Free to Run از زنان افغانی که مجبورند در خفا ورزش کنند حمایت می کند

وقتی نادیرا طلایی برای اولین بار در سن 14 سالگی دویدن را شروع کرد، در مدرسه یا پارک محلی در پیست نبود. این در یک منطقه امن بیرونی زیر پوشش شب بود – تنها راهی که یک زن جوان در کابل، افغانستان می‌توانست با خیال راحت ورزش کند.

طلایی می‌گوید: «باید ساعت 4 صبح از خواب بیدار می‌شدم و نمی‌توانستیم چراغ‌ها را روشن کنیم یا در ماشین (در مسیر فرار) موسیقی پخش کنیم تا جلب توجه نکنیم. بیرون اجرا کنید. “اما آن صبح ها به من فرصتی داد تا قسمت دیگری از شهرم را ببینم و با دختران دیگر در موقعیت های مشابه وقت بگذرانم. ما به عنوان زنان افغان در شهرهای خود و کشور خود غریبه هستیم.”

طلایی که اخیراً از کالج اسمیت در ماساچوست فارغ التحصیل شده است، جایی که رئیس مشترک باشگاه دویدن بود، در سال 2019 برای تحصیل به ایالات متحده نقل مکان کرد. از آن زمان، وضعیت زنان و دختران در افغانستان به شدت بدتر شده است.

در اوایل این ماه، طلایی در خانه کنونی خود در پورتلند، مین، یک مسابقه پیش از سحر را رهبری کرد تا توجه را به محدودیت‌های شدید اعمال شده بر حقوق زنان و تحرکات اولیه روزانه جلب کند. سفر بدون همراه مرد؛ و حتی به صورت شنیداری در ملاء عام – از زمانی که طالبان پنج سال پیش در افغانستان به قدرت بازگشتند.

سانا محمود، مدیر برنامه های جهانی Free to Run، یک سازمان غیردولتی مستقر در ایالات متحده که در مناطق متاثر از درگیری برای پیشبرد برابری جنسیتی از طریق دوندگی کار می کند، می گوید: «زنان و دختران در افغانستان احساس می کنند که دنیا آنها را فراموش کرده است. برنامه اش همان برنامه ای بود که طلایی به عنوان یک دختر در آن شرکت کرد.

محمود می‌گوید: «آنها به آرامی در خانه‌هایشان می‌میرند، زیرا دنیایشان کوچک می‌شود؛ ورزش کردن، دسترسی به تفریح ​​یا حتی مطالعه برای آنها غیرقانونی است.

حمایت جهانی از دوندگان افغان

برای برجسته کردن تأثیر پنج سال حکومت طالبان، Free to Run با دوندگان زن افغان مانند طلایی در 16 شهر در هشت کشور همکاری کرد تا یک سری مسابقات را برگزار کند. اجراهای زیرزمینی، از طریق ارتباطات مبتنی بر جامعه به جای تبلیغات عمومی سازماندهی شده است تا اقدامات احتیاطی مورد نیاز در افغانستان را منعکس کند. چهار دویدن نیز در مکان های مخفی در افغانستان تحت تدابیر شدید امنیتی برگزار شد.

طلایی تصمیم گرفت دویدن خود را در ساعت 4:30 صبح سازماندهی کند تا دیگران طعم شرایطی را که در آن سفر دویدن خودش شروع شده بود، تجربه کنند، و با رهبران باشگاه دوندگی که در منطقه پورتلند می‌شناخت تماس گرفت تا این خبر را منتشر کند. علیرغم آنچه که او آن را “هول و هراس قبل از دویدن” می نامید و هیچ کس اینقدر زود حاضر نمی شد، دو دوجین شرکت کننده برای یک دوی 4 مایلی بدون سقوط به آن پیوستند.

رابین دی. هنری-پرل، حسابدار و دونده جدید که به رویداد اجرای طلایی پیوست، می‌گوید: «وقتی آن روز صبح زنگ ساعت من به صدا درآمد، در رختخواب دراز کشیده بودم و بهانه‌جویی می‌کردم، اما به خودم گفتم، باید بلند شوی و بروی حمایت خود را از زنانی که آزادی‌های ما را ندارند، نشان بدهی. “شنیدن داستان نادیرا واقعاً چشمانم را به آنچه در افغانستان می گذرد باز کرد.”

سایر مسابقات زیرزمینی در این ماه در شهرهای مونترال تا دوشنبه برگزار شد. برخی از رهبران از دیگر زنان افغان دعوت کردند تا داستان‌های خود را در جلسه قبل از مسابقه به اشتراک بگذارند، با پرچم‌های افغانستان دویدند، یا پیشخوان‌های مسابقه را برای شرکت‌کنندگان آماده کردند که روی آنها کلماتی مانند «عدالت»، «برابری» یا «مقاومت» نوشته شده بود.

