در حالی که جنگ در ایران وارد سومین ماه خود میشود، دریچهای برای چین به وجود میآورد که چگونه قابلیتهای نظامی ایالات متحده در زیر آتش کار میکند، و یادآوری مفیدی است که در هر میدان نبرد، دشمن همیشه حرف بزرگی در نتیجه دارد.
سی ان ان با طیفی از کارشناسان در چین، تایوان و جاهای دیگر در مورد اینکه چگونه دو ماه گذشته نبرد در خلیج فارس و اطراف آن می تواند از آنچه ممکن است در هر درگیری احتمالی که پکن را در مقابل واشنگتن قرار دهد رخ دهد صحبت کرد.
آنها نسبت به درک نادرست چین از نقاط قوت، فقدان تجربه و نگاه بسیار محدود به درگیری و پیامدهای آن هشدار دادند.
فو کیانشائو، سرهنگ سابق نیروی هوایی چین، با اشاره به اینکه چگونه ایران راههایی برای دور زدن سامانههای ضدموشکی آمریکا مانند پاتریوت یا پایانه دفاع منطقهای در ارتفاع بالا (THAAD) پیدا کرده است، گفت: نکته اصلی او از نبرد تاکنون این است که ارتش آزادیبخش خلق نمیتواند دفاع خود را فراموش کند.
فو به سیانان گفت: «ما باید تلاشهای قابلتوجهی را برای شناسایی ضعف در بخش دفاعی خود اختصاص دهیم تا اطمینان حاصل کنیم که در جنگهای آینده شکستناپذیر باقی میمانیم».
PLA در سال های اخیر به سرعت ظرفیت آتش تهاجمی خود را گسترش داده است. اضافه کردن موشک با وسایل نقلیه مافوق صوت که می توانند از رهگیرها فرار کنند و سکوهایی که می توانند آنها را پرتاب کنند.
به گفته اندیشکده بریتانیایی RUSI، نیروی هوایی PLA در حال اضافه کردن جنگنده های رادارگریز نسل پنجم با سرعتی سریع است و حدود 1000 جت J-20 – معادل تقریبی F-35 های ایالات متحده – را هنگام انجام عملیات در حالت حمله دقیق دوربرد به کار می گیرد.
چین یک بمب افکن رادارگریز دوربرد، مشابه B-2 یا B-21 آمریکا، در دست ساخت دارد.
اما دفاع از آن بحث دیگری است.
تحلیلگران خاطرنشان می کنند که ایران با فناوری نسبتاً ابتدایی، از جمله، توانست به پدافند هوایی آمریکا در خلیج فارس نفوذ کند. پهپادهای شاهد ارزان قیمت و موشک های بالستیک ارزان قیمت.
در همین حال، ایالات متحده با تسلیحات بسیار پیشرفتهتر، مانند F-35 و B-2، کمپین هوایی را علیه ایران به راه انداخت و آن را با مهمات هدایتشونده ارزانتر و با تکنولوژی پایینتر از B-1، B-52 و F-15 مخلوط کرد. آنها همه چیز را از پرتاب موشک گرفته تا کشتی های دریایی و پل ها نابود کرده اند.
فو گفت: این ترکیبی است که پکن باید برای آن برنامه ریزی کند.
او گفت: «ما باید برای محافظت مؤثر از سایتهای کلیدی، فرودگاهها و بنادر خود در برابر حملات و حملات عمیقتر کاوش کنیم.»
هنگامی که صحبت از درگیری احتمالی ایالات متحده و چین می شود، تایوان اغلب به عنوان یک نقطه اشتعال بالقوه در نظر گرفته می شود.
حزب حاکم کمونیست چین با وجود اینکه هرگز تایوان را کنترل نکرده است، متعهد شده است که با دموکراسی خودگردان «دوباره» متحد شود. شی جین پینگ، رهبر چین، استفاده از نیروی نظامی برای این کار را رد نکرده است.
در تایوان، تحلیلگران میدانند که چین ارتشی را جمعآوری کرده است که میتواند هم با ایالات متحده در تسلیحات دقیق با فناوری پیشرفته و هم با ایران در جنگ با هواپیماهای بدون سرنشین کمهزینه و با حجم بالا برابری کند.
