چگونه ترامپ مکالمه مخالفان درباره آینده ایران را دوباره تنظیم کرد؟

رویدادها در ایران آنقدر سریع پیش می‌روند که قطعیت‌های امروز می‌تواند تا فردا کهنه به نظر برسد. بعد از گروه های کرد تماس گرفت برای یک اعتصاب عمومی، گزارش ها حاکی از آن بود که هزاران نفر در سراسر غرب ایران – به هر طریقی – نشان دادند که برای تجمعات 8 ژانویه 2026 آماده هستند. بسیاری همچنین انتظار داشتند که ولیعهد سابق ایران، رضا پهلوی که تازه از تعطیلات بازگشته بود، بیانیه ای صادر کند و خواستار هماهنگی یا تشدید تنش شود. در عوض، او به مردم گفت که در 8 و 9 ژانویه از پشت بام خود فریاد بزنند.

ناآرامی‌های گسترده در تهران و شهرهای سراسر کشور، گزارش‌ها از کشته‌شدگان در چندین منطقه و قطع اینترنت همگی نشان می‌دهند که رژیم تحت فشار است. جمهوری اسلامی زمانی که کنترلش از دست می‌رود از خاموشی‌های ارتباطی استفاده می‌کند، زیرا منزوی کردن مردم آسان‌تر از پاسخگویی به آنها است. فایده تاکتیکی هر چه باشد، نشان می‌دهد که رژیم برای رویارویی آماده می‌شود، نه سازش.

پاتریک بت دیوید، پادکست آمریکایی متولد ایران، تنش‌های موجود در اکوسیستم مخالف ایران را افشا کرده است. زمانی که او رویکرد سیاسی رضا پهلوی را در برنامه‌اش و بعداً در تلویزیون ایران اینترنشنال زیر سوال برد، واکنش‌ها سریع و شدید بود که تا حدی ناشی از این تصور در میان منتقدان بود که این کانال با پهلوی همدردی می‌کند.

بت دیوید ادامه داد تا در قسمت‌های بعدی پادکست خود، به حملات آنلاین حامیان پهلوی اشاره کند و با این پرسش که ولیعهد سابق چه مقدار وزن مستقل سیاسی فراتر از تشخیص نام و نمادگرایی دارد، بر نقطه نظرات خود تاکید کند. بحث اصلی او در مورد شخصیت ها نبود، بلکه در مورد روند بود. او پیشنهاد کرد که نفوذ باید از طریق شفافیت و مسئولیت پذیری آزمایش شود، نه از طریق موقعیت ارثی یا نام تجاری فرض شود.

به نظر می‌رسد که این تبادل با واکنش گسترده‌تری در رسانه‌ها و آنلاین جرقه زد، به طوری که برخی از رسانه‌ها و پلتفرم‌ها به طور فزاینده‌ای پهلوی را به عنوان جایگزین اصلی یا حتی پیش‌فرض برای جمهوری اسلامی معرفی می‌کنند. منتقدان این سوال را مطرح کردند که آیا این واقعیت سیاسی را منعکس می‌کند یا ترجیحات بخشی از مردم دیاسپورا. بت دیوید گفته بود تلویزیون زنده اینکه او با پهلوی تماس گرفته بود و پیام‌هایش دیده می‌شد اما به آنها پاسخی داده نمی‌شد، سکوتی که برای برخی از منتقدان تردیدها را در مورد شیوه نامزدی پهلوی در لحظه‌ای که وضوح و پاسخگویی اهمیت داشت تقویت کرد.

