کوه های برفی صدها نفر را در نزدیکی مرز ایران و عثمانی احاطه کرده است. برخی از مردم کیسه هایی حمل می کنند و در اطراف یک کوه بزرگ قدم می زنند، در حالی که برخی دیگر در پایه آن ایستاده اند و دور هم جمع شده اند. آتش کوچکی در نزدیکی می سوزد.
به نظر می رسد عکسی از یک مستند یا عکسی است که توسط یک روزنامه نگار سرگردان گرفته شده است. اما این هیچ کدام از این چیزها نیست.
این تصویر هجرت بزرگ را به تصویر می کشد که هجرت بزرگ ایرانیان نیز نامیده می شود. این یک رویداد واقعی است که در مرز بین امپراتوری ایران و عثمانی در طول جنگ جهانی اول رخ داده است. اما همه در این عکس یک بازیگر هستند. بخشی از نمایشگاه جدید عکاس آزاده اخلاقی به نام “از ایران: یک شهادت تصویریدر تاریخ 15 مه در موزه باستان شناسی و قوم شناسی پیبادی در دانشگاه هاروارد افتتاح شد. اخلاقی کار را از طریق کمک هزینه تحصیلی رابرت گاردنر در عکاسی موزه به پایان رساند.
اخلاقی در این نمایشگاه 11 حادثه محوری در تاریخ معاصر ایران را به نمایش می گذارد که از سال 1908 آغاز می شود. به دنبال انحلال اولین مجمع ملی کشور و لغو قانون اساسی آن، تا سال 1979، زمانی که حکومت اسلامی آغاز شد. نتیجه 16 عکس است که چرخه ای از تلاش های موفق و شکست خورده مردم ایران برای بازپس گیری کنترل کشورشان را نشان می دهد. هر عکس، رویدادهایی را که سوابق بصری کمی وجود دارد یا اصلاً وجود ندارد، روشن می کند.
ایلیسا بارباش، متصدی انسان شناسی بصری در پی بادی، گفت: «کاری که آزاده انجام می دهد این است که واقعیتی را از واقعیت خلق می کند. او دنیایی خیالی میسازد که برای بسیاری از ما واقعی به نظر میرسد.»
هنگامی که بازدیدکنندگان وارد نمایشگاه می شوند، با کپی های بزرگ شده سه تا از عکس ها روبرو می شوند. به دلیل محدودیت فضا، بارباش گفت موزه نمی تواند همه عکس ها را به یک شکل نمایش دهد. بنابراین در این نزدیکی، ویدئوهای تعاملی وجود دارد که تمام تصاویر و اطلاعات پس زمینه را نشان می دهد که چگونه اخلاقی در مورد هر عکس تحقیق کرده است، با استفاده از مواد آرشیوی مانند بریده روزنامه، یادداشت های روزانه و مصاحبه با شاهدان عینی. همچنین اطلاعاتی در مورد نحوه صحنهبرداری و فیلمبرداری او در این مجموعه وجود دارد.
اخلاقی میگوید که عکسها عمیقاً تحقیق شدهاند، اما در کشوری مانند ایران که «تاریخ اغلب تکهتکه، سانسور یا بازنویسی میشود و حافظه عمومی هرگز بیطرف نیست، سخت است». «این توسط نهادها، توسط کسانی که در قدرت هستند و آنچه که انتخاب میکنند حفظ یا پاک کنند، شکل میگیرد.
میخواستم آن را به چالش بکشم و بپرسم اگر بتوانیم لحظاتی را که هرگز عکسبرداری نشدهاند دوباره تجسم کنیم، چه؟
هر عکسی در ایران گرفته شده است و اخلاقی در هر عکسی با شالی قرمز برای شناسایی خود است. بارباش گفت که تقریباً «والدو کجاست؟» ایجاد می کند. بازی که در آن بازدیدکنندگان می توانند سعی کنند و در حین یادگیری در مورد هر عکس، او را جستجو کنند. بقیه افرادی که در تصویر می بینید بازیگران حرفه ای و غیرحرفه ای هستند.
این روش عکاسی صحنهای برای اخلاقی تازگی ندارد. مجموعه قبلی او به نام «توسط یک شاهد عینی» شامل 17 تصویر بود که مرگ مشکوک چهرههای سرشناس ایرانی، از شاعران و نویسندگان گرفته تا فعالان و ورزشکاران را بازسازی میکرد. همه این مرگها بین سالهای 1906، در جریان انقلاب مشروطه ایران یا ایران، تا سال 1979، در جریان انقلاب اسلامی اتفاق افتاد.
