با توجه به اینکه دولتها در سراسر اروپا شرایط شهروندی و اقامت را تشدید میکنند، آزمونهای دانش زبان و کشور اغلب بهعنوان معیارهای ادغام در نظر گرفته میشوند. اما آیا واقعا دولت ها با مخاطبان سیاسی داخلی صحبت می کنند؟
مهاجرت در سال های اخیر به یک موضوع محوری در سیاست اروپا تبدیل شده است و با بحث هایی در مورد همه چیز از مسکن، قانون و نظم، حقوق بازنشستگی و سیستم های مراقبت های بهداشتی تلاقی می کند.
داده های نظرسنجی نشان می دهد که رای دهندگان در سراسر قاره خواهان کنترل بیشتر مهاجرت هستند اما کاملاً ضد مهاجرت نیستند و آن بسیاری جوانان اروپایی از احزاب ضد مهاجرت حمایت می کنند.
سفت شدن لآزمون های زبان و ادغام به طور فزاینده ای رایج شده است، به ویژه زمانی که با سرکوب حقوق شهروندی و الزامات اقامت مرتبط باشد.
بیشتر کشورهای اروپایی برای دریافت اقامت دائم یا شهروندی به دانش زبان محلی نیاز دارید. دیگران چنین سیاست هایی را ارائه می کنند یا سطح مورد نیاز را تشدید می کنند.
همچنین بخوانید: الزامات جدید آزمون زبان فرانسه چه زمانی اجرا می شود؟
در سال 2024، فرانسه قانونی را تصویب کرد نیاز به آزمون زبان فرانسه برای انواع خاصی از کارت اقامت و همچنین تشدید سطح مورد نیاز برای شهروندی. ایتالیا شروع به درخواست آزمون زبان در هنگام درخواست کرد اخذ تابعیت از طریق ازدواج از سال 2018
در سال 2025، نروژ اعلام کرد تغییرات در الزامات زبان برای خارجیانی که به دنبال اجازه اقامت دائم هستند، حرکت از سطح A1 به سطح A2 یا بالاتر.
را دولت سوئد در حال حاضر با الزامات زبان جدید برای شهروندی در میان تغییرات گسترده تر و بحث برانگیز شهروندی.
اما همانطور که سیاست مهاجرت و لفاظی به سمت راست حرکت می کند – دولت چپ اسپانیا به کنار — The Native می پرسد: آیا آزمون های زبان اروپایی واقعاً یک سیاست ادغام سودمند است یا فقط موضع گیری سیاسی برای رأی دهندگان داخلی؟
البته، صحبت کردن به زبان محلی (یا حداقل متعهد شدن به یادگیری آن) گام مهمی برای ادغام صحیح در یک کشور جدید است. استقرار و معاشرت را آسان تر می کند. اغلب، تلاش برای یادگیری می تواند شما را برای افراد محلی و کارمندان دولتی که هنگام راه اندازی در خارج از کشور به کمک آنها نیاز دارید، محبوب کند.
بر اساس یک اخیر گزارش مرکز تحقیقات پیوبسیاری از اروپاییها احساس میکنند که صحبت کردن به زبان محلی چیزی است که باعث میشود کسی واقعاً به یک کشور تعلق داشته باشد.
در اروپا، مجارستان بیشترین سهم را دارد (74 درصد) که میگویند صحبت کردن به زبان محلی برای هویت ملی کلیدی است.
فرانسه و هلند با 64 درصد در رتبه های بعدی قرار دارند. یونان با 63 درصد، آلمان با 62 درصد و لهستان 60 درصد است.
در ایتالیا و بریتانیا این سهم 58 درصد و در سوئد 52 درصد بود، اگرچه برای حامیان حزب راستگرای دموکراتهای سوئد به 83 درصد رسید.
همچنین بخوانید: پرسش و پاسخ – الزامات سختگیرانه زبان نروژ برای اقامت دائم چیست؟
واضح است که بسیاری در اروپا خواهان کنترل مهاجرت هستند و مهارت های زبانی را برای ادغام اجتماعی مهم می دانند.
