اروپا برای صنایع، شهرها و امنیت انرژی خود به انرژی قابل اعتماد و کم کربن نیاز دارد و در دهه آینده به انرژی بیشتری نیاز خواهد داشت. رآکتورهای مدولار کوچک به طور فزاینده ای به عنوان بخشی از راه حل تلقی می شوند، اما تنها در صورتی که اتحادیه اروپا آنها را به عنوان یک برنامه صنعتی به جای مجموعه ای از آزمایش های پراکنده ملی توسعه دهد.
SMR ها باید به عنوان یک ناوگان مستقر شوند. تکرار می تواند هزینه ها را کاهش دهد و زنجیره تامین مورد نیاز اروپا را ایجاد کند. سه سال آینده مشخص خواهد کرد که آیا اروپا خودش این قابلیت را توسعه می دهد یا شاهد ظهور آن در جای دیگری است.
منطق ناوگان
SMR ها اغلب به این وعده ارزان تر از راکتورهای بزرگ فروخته می شوند. بر اساس اولین نوع، آنها نیستند.
اقتصاد آنها به چیز دیگری بستگی دارد: تولید سریال.
یک تصویر گویا مدل توسط بنیاد EFI نشان می دهد که چرا: در یک کتاب سفارش SMR چهار واحدی، واحد چهارم حدود یک ششم ارزان تر از اولین است. پس انداز حاصل از ساخت کارخانه، طرح های استاندارد شده، زنجیره تامین تاسیس شده و یادگیری به دست آمده از هر واحد متوالی است.
این یک پیامد سیاسی دارد. در کوتاه مدت، هیچ بازار اروپایی به تنهایی قادر به لنگر انداختن ناوگان نخواهد بود. دفترچه سفارش مورد نیاز برای پایین آوردن منحنی هزینه SMRها باید در مقیاس اروپایی باشد، در غیر این صورت استقرار در مقیاس بزرگ دور از دسترس خواهد بود.
کمیسیون اروپا پروژه ها بین 17 تا 53 گیگاوات ظرفیت SMR در سراسر اتحادیه اروپا تا سال 2050.
محدوده خود گویای این است: حتی کران پایین نیز به یک برنامه صنعتی جدی نیاز دارد. مرز بالایی اروپا را در میان رهبران در استقرار SMR قرار می دهد. تفاوت در پیاده سازی است نه فناوری.
چالش پیاده سازی
پایه تحلیلی برای استقرار ناوگان در حال حاضر ایجاد شده است.
محققین، سازمان های جامعه مدنی و کارشناسان صنعت در حال بررسی هستند سوالات عملی هر برنامه جدی SMR باید پاسخ دهد: کجا راکتورها می توانند به شبکه متصل شوند، چگونه می توانند از انتقال زغال سنگ و مناطق صنعتی پشتیبانی کنند، چه زنجیره های تامین مورد نیاز است و چگونه مجوز می تواند از طرح های استاندارد شده به جای پروژه های یکباره پشتیبانی کند.
این کار به سیاست گذاران مبنای قوی تری برای اقدام می دهد. سوال این است که آیا اروپا می تواند تحلیل را به تحویل تبدیل کند؟
جمهوری چک، لهستان، رومانی، بلغارستان، اسلوونی، فرانسه، هلند، سوئد و فنلاند در حال حرکت به سمت استقرار هسته ای جدید هستند، البته از نقاط شروع متفاوت و با سرعت های متفاوت.
اگر چارچوب اتحادیه اروپا نتواند با این جاه طلبی ملی مطابقت کند، سرمایه گذاران، تامین کنندگان و توسعه دهندگان کنار نخواهند ایستاد. برنامههای SMR که میتوانند به یک مزیت رقابتی اروپایی در انتقال انرژی جهانی تبدیل شوند، در معرض سبقت گرفتن از بازارهای آمریکای شمالی، آسیا و بریتانیا هستند که قبلاً پیشرفت کردهاند.
تبدیل پروژه های ملی به ناوگان اروپایی به معنای تغییر نحوه تقسیم ریسک است.
پروژههای هستهای در مراحل اولیه، زمانی که عدم اطمینان در بالاترین حد و سرمایه گرانترین است، بیشتر در معرض دید قرار میگیرند. ابزارهای اتحادیه اروپا و کشورهای عضو باید به جذب این ریسک کمک کنند تا سرمایه گذاری خصوصی بتواند دنبال شود.
سوئد مدلی را اتخاذ کرده است که وام های دولتی، قراردادهای دو طرفه برای تفاوت و مکانیسم تقسیم ریسک و سود بین توسعه دهندگان و دولت را ترکیب می کند.
این همچنین به معنای در نظر گرفتن مجوز به عنوان یک موضوع رقابتی اروپایی است. چهار پروژه SMR در چهار کشور عضو نمی تواند به معنای چهار فرآیند صدور مجوز جداگانه باشد.
رگولاتورهای ملی مسئول ایمنی باقی خواهند ماند، اما اروپا به مسیری معتبر برای همگرایی نیاز دارد. این شامل تقویت نقش گروه تنظیم کننده ایمنی هسته ای اروپا و گسترش چارچوبهای مبتنی بر اتکا که به کشورهای عضو اجازه میدهد تا بر اساس ارزیابیهای صدور مجوز یکدیگر و اجتناب از بررسیهای تکراری، استفاده کنند.
در نهایت، راکتورها فقط طراحی نیستند. آنها مخازن تحت فشار، قطعات، جوشکاران ماهر، مهندسان و زنجیره تامین هستند. اگر اروپا خواهان ناوگان SMR است، باید عضله صنعتی را بازسازی کند تا آن را تحویل دهد.
استراتژی ها مهم هستند اما راکتورها الکترون تولید می کنند. کار سه سال آینده این است که یک دهه استراتژی های هسته ای به خوبی نوشته شده را به ناوگان اروپایی در شبکه تبدیل کنیم.
ثبت نام کنید تا مال مجلس خبرنامه هفتگی
هر جمعه تیم تحریریه ما پشت سر تیترها می رود تا بینش و تحلیلی را در مورد داستان های کلیدی که دستور کار اتحادیه اروپا را هدایت می کنند ارائه دهد. در اینجا به صورت رایگان مشترک شوید.