اخلاقی می گوید: «در حافظه جمعی ایرانیان، همه آنها تصویر مرگ خود را داشتند، اما هرگز آن تصویر را ندیده بودند.
بعد از نمایش عکس ها در ایران، اخلاقی متوجه شد که خیلی ها فکر می کنند این عکس ها واقعی هستند، نه عکاسی صحنه دار. او امیدوار است با بزرگنمایی برخی از عکسهای این نمایش – و درج اطلاعات بیشتر در مورد فرآیند خلق آنها – روشن کند که این عکسها واقعی نیستند، و در عوض فقط بازنمایی وقایع واقعی بر اساس سوابق تاریخی هستند.
اگرچه این عکسها صحنهسازی شدهاند، اخلاقی کار خود را بیشتر بهعنوان «نقاشیهای تاریخی» میبیند که ریشه در واقع دارند تا نوعی «عکس روزنامهنگاری».
اخلاقی گفت: «من خیلی تلاش کردم تا حقیقت را پیدا کنم. و در پایان می توانم بگویم که یافتن حقیقت غیرممکن است، به خصوص در کشوری مانند ایران، اما من تمام تلاشم را کردم.
یک عکس به طور خاص برای هنرمند معنادار است. این اولین جنبش فمینیستی یا حقوق زنان کشور را که در حدود سال 1910 آغاز شد، مستند می کند. در آن زمان، زنان گسترش چشمگیری از حقوق خود را تجربه کردند – اولین نشریه دوره ای توسط زنان منتشر شد و آنها گروه های اجتماعی و فعالی را تشکیل دادند. عکس اخلاقی که در سال 1911 گرفته شده است، 70 زن را به تصویر می کشد که در آن زمان گام های مهمی برداشتند. در عکس، آنها نشستهاند، ایستادهاند و در اتاقی با شیشههای رنگی غولپیکر در حال تعامل هستند. برخی با حجاب یا کلاه هستند. برخی بچه دارند، در حالی که برخی دیگر پرچم کشورشان را در دست دارند.
اخلاقی گفت که اکثریت زنان در هیچ آرشیوی عکسی از خود ندارند. برخی از آنها، اگرچه شناخته شده بودند، اما نام آنها در اسناد تاریخی وجود نداشت.
اخلاقی گفت: «آنها زنان مهمی بودند، اولین مدارس دخترانه را افتتاح کردند… اولین روزنامه نگاران زن در ایران، اولین پزشکان بودند». آنها نامی نداشتند … فقط به عنوان همسر آقا فلانی یاد می شد.
او این تصویر را به مادر مرحومش بتی نجاتی که در ایران معلم، هنرمند و فمینیست بود تقدیم کرد. اخلاقی زمانی را به یاد می آورد که در حال کار بر روی این پروژه بود و جنبش «زن، زندگی، آزادی» در سال 2022 به دنبال مرگ مهسا جینا امینی 22 ساله در بازداشت پلیس اخلاق ایران رخ داد. او به یاد می آورد که برای اولین بار در زندگی خود با زنان دیگر بدون حجاب در خیابان های تهران قدم زد.
اخلاقی گفت: «در نوجوانی آرزوی من این بود که روزی بادهای تهران را بدون حجاب روی پوستم حس کنم.
اخلاقی در ایران بزرگ شد. او کشور را برای تحصیل در رشته علوم کامپیوتر در استرالیا ترک کرد. او در اواخر دهه 20 زندگی خود بازگشت تا به عنوان فیلمساز کار کند. این گلوله برفی به عکاسی و سپس این هنر مرتبط عکاسی صحنهای تبدیل شد. او بیش از یک دهه را صرف این پروژه کرده است، و میگوید این کاملاً تصادفی است که انتشار این پروژه در شرایطی که ایالات متحده همچنان در حال جنگ با ایران است، اتفاق میافتد.
اخلاقی گفت: «این روزهای واقعاً بسیار غم انگیزی برای ایرانیان است و من نگران مردمم، خانواده ام، دوستانم هستم. من واقعاً امیدوارم که صلح خیلی زود بازگردد و این فرصت را دارم که نمایش خود را در ایران نیز داشته باشم.»
“از ایران: یک شهادت تصویریتا 21 مارس 2027 در موزه باستان شناسی و قوم شناسی پیبادی به نمایش گذاشته می شود.