به زودی پس از آن، رسانه های اجتماعی ارقام، از جمله لورا لومر، ادعا کرد که انتظار می رود ولیعهد سابق در یک مراسم دعا در مار-آ-لاگو شرکت کند. این گزارش ها به طور گسترده در فضای مجازی به اشتراک گذاشته شد و توسط حامیان به عنوان نشانه ای از نزدیکی به قدرت ایالات متحده تفسیر شد. با این حال، هیچ تایید رسمی در مورد نشست ریاست جمهوری صادر نشد، و بسیاری از اهمیت نسبت داده شده به این رویداد، حدس و گمان بود. همانطور که اغلب در محیط های آنلاین قطبی شده اتفاق می افتد، نمادگرایی به سرعت زندگی خود را به خود گرفت.

در 8 ژانویه، همزمان با ادامه اعتراض‌ها و درگیری‌ها در داخل ایران، هیو هویت مجری محافظه‌کار رادیویی با رئیس‌جمهور دونالد ترامپ درباره ایران صحبت کرد و از او پرسید که گزارش‌های خشونت علیه تظاهرکنندگان را چگونه می‌بینید. ترامپ نسبت به کشتار معترضان به تهران هشدار داد و پیشنهاد کرد در صورت تشدید سرکوب عواقب جدی در پی خواهد داشت. با این حال، وقتی از ترامپ به طور خاص در مورد ملاقات با رضا پهلوی سؤال شد، لحن محتاطانه‌ای از خود نشان داد. او پهلوی را «شخص خوبی» توصیف کرد، اما گفت که معتقد نیست چنین دیداری در این مرحله مناسب باشد. مهم‌تر از آن، ترامپ افزود که ترجیح می‌دهد «به همه اجازه دهد بیرون بروند و ببینند چه کسی ظهور می‌کند»، که نشان‌دهنده بی‌میلی برای انتخاب تک تک چهره‌های مخالف است.

برای برخی از طرفداران پهلوی، این سخنان ناامیدکننده بود. برای منتقدان، آنها نکته وسیع تری را تقویت کردند: به نظر می رسد بازیگران بین المللی نسبت به ادعاهایی مبنی بر اجتناب ناپذیری که در گفتمان آنلاین پخش می شود، بسیار کمتر متقاعد شده اند. اظهارات ترامپ این ایده را تضعیف می کند که دولت های غربی آماده اند تا پشت سر یک رهبر از پیش انتخاب شده جمع شوند.

این واکنش همچنین نگرانی‌ها در مورد لفاظی‌ها را در محافل سلطنت‌طلب احیا کرد. در هفته‌های اخیر، بیانیه‌های منتسب به فعالان برجسته حاکی از آن است که فعالیت مؤثر اپوزیسیون مستلزم وفاداری به شخص پهلوی است – موضعی که بسیاری در داخل اپوزیسیون ایران آن را طردکننده و ناسازگار با هنجارهای دموکراتیک می‌دانند.

بسیاری از سلطنت طلبان وحدت را همسویی تعریف می کنند زیر یک بنر واحد پهلوی خود را به عنوان یک شخصیت متحد معرفی کرده است، اما اظهارات ترامپ منطق متفاوتی را منعکس می کند: اجازه دهید پویایی های سیاسی آشکار شود و رهبری به طور ارگانیک ظاهر شود. ممکن است زود باشد که در مورد استراتژی ایالات متحده نتیجه‌گیری کنیم، اما در میان اپوزیسیون مختلف ایران – سلطنت‌طلبان، جمهوری‌خواهان، و مدافعان دموکراسی انتخاباتی به طور یکسان – نتایج اولیه مشابه بود. بعید است که بازیگران خارجی از قبل درباره آینده سیاسی ایران تصمیم بگیرند.

تاریخ درس ثابتی ارائه می‌دهد: انتقال‌هایی که توسط نهادها و مشارکت شکل می‌گیرد، بیشتر از آنهایی که حول شخصیت‌ها ساخته شده‌اند، دوام می‌آورند. همانطور که وقایع در داخل ایران ادامه می‌یابد، نتایج ممکن است بیشتر از نمادها مهم باشند و ناجیان ممکن است کمتر از آن چیزی که بسیاری تصور می‌کنند اهمیت داشته باشند.