در قریه هونی صیدان ولسوالی پل علم ولایت لوگر، گروهی از زنان که بسیاری از آنها بیوه هستند، راه جدیدی برای حمایت از خانواده های خود یافته اند.
هر زن یک بسته بذر همراه با آموزش کاشت، آبیاری و مدیریت چرخه های محصول دریافت کرد. آنها با استفاده از دانه های دریافتی، خیار و فلفل دلمه ای شیرین را پرورش می دهند، و بیشتر آنها از آن زمان با تهیه دانه های سبزیجات اضافی از بازارهای محلی، که در گلخانه های خود کشت می کنند، گسترش یافته اند. این محصولات به خانوادههایشان غذا میدهند و مازاد آن را میفروشند و جریان جدیدی از درآمد ایجاد میکنند.
این طرح از زنان سرپرست خانوار برای بهبود معیشت حمایت می کند. آمنه، یکی از شرکت کنندگان، گفت: «ما از قبل برای زنده ماندن خیاطی می کردیم. اکنون با گلخانه، میتوانیم غذا بکاریم، بهتر بخوریم و بقیه را بفروشیم.»
این گلخانهها که از مواد کمهزینه و هوشمند با آب و هوا ساخته شدهاند، برای زمینهای کوچک طراحی شدهاند و میتوانند حتی در شرایط آب و هوایی سخت مقاومت کنند. سیستم آبیاری قطره ای مصرف آب را کاهش می دهد و راندمان را افزایش می دهد، که در مناطق کم آب بسیار مهم است، جایی که هر قطره اهمیت دارد.
یکی دیگر از جنبه های مهم این ابتکار، تشکیل گروه های مشترک منافع (CIG) است، یک گروه تک منظوره که در سطح روستا تشکیل شده است. چندین زن از همان روستا گهگاه در خانه یکی از اعضا ملاقات می کنند تا در مورد پیشرفت خود صحبت کنند، چالش ها را به اشتراک بگذارند و دانش خود را در مورد مدیریت گلخانه تبادل کنند. این جلسات حمایت متقابل و تقویت پیوندهای جامعه را فراهم می کند.
© صندوق امانی ویژه برای افغانستان/محمد عمر کمال
زهرا (نام واقعی)، یکی از زنان، اکنون یک گلخانه نمایشی را مدیریت می کند که الگویی برای دیگران در روستا است. کار او زنان بیشتری را در جامعه تشویق میکند تا تولید غذای خانگی را به عنوان راهی برای استقلال بیشتر بررسی کنند.
با وجود محدودیتهای فزاینده برای مشارکت زنان در بسیاری از عرصههای زندگی عمومی، زراعت یکی از معدود مسیرهای معیشت قابل دوام است که هنوز در دسترس زنان در افغانستان است. این ابتکار چیزی بیش از غذا و درآمد ارائه می دهد. این درها را به روی مشارکت اقتصادی، انعطاف پذیری آب و هوا و اعتماد مجدد باز می کند. حفظ و گسترش حمایت های هدفمند مانند این برای ادامه ارائه مزایای مستقیم و ملموس به زنان در سراسر کشور ضروری است.
زهرا ساده گفت: «ما امید داریم. این کاری است که میتوانیم با دستهایمان، همینجا در خانه انجام دهیم.»
