توسط Lethbridge Herald در 5 نوامبر 2026.
دبیر کمیته روز یادبود لتبریج، متیو مک هیو در مراسم ویژه بزرگداشت یادبود افغانستان و روز پرچم خشخاش در قنوتاف لثبریج در مقابل تئاتر یادبود یتس سخنرانی می کند. (عکس هرالد از آلخاندرا پولیدو-گوزمن)آلخاندرا پولیدو-گوزمان
لثبریج هرالد
شعبه شماره 4 ژنرال استوارت لژیون سلطنتی کانادا، یک مراسم ویژه بزرگداشت یادبود افغانستان و روز پرچم خشخاش را در روز چهارشنبه در قنوتاف لثبریج در مقابل تئاتر یادبود یتس برگزار کرد، تا به یاد کسانی باشد که در پی افزودن کتیبه اخیر به این بنای تاریخی در افغانستان جنگیدند.
دبیر کمیته روز یادبود لثبریج، متیو مک هیو، در این مراسم به اشتراک گذاشت که “افغانستان، 2001-2014” یک عبارت واحد است، اما دارای معنای زیادی است.
مک هیو گفت: “مأموریت کانادا در افغانستان در پاییز 2001 آغاز شد و در مارس 2014 به پایان رسید. این طولانی ترین جنگ در تاریخ کشور ما بود.” بیش از 40000 نفر از نیروهای مسلح کانادا در آنجا خدمت می کردند که 158 نفر از آنها به خانه بازنگشتند. هفت غیرنظامی کانادایی نیز از جمله یک دیپلمات، یک امدادگر، پیمانکاران و خبرنگاران کشته شدند.
او گفت که بیش از 2000 سرباز زخمی شدند و بسیاری دیگر با زخم هایی به خانه آمدند که ما نمی توانیم ببینیم.
مک هیو گفت: “اینها اسامی متعلق به یک قرن دور نیستند. آنها افراد زمان خود ما هستند. برخی از شما آنها را به عنوان خانواده می دانستید، برخی از شما آنها را به عنوان دوستان می شناختید.” برخی از شما در کنار آنها خدمت کردید و برخی از شما امروز در اینجا ایستاده اید و مدال هایی را که در آنجا به دست آورده اید به تن دارید.
مک هیو در مورد کتیبه صحبت کرد و گفت که عبارت حک شده در سنگ فقط در صورتی معنی دارد که برای خواندن آن بازگردیم.
مک هیو گفت: “پس اجازه دهید به بازگشت ادامه دهیم. هفته آینده روز یادبود است، و بعد از آن هر نوامبر، در روز یادبود، افغانستان اکنون بخشی از آنچه در اینجا به یاد می آوریم خواهد بود. مبادا فراموش کنیم.”
چاک گرسل، سخنران مهمان و کاپیتان بازنشسته نیروهای مسلح کانادا گفت که با نزدیک شدن به روز یادبود، ما هرگز نباید سربازان، خدمه هواپیما و ملوانانی را که در میدان های جنگ دور از وطن جان باختند، فراموش کنیم.
گرسل گفت: “رویدادهای اخیر Wainwright به عنوان یک یادآوری تلخ است که هزینه خدمات بالا است. ما هرگز نباید مردان و زنان نیروهای مسلح کانادا را که هر روز به کشور ما خدمت می کنند، بدیهی فرض کنیم.”
وی خاطرنشان کرد که امسال بیست و پنجمین سالگرد 11 سپتامبر 2001 است، روزی که جهان را تغییر داد.
گرسل گفت: «سپتامبر گذشته بیستمین سالگرد عملیات مدوسا، اولین و بزرگترین عملیات رزمی در تاریخ ناتو، که در قندهار، افغانستان انجام شد، را رقم زد. اگرچه ما در حال حاضر با همسایگان آمریکایی خود اختلافاتی داریم، اما کانادا یکی از اولین کشورهایی بود که پس از 11 سپتامبر به ائتلاف ناتو پیوست و اولین گروه رزمی ما در اوایل سال 2002 مستقر شد و تا سال 2014 در این امر باقی ماند.
او گفت که کاناداییها همان کاری را کردند که همیشه انجام میدادند: آنها برای مبارزه و خدمت به جمعیتی که هرگز ندیده بودند، در کشوری که حتی نامش را هم نشنیده بودند، از هر چیزی که دوست داشتند دست کشیدند.
گرسل گفت: “قبل از 11 سپتامبر، من فکر می کنم اکثر کانادایی ها حتی نمی توانستند افغانستان را روی نقشه پیدا کنند. اکنون، این کشوری است که ما هرگز نمی توانیم فراموش کنیم.” “سوال مورد بحث اکنون این است که آیا ارزشش را داشت؟ اگر از من بپرسید، پاسخ همیشه مثبت خواهد بود.”
او گفت که ارزشش را دارد، زیرا برای یک عکس فوری در زمان، دختران به مکتب میروند، زنان در جامعه مشاغل دارند، و مردم افغانستان نیم نگاهی به آزادی دارند.
گرسل گفت: “گاهی اوقات نتیجه همیشه آن چیزی نیست که ما می خواهیم، اما این هرگز نباید از علت و کسانی که مایلند همه چیز را برای آن هدف رها کنند، از بین ببرد.” “هدف هرگز تجلیل از درگیری نیست، بلکه صرفاً به یاد آوردن، احترام گذاشتن به کشته شدگان و زنده ها است.”
18
-17
