CAMP ZAMA، ژاپن – برای اکثر افراد، روزهای پایانی ماه می نشان از شروع غیررسمی تابستان است، اما با تغییر تقویم و نیمه افراشته شدن پرچمها در سراسر کشور، آخر هفته نزدیک، بار آشنا و آرامی را برای افسر 3 وندی تون به همراه دارد.
تون گفت: «هر روز یادبود، سخت است. “زیرا وقتی کسی را از دست می دهی درد از بین نمی رود.”
تون 39 ساله، پسر یک افسر سابق پیاده نظام است که در دهه 1960 در ارتش سلطنتی کامبوج خدمت می کرد. او در لانگ بیچ، کالیفرنیا، به عنوان یک مهاجر نسل اول زمانی که خانواده اش پس از پایان جنگ ویتنام به ایالات متحده مهاجرت کردند، بزرگ شد.
تون در حال حاضر به گردان هوانوردی ارتش ایالات متحده – ژاپن منصوب شده است، جایی که او به عنوان خلبان مربی هلیکوپتر UH-60L خدمت می کند و به مدت هفت سال خلبان بوده است. اما او کار خود را از 21 سال پیش در ارتش آغاز کرد و در سال 2005 در سن 18 سالگی مانند پدرش به عنوان یک پیاده نظام ثبت نام کرد.
پس از تکمیل آموزش در فورت بنینگ، جورجیا، تون به گردان دوم، هنگ 87 پیاده نظام، لشکر 10 کوهستان، در فورت درام، نیویورک منصوب شد. سال بعد، او برای اولین بار از چهار توری که در نهایت در آنجا تکمیل می کرد، به افغانستان اعزام شد.
در طول بیش از دو دهه خدمت، تون دوستان بسیاری را از دست داده است، که خاطرات دردناکی را در هفته های منتهی به روز یادبود برای او به ارمغان می آورد. با این حال، وزن این تلفات فراتر از دایره نزدیک او است، زیرا ماهیت فشرده جامعه هوانوردی باعث می شود هر گزارش هواپیمای سرنگون شده مانند یک تراژدی شخصی به نظر برسد، صرف نظر از اینکه او سربازان دخیل را می شناسد یا خیر.
تون درباره واقعیت تلخ سوانح هواپیما گفت: «ماهایی که در هوانوردی کار میکنیم، هر بار که در مورد سقوط یا حادثهای در مورد هلیکوپتر میشنویم، اولین چیزی که همه میپرسند این است که کی بود؟»
Cpl. آرون گرینر
در طول اولین اعزام تون به افغانستان، او پزشک خود را از دست داد. آرون گرینر.
تون درباره گرینر گفت: «او دوست داشت از سربازان مراقبت کند. او صمیمی ترین فردی بود که تا به حال دیدم.
گرینر در 28 ژوئن 2006، زمانی که هاموی وی در جریان عملیات جنگی در استان هلمند به مین ضد تانک برخورد کرد، کشته شد. گرینر پشت راننده نشسته بود. تون دو وسیله نقلیه پشت دوستش بود و انفجار را دید.
گرینر، اهل تامپا، فلوریدا، تنها 24 سال داشت و درست قبل از اعزام پدر شده بود. تون گفت که گرینر مشتاقانه منتظر است تا برای استراحت و بهبودی آینده خود به خانه سفر کند و همسر و نوزاد تازه متولد شده خود را ببیند. در عوض، پزشک جوان اولین مجروحی بود که واحد تون در افغانستان متحمل شد.
تون گفت: «او هرگز به خانه بازنگشت. “این به همه صدمه زد. فکر نمیکنم در مراسم یادبود او حتی یک چشم هم خشک شود.”
تون هنوز به یاد می آورد که شاهد لحظه ای بود که گرینر در یک روز سوزان تابستانی در هلمند حتی دو بار فکر نکرد که به سربازان همکارش کمک کند. این یکی از مصادیق از خودگذشتگی بود که به گفته او شخصیت دوستش را خلاصه کرد.
تون گفت: «آب همه تمام شده بود. گرینر مقداری داشت، اما او آن را نمینوشید. او آن را به سربازان دیگر میداد تا مطمئن شوند که از آنها مراقبت میشود. او این نوع آدم بود.
گروهبان جاسپر اوباکرایرور
گروهبان جاسپر اوبکرایرور و تون هر دو گروهبان بودند و زمانی که در سال 2009 به افغانستان اعزام شدند با هم دوستان صمیمی شدند.
این دومین باری بود که تون در منطقه جنگی حضور داشت و او بخشی از تیم واحد خود بود که بمبهای دستساز را شناسایی و خنثی کرد. اوباکرایرور، یا “گروهبان OB”، همانطور که تون او را صدا می کرد، یک تفنگدار خودروی زرهی امنیتی بود.
اوبکرایرور در 1 ژوئن 2009 در استان وردک بر اثر انفجار یک بمب دست ساز در نزدیکی خودروی وی کشته شد.
تون بخشی از تیمی بود که وظیفه ایمن سازی لاشه هواپیما را بر عهده داشت، و ماهیت حرفه ای این ماموریت سپر کمی در برابر واقعیت درونی مشاهده ویرانی از نزدیک ایجاد کرد.
تون گفت: “با دیدن عواقب خودرو و تصور در ذهنم که چه اتفاقی افتاد، وحشتناک بود.”
اگرچه غم و اندوه سنگین آن روز به عنوان ثابتی دائمی در زندگی تون باقی مانده است، اما او اطمینان داده است که میراث دوستش بسیار فراتر از میدان های جنگ افغانستان است. او همیشه دلتنگ سربازی است که او به عنوان گروهبان می شناخت. OB، اما او یاد خود را به عمیق ترین شکل ممکن زنده نگه می دارد – با نامگذاری پسر خود، جاسپر، به نام او. برای تون، این ادای احترام ماندگار به شخصیت مردی است که همیشه سربازان همکارش را در اولویت قرار می دهد.
تون گفت: «او همیشه از مردم مراقبت می کرد.
روز یادبود
ژوئن امسال به ترتیب 20 و 17 سال از Cpl. آرون گرینر و گروهبان جاسپر اوباکرایرور کشته شدند. تون بسیاری از دوستان و برادران و خواهران اسلحه خود را از دست داده است و یاد آنها همیشه با او خواهد ماند. اما هر روز یادبود، آن دو سرباز را که در اوایل دوران سربازیاش تأثیر زیادی بر زندگی او داشتند، در خط مقدم ذهن او قرار میدهد.
تون گفت: «با ملاقات با افرادی مانند آرون و OB، متوجه میشوید که پیوندها و خانوادهای که در ارتش ایجاد میکنید، نمیتوانید آن را در جای دیگری به دست آورید. “اگر آنها هنوز اینجا بودند، از آنها به خاطر مراقبت از من تشکر می کردم. از دوستی که به من دادند تشکر می کنم.”
مهم نیست چقدر زمان گذشته است، یا آن زمان خواهد گذشت، تون گفت دوستانش هرگز فراموش نمی شوند.
او گفت: “من فکر می کنم روز یادبود برای همین است.” آنها جان خود را فدا کردند تا ما در آنجا باشیم، بنابراین من می خواهم به جشن آنها ادامه دهم و با گفتن داستان آنها یاد آنها را زنده نگه دارم.