با این حال، آنچه مشخص نیست این است که آیا سختتر کردن الزامات زبانی و گره زدن آنها به اقامت یا حقوق شهروندی واقعاً به یکپارچگی اجتماعی بهتر منجر میشود یا خیر. و اگر این کار را نمی کنند، چرا دولت ها این کار را انجام می دهند؟
مارتن وینک، مدیر تحقیقات شهروندی جهانی در موسسه دانشگاه اروپایی و مدیر مشترک شهروندی جهانی رصدخانه، به The Native می گوید: یک گرایش واضح اروپایی به سمت معرفی الزامات زبان و دانش برای شهروندی وجود دارد. اکثر، اگر نه همه کشورهای اروپایی، اکنون به آزمونهای رسمی زبان و اغلب نیز آزمونهای دانش نیاز دارند.
«نمونههای بسیار نگرانکنندهای وجود دارد که در آن کشورها شرایط زبان برای شهروندی را به سطح B2 افزایش دادهاند، مانند فرانسه، که به نظر من واقعاً ممنوع است. دانمارک یکی از سختگیرانهترین موارد است، همراه با اتریش، که همچنین در حال برنامهریزی برای تبدیل B2 به شرط استاندارد است.
او اضافه می کند که الزامات انتخابی بیشتر نیز بر برنامه ها تأثیر می گذارد.
شواهد زیادی وجود دارد که نشان میدهد آزمونهای شهروندی… تأثیر انتخابی قوی بر تعداد درخواستهای شهروندی موفق دارند.
علیرغم اینکه دولتهای کشورهایی مانند سوئد، اتریش و فرانسه ادعا میکنند که مهارتهای زبانی یا آزمونهای دانش کشور برای اطمینان از یکپارچگی اجتماعی بهتر است، وینک خلاف این را میگوید: “آزمونها برای تقویت یکپارچگی نیست و هیچ مدرکی وجود ندارد که این کار را انجام دهد.”
او همچنین خاطرنشان می کند که تشدید الزامات زبان و ادغام برای شهروندی و اقامت، علیرغم فضای سیاسی فعلی، چیز جدیدی نیست.
“این روند اخیر نیست، اما حداقل به بیست سال قبل در اروپا برمی گردد. تفاوت اصلی این است که در کشورهایی مانند سوئد که تا به حال نیازی به دانش زبان یا کشوری نداشتند، اینها نیز معرفی میشوند.
اما بسیاری احساس می کنند که این تصمیمات یک زاویه سیاسی روشن دارد.
هم در سوئد و هم در پرتغال (که اکنون متقاضیان باید ثابت کنند دانش زبان، فرهنگ، تاریخ و حقوق اساسی پرتغالی، یادداشت وینک) او احساس می کند “این الزامات محدود کننده با حمایت احزاب راست افراطی اتخاذ شده است».
از این نظر، آیا میتوانیم الزامات شهروندی را بهعنوان پیامهای سیاسی به جای سیاست ادغام درک کنیم؟
وینک میگوید: «این تغییرات به وضوح معرفی شدهاند تا به مخاطبان داخلی نشان دهند که دولتها در قبال مهاجرت سختگیر هستند.
با نگاهی به آینده ای که تعداد کمی از دولت های حامی مهاجرت در اروپا باقی مانده است، به نظر می رسد این روند تشدید قوانین شهروندی و اقامت می تواند ادامه یابد.
وینک می افزاید: «احتمالاً این الزامات در اینجا باقی خواهند ماند. اما بحث اصلی باید در مورد این سوال باشد که اگر این آزمون ها وجود داشته باشد، چه سطوح معقولی از زبان و دانش مورد نیاز است؟
“البته ما می خواهیم همه ساکنان طولانی مدت یک کشور به طور کامل به زبان ملی مسلط باشند… اما یک مبادله آشکار وجود دارد. گذراندن یک آزمون رسمی برای کسانی که سطح تحصیلات بالایی دارند آسان تر است و برای کسانی که سطح تحصیلات پایین تری دارند بسیار چالش برانگیزتر است. همچنین مهم است که مهاجران در چه سنی به یک کشور می رسند.”
او می افزاید: “بنابراین این سیستم باید به گونه ای طراحی شود که یادگیری زبان تشویق و تسهیل شود، اما با انعطاف کافی برای قابلیت های مختلف. سیاست گذاران باید از رویکرد یکسان برای همه اجتناب کنند، قطعاً در هنگام تعیین سطوح بسیار بالا، مانند الزامات زبان B1 یا حتی B2.”
همچنین بخوانید: چه کشورهایی در اروپا آزمون زبان برای اجازه اقامت اعمال می کنند؟
