حوثی‌های یمن با ایران هماهنگ می‌شوند، اما با وجود جنگ، استقلال خود را حفظ می‌کنند | جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران نیوز

حوثی های یمن که یک ماه را در حاشیه گذرانده اند وارد درگیری های منطقه ای شد بین متحد آنها ایران و دشمنانش آمریکا و اسرائیل.

با این حال، تاکنون این دخالت محدود بوده است – و تنها حمله 28 مارس به اسرائیل تا کنون تایید شده است – و کشتیرانی در دریای سرخ را هدف قرار نداده است، همانطور که حوثی‌ها قبلاً پس از آغاز جنگ اسرائیل علیه غزه انجام دادند.

بنابراین، اکنون سؤال این است که حوثی‌ها تا کجا حاضرند در این جنگ پیش بروند، با آگاهی از اینکه احتمالاً تلاش می‌کنند از رویارویی گسترده‌ای که می‌تواند آنها را از نظر مادی و از نظر انسانی در داخل یمن تخلیه کند، اجتناب کنند.

ابتدا مهم است که بفهمیم حوثی‌ها تا چه حد مستقل از ایران در تصمیم خود برای حمله عمل کرده‌اند.

واقعیت ها نشان می دهد که روابط بین حوثی ها و ایران مبتنی بر یک مشارکت نابرابر است: تهران از این گروه پشتیبانی، تخصص، فناوری و پوشش سیاسی در “محور مقاومت” منطقه ای تحت رهبری ایران را فراهم می کند، در حالی که حوثی ها حاشیه ای از مانور را حفظ می کنند که بر اساس محاسبات محلی آنها و روش آنها برای تقویت پروژه منطقه ای در داخل یمن برای خدمت به مردم کنترل می شود.

در این چارچوب، تصمیمات این گروه با منافع ایران تلاقی می‌کند، بدون اینکه به طور خودکار رفتار حزب‌الله لبنان یا برخی از گروه‌های عراقی طرفدار ایران را که ارتباط نزدیک‌تری با تصمیم‌گیری ایران دارند، منعکس کند.

این حاشیه مانور عمق ارتباط حوثی ها با ایران را نفی نمی کند، اما توضیح می دهد که چگونه این گروه این هماهنگی را برای خدمت به پروژه داخلی خود در یمن، جایی که کنترل صنعا، پایتخت، و بسیاری از شمال غرب کشور را در دست دارد، مدیریت می کند.

حوثی‌ها باید از ایران برای گسترش نظامی خود در سراسر یمن در سال‌های پس از 2014 و شروع جنگ در آن کشور تشکر کنند. در گزارش کارشناسان سازمان ملل متحد در سال 2024 آمده است که حمایت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران و همچنین حزب‌الله و گروه‌های عراقی، نقش تعیین‌کننده‌ای در تبدیل حوثی‌ها از یک گروه محلی محدود به یک نیروی نظامی سازمان‌یافته‌تر و مسلح‌تر داشته است.

این گزارش توضیح داد که اعضای حوثی در خارج از یمن آموزش‌های تاکتیکی و فنی دریافت کردند و از سیستم‌های تسلیحاتی پیشرفته استفاده کردند که به افزایش نظامی آنها در سال‌های اخیر کمک کرد.

با این حال، این بدان معنا نیست که حوثی ها به طور کامل استقلال خود را از دست داده اند. این گروه، علیرغم همسویی با ایران، به برنامه یمن خود به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از پروژه خود می نگرد و نه ثانویه برای محاسبات ایران.

برای این منظور، حوثی‌ها ملاحظات مهمی دارند و از جمله مهم‌ترین آن‌ها در حال حاضر عبارت‌اند از: تصمیمات این کشور چگونه مورد استقبال عربستان سعودی قرار می‌گیرد و تصمیمات آن چگونه بر توانایی این کشور برای ادامه فعالیت به عنوان قدرت واقعی در شمال غربی یمن برای مدت طولانی تأثیر می‌گذارد؟

این موضوع ورود رسمی با تاخیر حوثی ها به جنگ را توضیح می دهد، چیزی که فراتر از تردید صرف است و در عوض به محاسبه دقیق زمان و هزینه مربوط می شود.

تشدید حساب شده و تدریجی

مشارکت در درگیری به حوثی‌ها اجازه می‌دهد تا سه موضوع را برجسته کنند: اول اینکه آنها همچنان بخشی فعال از محور منطقه‌ای ایران هستند. دوم، هدف آنها افزایش هزینه اقتصادی جنگ از طریق علامت دادن به خطر برای دریای سرخ است. سوم، آنها به دنبال بهبود موقعیت سیاسی خود در یمن و فراتر از آن هستند، و خود را به عنوان یک بازیگر منطقه ای نشان می دهند و نه صرفاً یک مرجع واقعی محلی.

در این زمینه، ادامه حملات علیه ایران ممکن است اهمیت حوثی ها را افزایش دهد. هر چه تهران بیشتر تحت فشار مستقیم بر قلمرو و زیرساخت های نظامی و اقتصادی خود قرار گیرد، نیازش به ابزارهایی که می تواند در برابر دشمنان خارج از مرزهای خود استفاده کند، بیشتر می شود.

حوثی‌ها یکی از خطرناک‌ترین این ابزارها را در اختیار دارند، زیرا موقعیت آنها به آنها اجازه می‌دهد کشتی‌رانی در دریای سرخ را تهدید کنند. تنگه باب المندب – مسیری که اهمیت آن از زمانی که ایران عبور از تنگه هرمز را دشوار کرده است، افزایش یافته است.