چیه چانگ، پژوهشگر وابسته در موسسه تحقیقات دفاع و امنیت ملی تایوان، به سیانان گفت: «راکتهای دوربرد و ازدحام پهپادها قطعا نقش کلیدی در عملیات نظامی مشترک چین علیه تایوان خواهند داشت».
اما آیا این نقش کلیدی برای پیروزی در جنگ در سراسر تنگه تایوان کافی است؟
چین بزرگترین تولید کننده هواپیماهای بدون سرنشین در جهان است و به گفته تحلیلگران، تعداد سیستم های تسلیحات بدون سرنشین که سازندگان آن می توانند تولید کنند، خیره کننده است.
گزارش 2025 در مورد برنامه پهپاد چین در سال 2025، “تولید کنندگان غیرنظامی چینی این ظرفیت را دارند که ظرف کمتر از یک سال یک میلیارد پهپاد تسلیحاتی تولید کنند.” پلتفرم تحلیلی War on the Rocks ایالت ها
برخی هشدار می دهند که تایوان آمادگی مقابله با این نوع اعداد را ندارد.
یک گزارش اخیر توسط یک ناظر دولتی گفته است که اقدامات متقابل فعلی ارتش تایوان با هواپیماهای بدون سرنشین “بی اثر” بوده و “خطر امنیتی بزرگی” برای زیرساختهای حیاتی و پایگاههای نظامی ایجاد میکند.
اگر منصف باشیم، تایوان هنوز ایستاده نیست و اقداماتی را برای بهبود این اقدامات متقابل انجام می دهد.
ژن سو، مدیر عامل سازنده هواپیماهای بدون سرنشین تایوان، Thunder Tiger، خواستار سرمایه گذاری بیشتر در توانایی تایوان برای تولید انبوه هواپیماهای بدون سرنشین شد. وی گفت: «ما برای مقابله با دشمنان خود نیاز به تولید مستمر داریم، شبانه روز».
ایالات متحده نیز در حال یادگیری است، و به رسمیت شناخته شده است که در یک درگیری در اقیانوس آرام، ممکن است خود را به عنوان مدافع و نه مهاجم بیابد.
دریاسالار ساموئل پاپرو، رئیس فرماندهی هند و اقیانوس آرام ایالات متحده، در جلسه استماع سنای ایالات متحده در ماه آوریل گفت که هواپیماهای بدون سرنشین جنگ را برای طرف تهاجمی بسیار پرهزینه تر می کنند.
اگر درگیری بر سر تایوان رخ می داد، این جزیره یا ایالات متحده می توانستند از هواپیماهای بدون سرنشین برای هدف قرار دادن کشتی ها یا هواپیماهای چینی که احتمالاً صدها هزار سرباز ارتش آزاد را در سراسر تنگه تایوان حمل می کردند، برای حمله و اشغال استفاده کنند.
هر کشتی یا هواپیما، و نیروهایی که حمل می کند، بسیار گرانتر از پهپادهایی است که می توانند آنها را نابود کنند. این یک عامل بازدارنده است که در جنگ ایران به نمایش گذاشته شده است، جایی که نیروی دریایی ایالات متحده، با احتیاط از جنگ نامتقارن ایران، به ندرت کشتی هایی را از طریق تنگه هرمز به خلیج فارس فرستاده است.
پکن تقریباً به این نکته توجه داشته است که پاپرو از پر کردن تنگه تایوان با هزاران پهپاد در هوا، روی آب و زیر دریا حمایت میکند و ارتش چین را هدف قرار میدهد، بنابراین PLA در عبور از آبراه برای حرکت به سمت تایوان مشکل خواهد داشت.
این چیزی است که برای همه نظامیانی که از جنگ ایران درس می گیرند: دشمن شما نیز در حال یادگیری است. و ممکن است این درس ها را به روش هایی که شما انتظار ندارید به کار گیرد.
