کابل، افغانستان – سازمان ملل متحد زنان می گوید که اکثر زنان با وجود داشتن انگیزه قوی و مهارت های لازم، پس از بازگشت از ایران و پاکستان به افغانستان بیکار شده اند.
در گزارشی جدید، زنان سازمان ملل می گوید که تنها 17 درصد از زنان پس از بازگشت به افغانستان توانسته اند کار پیدا کنند.
بر اساس این گزارش، 77 درصد زنان بازگشته از ایران و 64 درصد زنان بازگشته از پاکستان در حالی که در این دو کشور مشغول به کار بوده اند، در افغانستان بیکار هستند.
این گزارش خاطرنشان میکند که فرصتهای شغلی باقیمانده برای زنان به کارهای غیررسمی، نامنظم و کم درآمد محدود میشود و موانع ساختاری منجر به بیکاری گسترده یا سوق دادن زنان به مشاغل خانگی کمدرآمد و بیثبات شده است.
بر اساس این گزارش، متوسط درآمد ماهانه زنان بازگشته حدود 1100 افغانی (معادل 17 دالر امریکایی) تخمین زده می شود و 57 درصد آنها کمتر از دوران مهاجرت درآمد دارند، در حالی که تنها هشت درصد افزایش درآمد را تجربه کرده اند.
در ادامه این گزارش آمده است که خانوارهای تحت سرپرستی زنان به ویژه در برابر کاهش درآمد، بدهی و ناامنی غذایی آسیب پذیر هستند.
زنان سازمان ملل گفت که درآمد این خانوارها معمولاً کمتر از خانوادههایی است که سرپرستی آنها بر عهده مردان است و اغلب به مرور زمان کاهش مییابد یا راکد میماند.
این گزارش همچنین تاکید می کند که نزدیک به 40 درصد از زنان بازگشته از مهارت هایی برخوردار بوده اند که نمی توانند در افغانستان از آنها استفاده کنند.
این سازمان افزود که این زنان دارای مهارت هایی در زمینه های فنی، آموزشی یا دیجیتال هستند. با این حال، آنها به دلیل عدم تطابق ساختاری بین مهارت های خود و بازار کار محدود و غیررسمی، که تحت تأثیر محدودیت های اعمال شده توسط طالبان بر مشارکت زنان است، نمی توانند شغلی بیابند.
بر اساس این گزارش، مهم ترین مانعی که این زنان را از استفاده از مهارت های خود باز می دارد، دسترسی به منابع تولیدی است.
همچنین بیان می کند که 77 درصد زنان هیچ ابزاری برای درآمدزایی ندارند و تنها 9 درصد به تجهیزات لازم برای فعالیت خود دسترسی دارند.
این گزارش می افزاید که فرصت های شغلی برای زنان در کابل نسبت به سایر ولایات بیشتر فراهم است و در دسترس ترین فرصت ها در تولیدات خانگی و صنایع دستی است.
طی سه سال گذشته، اخراج مهاجران افغان از ایران و پاکستان و بازگشت آنها به افغانستان به طور قابل توجهی افزایش یافته است، به طوری که بخش زیادی از عودت کنندگان را زنان تشکیل می دهند که با خانواده های خود در آن کشورها زندگی می کردند.
با این حال، پس از بازگشت به افغانستان، این زنان با محدودیتهای گستردهای که از سوی طالبان اعمال میشود، از جمله ممنوعیت تحصیل و اشتغال و همچنین محدودیتهایی در رفتوآمدشان مواجه میشوند که همه اینها زندگی آنها را تحت تأثیر قرار میدهد.
کارشناسان سازمان ملل، گروه های حقوق بین الملل و فعالان، ستم سیستماتیک طالبان بر زنان را به عنوان «آپارتاید جنسیتی» توصیف کرده اند، یک سیستم نهادینه شده که زنان را صرفاً به دلیل جنسیتشان تحت سلطه خود در می آورد. با وجود فشارهای بین المللی، از جمله کشورهای با اکثریت مسلمان و سازمان های جهانی، طالبان از لغو محدودیت ها خودداری کرده اند و میلیون ها نفر را در مورد آینده خود نامطمئن نگه داشته اند.
سازمان ملل متحد و گروه های حقوق بشر تاکید می کنند که توسعه و شکوفایی افغانستان ارتباط تنگاتنگی با مشارکت زنان در آموزش، کار و زندگی عمومی دارد. محدود کردن این فرصتها نه تنها حقوق اولیه بشر را نقض میکند، بلکه مانع رشد اقتصادی، نوآوری و توانایی کشور برای بهبودی پس از دههها درگیری میشود.
این محدودیت های مستمر نه تنها حقوق اولیه انسانی زنان و دختران را تضعیف می کند، بلکه تهدیدی قابل توجه برای سیستم صحت عامه در افغانستان است و خطر بیماری های قابل پیشگیری، مرگ و میر مادران، و بحران های دراز مدت صحی را در سراسر کشور افزایش می دهد.
این یافته ها نگرانی فزاینده بشردوستانه و اقتصادی را برجسته می کند، زیرا فقدان فرصت های شغلی و موانع ساختاری نه تنها استقلال زنان را محدود می کند، بلکه فقر و نابرابری را به ویژه برای زنان سرپرست خانوار عمیق می کند و حمایت فوری و مداخله در سیاست را ضروری می کند.
