مرجان ساتراپی نویسنده ایرانی-فرانسوی پرسپولیس بر اثر “غم” درگذشت | اخبار سرگرمی

رمان گرافیکی زندگینامه ساتراپی برگرفته از تجربیات او از انقلاب اسلامی و جنگ با عراق است.

مرجان ساتراپی نویسنده و کارگردان سینمای فرانسوی-ایرانی در سن ۵۶ سالگی درگذشت.

درگذشت ساتراپی که بیشتر به خاطر رمان گرافیکی خودزندگی نامه پرسپولیس که بعداً به عنوان فیلم کارگردانی کرد شناخته شد، روز پنجشنبه توسط دفتر امانوئل ماکرون رئیس جمهور فرانسه اعلام شد.

خانواده او در بیانیه‌ای که به خبرگزاری فرانسه ارسال شد، گفتند که ساتراپی کمی بیش از یک سال پس از مرگ همسرش، ماتیاس ریپا، بر اثر “غم” درگذشت.

مکرون به این نویسنده ادای احترام کرد و گفت: «درگذشت او نشان از از دست دادن یک شخصیت برجسته در فرهنگ فرانسه و هنرمندی متعهد به آزادی است که آثارش پیامی جهانی داشت و شهرت بین المللی بی‌نظیری برای او به ارمغان آورد».

نویسنده و تصویرگر مخالف در سال ۱۳۴۸ در رشت در شمال ایران به دنیا آمد. در سال 1983، پدر و مادرش به دلیل افزایش افراط گرایی پس از انقلاب ایران در سال 1979 که آیت الله روح الله خمینی را به قدرت رساند، او را برای پایان تحصیلات به اتریش فرستادند.

اما به دلیل دلتنگی به خانه بازگشت و در دانشگاه تهران تحصیل کرد و در رشته ارتباطات بصری مدرکی گرفت که زمینه ساز راه هنری او شد.

ساتراپی در سال 1994 به فرانسه رفت، جایی که بیشتر عمر خود را در آنجا گذراند، اما به واسطه کارش عمیقاً با ریشه های ایرانی خود در ارتباط بود.

“پسران، مشروب الکلی و پانک راک”

رمان زندگینامه سیاه و سفید او که برای اولین بار در سال 2000 منتشر شد، برگرفته از تجربیات زندگی او بود، به ویژه در ایران. انقلاب اسلامی و پیامدهای جنگ آن با عراق.

داستان بلوغ پسران، مشروب الکلی و پانک راک را به هم می پیوندد، در حالی که تصاویر تک رنگ آن، خوانندگان را به دنیای نویسنده می کشاند و روایت قوی در هر صفحه زندگی می کند.

این فیلم به زندگی او درباره بزرگ شدن یک دختر جوان با اراده از والدین روشنفکر می پردازد.

او در سال 2007 به برنامه سرگرمی ایالات متحده Selection گفت: “من از کشوری آمده ام که ارزش یک زن نصف یک مرد است.”

تخت جمشید بعداً در فیلمی اقتباس شد که مورد تحسین گسترده قرار گرفت و نامزد بهترین انیمیشن بلند در اسکار 2008 شد. این فیلم برنده جایزه هیئت داوران کن در سال 2007 و جایزه سزار بهترین فیلم اول شد.

او در مصاحبه‌ای در سال 2007 در کن به خبرگزاری فرانسه گفت: «آنچه می‌خواستیم بگوییم، اگر این افراد شما را می‌ترسانند، به نزدیک‌تر نگاه کنید: آنها پدر و مادر دارند، معشوق دارند، امید دارند، داستان‌هایی دارند.»

او روی فیلم‌های بیشتری کار کرد که شامل جوجه با آلوچه، صداها با بازی رایان رینولدز، و رادیواکتیو با بازی روزاموند پایک در نقش دانشمند ماری کوری می‌شود.

در سال 2024، بالاترین جایزه فرانسه، لژیون افتخار، به او پیشنهاد شد، اما از پذیرفتن آن امتناع کرد زیرا احساس می کرد فرانسه به اندازه کافی برای حمایت از مردم ایران که برای دموکراسی می جنگند، انجام نداده است.

او در ژانویه 2025 در نامه ای به مقامات فرانسوی نوشت: «حمایت از انقلاب زنان در ایران را نمی توان به عکس یا سخنرانی تقلیل داد. وقتی مردم برای دموکراسی می جنگند، ما باید از آنها حمایت کنیم.»