با گذشت بیش از دو ماه از جنگ ایران، بسیاری از تحلیلگران هنوز سر خود را می خارند که رهبران زمان جنگ در واشنگتن برنامه ای برای بستن تنگه هرمز توسط ایران نداشتند.
برخی دیگر تعجب می کنند که چگونه دولت ایران با شکست نظامی که انجام داده است هنوز کار می کند، اما آنها درس های روشنی برای پکن می بینند.
کریگ سینگلتون، عضو ارشد بنیاد غیرحزبی دفاع از دموکراسی ها (FDD) به سی ان ان گفت: «پیروزی های تاکتیکی با نتایج سیاسی برابری نمی کند».
«فشار نظامی… به یک راه حل سیاسی پایدار تبدیل نشده است.
برای چین که یک درس اصلی را تقویت می کند: موفقیت در میدان نبرد به طور خودکار وضعیت نهایی مورد نظر شما را ایجاد نمی کند.
سپس چیزی که ارتش چین ندارد وجود دارد: تجربه رزمی. PLA از زمان جنگ با ویتنام در فوریه 1979 با آتش خشمگینی مواجه نشده است. از آن زمان تاکنون، نیروهای ایالات متحده دو بار لشکرکشی گسترده به عراق و در افغانستان و اقدامات جنگی سریعتر در مکان هایی مانند کوزوو و پاناما داشته اند.
سونگ زونگ پینگ، تحلیلگر نظامی چین، درباره درگیری با ایران گفت: «این (چیزی) جنگ واقعی به نظر می رسد.
اگر چین در دهه آینده وارد درگیری با ایالات متحده شود، واشنگتن تعداد زیادی از پرسنل را که در درگیری فعلی خلیج فارس یا در برنامه ریزی کمپین با جنگ مواجه شده اند، حفظ می کند.
آنها رفقای خود را از دست داده اند، دارایی های خود را از دست داده اند، به پیروزی های چشمگیری دست یافته اند و جنگ های دقیق را در سطح بالایی اجرا کرده اند.
و آنها را تنظیم کرده اند – به عنوان مثال، چرخش از حملات هوایی تنبیهی به محاصره بنادر ایران، یا حرکت به سمت پناهگاه های هواپیما که قطعات کلیدی تجهیزات مانند هواپیمای رادار آواکس گم شدند.
تحلیلگران گفتند که یک PLA زیر آتش چقدر سریع می تواند خود را با یک میدان جنگی مشابه در حال تغییر سازگار کند، باید دید.
درو تامپسون، یکی از اعضای ارشد دانشکده مطالعات بینالملل اس. راجاراتنام در سنگاپور، نمونهای تاریخی از آخرین باری که ایالات متحده و چین در جنگ شرکت کردند، در جنگ کره ارائه کرد.
چین هواپیماهای جنگنده بهتری در میگ 15 ساخت شوروی داشت. اما خلبانان آمریکایی، اگرچه با F-86 های پایین تر پرواز می کردند، اما بهتر عمل کردند زیرا بسیاری از آنها تجربه جنگ جهانی دوم را به جنگ هوایی آوردند.
تامپسون گفت: “یک خلبان عالی در یک هواپیمای متوسط همیشه یک خلبان متوسط را در یک هواپیمای عالی شکست خواهد داد.”
درس دیگری که از ایران میتوان گرفت این است که جنگهای در این سطح، که شامل یک قدرت بزرگ و یک قدرت پایینتر میشود، همیشه نمیتواند عملیات مرتبی باشد که با ربوده شدن رئیسجمهور توسط نیروهای ویژه در نیمهشب به پایان برسد. (ونزوئلا را ببینید.)
سینگلتون از FDD گفت: «توانایی ایران در استفاده از (الف) نقطه اختناق و وارد کردن ریسک به زنجیرههای تامین جهانی نشان میدهد که یک درگیری محلی با چه سرعتی میتواند بینالمللی شود.
برای پکن این هشداری است که هر سناریوی تایوان بلافاصله تجارت جهانی، جریان انرژی و بازیگران شخص ثالث را به شیوههایی که تصور کردنشان سخت است، درگیر میکند.»