ایرانی‌ها قبلاً دیده‌اند که محدودیت‌های کشتیرانی در تنگه هرمز چقدر می‌تواند برای اقتصاد جهانی مضر باشد. تکرار آن ترفند در باب المندب ورودی دریای سرخ وسوسه انگیز است.

بنابراین، حوثی‌ها یکی از ابزارهایی هستند که ایران را قادر می‌سازد تا فشار را به عرصه‌های دیگر در منطقه منتقل کند، حتی در شرایطی که با بمباران‌های سنگین آمریکا و اسرائیل مواجه است.

در این مرحله استراتژی حوثی ها بر اساس تحرکات حساب شده است. این گروه ممکن است خود را بخشی از نبرد اعلام کرده و به اسرائیل حمله کند، اما هنوز از تمام ابزارهای فشاری که در اختیار دارد در دریای سرخ استفاده نکرده است.

حملات قبلی حوثی‌ها در دریای سرخ، بسیاری از شرکت‌های کشتیرانی را مجبور به اجتناب از این مسیر کرد، در حالی که قدرت‌های غربی میلیاردها دلار برای محافظت از کشتی‌رانی هزینه کردند، اما نتوانستند شرایط کاملاً عادی را بازگردانند، حتی با باریدن بمب‌های آمریکا و اسرائیل بر یمن.

این تجربه گذشته بدان معناست که حوثی ها لزوماً نیازی به ورود به یک جنگ تمام عیار ندارند. درعوض، آنها می توانند تهدید را در حال حاضر نگه دارند، و سپس زمانی که زمان را مناسب می بینند، از آن استفاده کنند.

تغییرات اخیر در بازار انرژی، جدیت تهدید حوثی ها را افزایش می دهد. بر اساس داده های به نقل از رویترز، با مختل شدن بخش بزرگی از صادرات از طریق هرمز، عربستان سعودی اتکای خود را به بندر ینبع در دریای سرخ افزایش داده است، به طوری که صادرات نفت خام در اواسط مارس به حدود 4 میلیون بشکه در روز در مقایسه با میانگین حدود 770000 بشکه در روز در ژانویه و فوریه افزایش یافته است.

این فقط به نفع حوثی‌ها است، که در صورت تمایل می‌توانند این کشتیرانی را مختل کنند. در اینجا، منافع حوثی‌ها و ایران به هم نزدیک می‌شود: حوثی‌ها به دنبال به حداکثر رساندن وزن منطقه‌ای خود هستند و آسیب‌هایی را که در صورت هدف قرار گرفتن می‌توانند وارد کنند، برجسته می‌کنند، و ایران به دنبال این است که نشان دهد فشار بر آن در خلیج فارس می‌تواند در دریای سرخ پاسخ داده شود.

خطرات حوثی ها

با این وجود، به نظر می رسد که حوثی ها نمی خواهند به سرعت اوضاع را تشدید کنند.

این گروه می‌داند که گشودن یک جبهه دریایی گسترده می‌تواند واکنش گسترده‌تری را به ایالات متحده و اسرائیل برانگیزد و همچنین می‌تواند محاسبات سیاسی و نظامی آن را در داخل یمن مختل کند، در زمانی که جنگ آن کشور به پایان نرسیده است و در عوض می‌تواند دوباره شعله‌ور شود.

پس از تصمیم عربستان برای حمایت از آن در درگیری با شورای انتقالی جنوبی تحت حمایت امارات متحده عربی، دولت یمن در حال حاضر قوی ترین دولت در سال های اخیر است. این به دولت یمن اجازه داد تا نیروهای خود را در سراسر جنوب و شرق یمن تجمیع کند و تلاش کند تا این مناطق را با ثبات کند و سپس به سمت قلمرو حوثی ها حرکت کند.

هر گونه اشتباه محاسباتی از سوی حوثی ها به دولت فرصتی می دهد که بتواند از آن استفاده کند.

بنابراین، رفتار کنونی حوثی‌ها به تشدید تدریجی نزدیک‌تر به نظر می‌رسد: اعلام ورود به جنگ، افزایش آمادگی، حفظ تهدید دریایی و سپس انتظار برای مناسب‌ترین زمان برای استفاده از آن – در راستای ملاحظات داخلی خود و ایران.

رابطه بین حوثی ها و ایران در جایی بین وابستگی و استقلال باقی می ماند.

تهران به وضوح در ایجاد قدرت نظامی این گروه و پیوند دادن آن به یک شبکه منطقه‌ای وسیع‌تر نقش داشته است، اما حوثی‌ها همچنان در حاشیه تصمیم‌گیری عمل می‌کنند که مانع از تقلیل آنها به تصویری آینه‌ای از دیگر متحدان ایران می‌شود.

و با این حال، این واقعیت را تغییر نمی‌دهد که روابط حوثی‌ها و ایران عمیق‌تر از تداخل منافع صرف است و تصمیمات حوثی‌ها در ساختاری ریشه‌دار عمل می‌کنند، حتی زمانی که به نظر مستقل‌تر می‌آیند.

بنابراین تصمیم برای ورود به جنگ، به شیوه‌ای که دارند، می‌تواند به چند شکل خوانده شود: خدمت به ایران، افزایش اهمیت منطقه‌ای خود، و بهبود موقعیت خود در یمن.

سوالی که برای مرحله بعدی باقی می‌ماند این است: حوثی‌ها و ایران تا چه اندازه می‌توانند از هماهنگی حساب شده به یک تشدید دریایی گسترده‌تر حرکت کنند – هماهنگی که می‌تواند کل جنگ را تغییر دهد.