استفان دوجاریک، سخنگوی سازمان ملل متحد، با استناد به گزارش جدید یونیسف گفت که محدودیتهای طالبان بر تحصیل دختران، سالانه 84 میلیون دلار به افغانستان ضرر میزند، زیرا میلیونها نفر از تحصیل محروم هستند.
دوجاریک به خبرنگاران گفت که از زمان بازگشت طالبان به قدرت در سال 2021، حدود یک میلیون دختر در افغانستان از دسترسی به تحصیل فراتر از مدرسه ابتدایی محروم شده اند.
وی گفت: «اگر این محدودیت ها تا سال 2030 ادامه یابد، بیش از 2 میلیون دختر از حق تحصیل فراتر از مقطع ابتدایی محروم خواهند شد.
این هشدار در بحبوحه ممنوعیت ادامه تحصیلات متوسطه و عالی دختران توسط طالبان صورت می گیرد، اقداماتی که به گفته مقامات سازمان ملل، پیامدهای اقتصادی و اجتماعی گسترده ای دارد.
صندوق کودکان سازمان ملل متحد در یک تحلیل جدید اعلام کرد که محدودیت های ادامه دار در زمینه تحصیل دختران و اشتغال زنان می تواند افغانستان را با کمبود بیش از 25000 معلم و کارمند صحی زن تا سال 2030 مواجه کند.
در این گزارش آمده است که این کشور در حال حاضر کاهش نیروی کار زن خود را تجربه کرده است، به طوری که تعداد معلمان زن از حدود 72963 معلم در سال 2022 به حدود 66208 نفر در سال 2024 کاهش یافته است، حتی با وجود اینکه تقاضا برای آموزش همچنان بالاست.
یونیسف هشدار داد که کاهش مشارکت زنان در نیروی کار میتواند دسترسی به خدمات ضروری، به ویژه مراقبتهای بهداشتی مادر و کودک را محدود کند و سیستمهای بهداشتی و آموزشی شکننده را بدتر کند.
این آژانس گفت این محدودیت ها نه تنها از ورود دختران به نیروی کار جلوگیری می کند، بلکه کشور را از نسل جدیدی از متخصصان ماهر نیز محروم می کند.
افغانستان در حال حاضر یکی از پایین ترین نرخ های سواد زنان را در جهان دارد و انتظار می رود ادامه محرومیت دختران از تحصیل، بی سوادی را افزایش داده و فقر را عمیق تر کند.
ساکنان کابل از محدودیت ها ابراز ناامیدی کردند و گفتند که دختران به طور سیستماتیک از دسترسی به تحصیل و کار محروم شده اند.
یکی از ساکنان می گوید: «نزدیک به پنج سال است که از تحصیل محروم شده ایم و مجبوریم در خانه بمانیم. این وضعیت باعث ایجاد مشکلات روانی جدی شده است و ما آینده بسیار تاریکی را می بینیم.
یکی دیگر از ساکنان گفت که زنان نیمی از جامعه را تشکیل می دهند اما از حقوق اولیه محروم هستند. آیا زن بودن در افغانستان جرم است؟ او پرسید و از جامعه جهانی خواست که ساکت نمانند.
طالبان در چهار سال گذشته محدودیت های گسترده ای را اعمال کرده اند، به ویژه زنان و دختران را هدف قرار داده اند. این اقدامات شامل ممنوعیت تحصیل دختران فراتر از مقطع ابتدایی و محدود کردن مشارکت زنان در زندگی عمومی و اشتغال است.
گروه های حقوقی می گویند که این سیاست ها به منزله طرد سیستماتیک زنان و دختران از جامعه است که پیامدهای بالقوه جبران ناپذیری برای توسعه کشور دارد.