فاطیما پایندا، یک اولتر دونده افغان مقیم بریتانیا که دو ران زیرزمینی 5K را سازماندهی کرد، یکی در لندن و دیگری در پیتربورو، شهری در شرق انگلستان، می گوید: “من از یک جامعه بسیار متنوع حمایت می کردم. روزی بود که ما در کنار هم ایستادیم.” در این دوره اخیر تعدادی از جوانان افغان که در 15 اوت 2021، روز سقوط پایتخت کشور به دست طالبان، از کابل فرار کرده بودند، و همچنین یک سرباز سابق بریتانیایی که در افغانستان خدمت کرده بود، حضور داشتند.

Painda که به عنوان یک مربی تناسب اندام کار می کند و سال گذشته مسابقه 175K UTMB Mont-Blanc را به عنوان سفیر جمع آوری کمک های مالی برای Free to Run به پایان رساند، می گوید: “در آن دویدن احساسات زیادی وجود داشت.”

بیش از یک دهه تعقیب آزادی

Free to Run در سال 2014 توسط استفانی کیس، وکیل مدافع حقوق بشر، که در افغانستان کار می کرد، تأسیس شد. کیس پس از ملاقات با زنان افغان که در مورد فعالیت‌های ورزشی او کنجکاو بودند، شروع به سازمان‌دهی پیاده‌روی‌ها و دویدن‌های مخصوص زنان کرد که در نهایت به یک برنامه رهبری رسمی‌تر مبتنی بر دویدن در پنج استان کشور تبدیل شد.

بین سال‌های 2014 تا 2021، این برنامه‌ها تقریباً 2000 دختر و زن را درگیر کردند و زنان ورزشکار راه‌شکنی افغان را برای دویدن ماراتن‌ها و ماراتن‌های فوق‌العاده و رقابت در مسابقات سه‌گانه آموزش دادند و از آنها حمایت کردند. Free to Run هم اکنون برنامه های مشابهی در عراق و فلسطین دارد.

با این حال، در افغانستان، این مدل اولیه با تسلط طالبان در سال 2021 ناگهان متوقف شد. محمود می‌گوید: «ما مجبور شدیم فوراً مغازه‌ها را ببندیم و حتی اسنادی را که ممکن است زنان محلی را درگیر کند، بسوزانیم. زنانی که با ما به عنوان رهبران توسعه جامعه کار کرده بودند، به خاطر کار در ورزش و همکاری با یک سازمان آمریکایی تهدید شدند.»

بلافاصله پس از آن، Free to Run بر تخلیه کارکنان خود و برخی از داوطلبان فعال و در معرض خطر متمرکز شد. این دختران و زنان جوان محلی بودند که خواستار تسلیم شدن نیستند و می‌خواستند نوعی برنامه‌نویسی دوباره شروع شود.

محمود می‌گوید: «در حال حاضر زنان حتی اجازه حضور در مکان‌های عمومی را ندارند؛ آنها در داخل حبس شده‌اند و علائم افسردگی افزایش یافته است. رسیدگی به این نیاز اصلی در حال حاضر است. در پاسخ، Free to Run یک برنامه سلامت روان و حرکت ایجاد کرد که می تواند عمدتاً در داخل خانه و به طور مجازی توسط زنان جوان محلی هدایت شود، با این سازمان از دسترسی به اینترنت برای کسانی که آن را ندارند پشتیبانی می کند.

این برنامه مخفی که پس از کلمه دری امید، امید (امید) نامیده می شود، سال گذشته با جلسات هفتگی تمرین قدرتی و ذهن آگاهی به حدود 500 دختر و زن رسید. در صورت امکان، شرکت‌کنندگان همچنان به صورت مخفیانه برای دویدن یا آموزش ملاقات می‌کنند، اما حتی جلسات مجازی نیز تحت پروتکل‌های سخت‌گیرانه انجام می‌شود تا اطمینان حاصل شود که اخبار برنامه به دیگران، حتی اعضای خانواده یا جامعه که ممکن است تهدیدی باشند، سرایت نمی‌کند.

محمود می گوید: «این برنامه تنها به دلیل مقاومت و شجاعت این مربیان زیرزمینی امکان پذیر است. “این شکل مقاومت آنهاست که به حرکت خود ادامه دهند.”

برای رهبران Underground Run در دیاسپورای افغانستان، دویدن نیز راه نجاتی بوده است.

Painda می‌گوید: «وقتی به اینجا (به بریتانیا) نقل مکان کردم، انگلیسی صحبت نمی‌کردم، اما ورزش زبانی ندارد، بنابراین از طریق ورزش توانستم در رویدادهای اجتماعی و باشگاه‌های بعد از مدرسه شرکت کنم. اگرچه او قبل از اینکه به همراه خانواده اش به عنوان پناهنده به بریتانیا بیاید، هرگز در مورد دویدن در تریل به عنوان یک ورزش چیزی نشنیده بود، اما برای کسی که دوران کودکی افغان خود را در کوهستان گذرانده بود، یک ساعت پیاده تا مدرسه سفر می کرد، یک مناسبت طبیعی بود.

او می‌گوید: «وقتی سال گذشته UTMB را تمام کردم، با فکر کردن به تمام افرادی که در خانه بودند، گریه کردم که این آزادی را ندارند که فقط مربی‌های خود را ببندند و بروند. “این آزادی را بدیهی نگیرید، دویدن یک نعمت زیبا است – خود دارو است.”