای نیستند. منطقه پیشنهادی مثلث آشوری است – که شامل دشت نینوا، استان دهوک، و منطقه نروا و رکان است – تقریباً 4600 مایل مربع، تقریباً به اندازه کانکتیکات.

پیش از تحولات جمعیتی نیمه دوم قرن بیستم، سوابقی مانند سرشماری عراق در سال 1957 حاکی از اکثریت آشوری آشکار در سراسر این منطقه است. مهندسی جمعیتی، جابجایی و تغییرات اداری بعدی این ترکیب را تغییر داد اما پیوندهای تاریخی و اجتماعی با سرزمین را از بین نبرد.

از منظر استراتژیک، حمایت از منطقه آشوری عدالت را به همراه خواهد داشت و می تواند به واشنگتن شریک بسیار قابل اعتمادتری در فضای سیاسی چندپاره عراق ارائه دهد. ضرورت، به جای ارزش های مشترک، شراکت های گذشته ایالات متحده در عراق را شکل داده است. به عنوان مثال، همکاری با برخی از جناح های نیروهای حشد الشعبی در طول مبارزات ضد دولت اسلامی به طور غیرمستقیم باعث تقویت گروه هایی با روابط نزدیک با ایران شد، که اکنون ایالات متحده برخی از آنها را درگیر می کند. حملات در مورد پرسنل و منافع ایالات متحده به طور مشابه، تنش با مقامات کرد – به ویژه پس از استقلال 2017 همه پرسی و اختلافات بعدی بر سر سرزمین هایی مانند کرکوک و دشت نینوا – نشان می دهد که حتی شرکای نسبتاً باثبات ممکن است سیاست های یکجانبه ای را دنبال کنند که استراتژی ایالات متحده را پیچیده می کند.

زمین خواری توسط شبه نظامیان کرد از دهه 1960، که همچنان ادامه دارد امروز تحت حکومت اقلیم کردستان، تغییرات جمعیتی در اوایل دهه 1970 و 1980، و جنایات مختلف در نظم عراق پس از سال 2003 به طور پیوسته رخ داده است. فرسوده شده است حضور آشوری ها در عراق آشوری‌ها نمی‌توانند به لطف یک قدرت محلی قوی‌تر، با برنامه ملی‌گرایانه‌اش، برای عمل بدون مجازات تکیه کنند.

شکاکان ممکن است این سوال را مطرح کنند که آیا چنین منطقه ای قابل دوام است یا خیر. چالش های مربوط به پایداری اقتصادی، امنیت، اختلافات ارضی و انسجام سیاسی واقعی هستند. با این حال، این موانع منحصر به فرد نیستند. همین نگرانی ها با توسعه منطقه تحت کنترل کردها همراه بود که در نهایت به بخشی جدایی ناپذیر از نظام سیاسی عراق تبدیل شد. با حمایت کافی بین المللی، یک فرآیند اداری به وضوح تعریف شده، و یک رویکرد ساختاریافته به مناطق مورد مناقشه، یک منطقه آشوری می تواند به یک نتیجه مشابه یا حتی موفق تر دست یابد.

برای سیاستگذاران ایالات متحده، سؤال مهمتر این نیست که آیا این ترتیب کاملاً در چارچوب قانون اساسی عراق می گنجد یا چالش های اداری ایجاد می کند، بلکه این است که آیا واشنگتن مایل است اقداماتی را برای اجرای عدالت طولانی مدت و پیشبرد منافع استراتژیک درازمدت خود انجام دهد. از نظر تاریخی، سیاست خارجی ایالات متحده خود را به قوانین اساسی داخلی یا اجماع بین المللی در زمانی که منافع ایالات متحده در خطر است، مقید نکرده است، همانطور که مداخله ناتو در کوزوو– بدون مجوز صریح شورای امنیت سازمان ملل متحد – تهاجم سال 2003 به عراقو اخیراً برکناری رئیس جمهور سابق ونزوئلا، نیکلاس مادورو. واشنگتن هم توانایی و هم تمایل خود را برای شکل دادن به واقعیت های سیاسی در صحنه زمانی که لازم بداند نشان داده است.

بنابراین، دیگر بحث احتمال نیست، بلکه این است که آیا واشنگتن مایل به اصلاح مسیری است که به شکل‌گیری و سرمایه‌گذاری در شریک طبیعی و قابل اعتمادی که مدت‌هاست در معرض آن بوده است یا خیر. اسلامی سازی و کردسازی سیاست ها در واشنگتن، بسیاری از سیاستمداران و دیپلمات ها درباره مسیحیان خاورمیانه صحبت می کنند. با این حال، صحبت ارزان است. وقتی صحبت از آشوری ها به میان می آید، انتخاب واضح است: از آنها حمایت کنید یا شاهد نابودی یکی از قدیمی ترین جوامع مسیحی در منطقه باشید.