این دوقلوها 19 ساله بودند و هنوز در دبیرستان بودند که در نیمه شب توسط مردان نقابدار که بعداً توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی فرستاده شده بودند از روی تخت بیرون آورده شدند.
مادرشان مرضیه نورمحمدی پس از چهار ماه جستجوی مذبوحانه از بیمارستان ها و نهادهای دولتی سرانجام به سرنوشت آنها پی برد. ترانه و رومینا رحیمی به دلیل تصمیم خود برای پیوستن به میلیون ها نفر در خیابان های شهرهای ایران دستگیر شده بودند. اعتراضات ژانویه علیه رژیم این دوقلوها در زمان ملاقات مادرشان از زندان در ماه مه قابل شناسایی نبودند.
به گفته پسر عموی ساکن آمریکا، پوست سر این زنان به دلیل کشیده شدن توسط موهایشان تکه تکه شده بود و صورت آنها کبود شده بود. ادعا می شود که ترانه که آرزو دارد روزی اصطبل اسب خود را اداره کند، به زندانبانان گفته شده بود که اگر اعتراف امضا نشود، جلوی چشم او به رومینا تجاوز می کنند.
دیدار مادرشان از زندان دولت آباد اصفهان، شهر اصلی مرکز ایران، پنج ماه پیش بود اکنون از دادگاه های ایران مشخص شده است که ترانه به دلیل شرکت در اعتراضات دی ماه به اعدام محکوم شده است و رومینا به ۲۵ سال زندان محکوم شده است. هیچ یک از این زنان از زمان صدور حکم توسط خانواده خود ندیده اند.
تفاوت در جملات همچنان یک راز باقی مانده است، اما پسر عموی دوقلوها، مسعود نورمحمدی، که در ایالت یوتا ایالات متحده زندگی می کند، گفت که او برای درک هر کاری که رژیم انجام می دهد تلاش می کند.
نورمحمدی گفت: «آنها از قانون خود پیروی نمی کنند. یک دوره 18 روزه وجود دارد که وکلا می توانند بروند و تجدید نظر کنند، اما در بسیاری از پرونده ها (اعدام) اخیراً این اتفاق نیفتاده است. آنها فقط حکم می دهند و بچه ها را می گیرند و اعدام می کنند و به دار آویخته می کنند.
نورمحمدی، 43 ساله، گفت که او معتقد است ترانه به دلیل بی گناهی آشکار به اعدام با چوبه دار محکوم شده است. او گفت: “شما می توانید چشمان او را ببینید و بلافاصله می دانید که او فردی مهربان است.” حس من این است که آنها به دنبال ایجاد ترس در بین مردم هستند که بگویند: “ببین، هر چقدر هم که خوب باشی، هر چقدر هم که بیگناه باشی، ما می توانیم تو را بگیریم و دیگر به خیابان ها نیاییم.”
علیرغم مشکلات لجستیکی ناشی از جنگ با آمریکا و اسرائیل که در فوریه آغاز شد، ایران بیش از 500 نفر را در سال جاری اعدام کرده است، از جمله حداقل 29 نفر در ارتباط با اعتراضات ضد دولتی در ژانویه.
دست کم 16 زن در میان اعدام شدگان بوده اند. صدها معترض دیگر یا به اعدام محکوم شده اند یا با اتهاماتی روبرو هستند که ممکن است مجازات اعدام را در پی داشته باشد، از جمله بیش از 70 نفر در اصفهان.
ماه گذشته، بریتانیا و 30 کشور دیگر بیانیه مشترکی را امضا کردند که در آن اعدام معترضان ژانویه را محکوم کردند و آن را تلاشی برای خاموش کردن مخالفان توصیف کردند.
نورمحمدی، متخصص فناوری اطلاعات مراقبت های بهداشتی که 22 سال پیش از ایران وارد آمریکا شد، علیرغم دریافت تهدید به مرگ از طریق پیام های متنی و رسانه های اجتماعی از سوی افرادی که می گویند آدرس خانه او را می دانند، صحبت می کند. او گفت که پرونده پسرعموهایش باید عزم را برای پایان دادن به رژیم اسلامی القا کند.
این دو زن به همراه 18 میلیون نفر دیگر به تظاهرات 8 و 9 ژانویه در استفان پیوستند. مردانی که یک ماه بعد به دنبال آنها آمدند، آنها را با کیسه هایی روی سرشان کشیدند و هیچ توضیحی ارائه نکردند. نورمحمدی گفت: «خانواده نمی دانستند کجا هستند. آنها هیچ نظری نداشتند. آنها همه جا دنبال آنها می گشتند، دادگاه های مختلف، بیمارستان ها. سپس عمه ام تلفنی دریافت کرد که گفت: “دختران شما را داریم، برای دیدن آنها در زندان بیایید.”
نورمحمدی گفت دیدن دخترانش برای عمه اش دلخراش بود. او بچه‌های خودش را نمی‌شناخت: آنها را کتک می‌زدند، صورت‌هایشان به شدت متورم می‌شد، تمام بدنشان کبود بود، آرنج‌ها، بند انگشتان، پاها شکسته بود و اساساً مو نداشتند زیرا موهایشان را می‌کشیدند و از سلولی به سلول دیگر می‌کشیدند. او متوجه شد که در سلول انفرادی بوده‌اند.
مرضیه نورمحمدی که دختران 20 ساله خود را به تنهایی بزرگ کرد، اجازه حضور در دادگاه آنها را نداشت. وکلای آنها گفتند ترانه به دادگاه گفت که هرگونه پذیرش از طریق شکنجه تضمین شده است. ادعا شده است که هیچ مدرکی دال بر دخالت خواهران در خشونت ارائه نشده است. آنها قبلاً هرگز در تظاهرات شرکت نکرده بودند.
او گفت: “مادر من با من زندگی می کند.” حتی یک ثانیه هم نیست که از کنارش رد شوم و گریه نکند.
