یان ایگلاند، دبیر کل شورای پناهندگان نروژی در سفری که هفته جاری به این کشور داشت، گفت که بحران بشردوستانه افغانستان بدتر می شود زیرا کاهش حمایت بین المللی، بازگشت دسته جمعی از کشورهای همسایه و محدودیت ها بر زنان و دختران فشار فزاینده ای بر خانواده های آسیب پذیر وارد می کند.
ایگلند که پنجمین سفر خود به افغانستان را از زمان بازگشت طالبان به قدرت در سال 2021 انجام می دهد، گفت که نیازهای بشردوستانه عمیق تر شده است در حالی که توجه و بودجه بین المللی کاهش یافته است.
ایگلند در بیانیه ای در روز سه شنبه گفت: “هر بار من شاهد یک بحران انسانی عمیق بودم که برای زنان و دختران سخت ترین است، که فقط از کشورهای غربی که متعهد شده بودند “هرگز آنها را فراموش نکنند” سخن گفته اند.
“کجاست کمک به خانواده هایی که تنها و رها شده اند؟ دیپلمات ها و فرستادگانی که می توانند حمایت های شدید بین المللی را برای خانواده های نیازمند افغان بسیج کنند و به زنان و دختران در اینجا کمک کنند، کجا هستند؟” او گفت.
اگلند گفت که با مادرانی ملاقات کرده است که چیزی برای دادن به فرزندان خود نداشتند و نگران نزدیک شدن زمستان بودند.
او گفت: «سوء تغذیه نوزادان در حال افزایش است و جوامع در پایین ترین حد خود قرار دارند و جایی برای برگشتن ندارند. کمک‌های بشردوستانه کمتر از یک سوم بودجه مورد نیاز را در اختیار دارند و سازمان‌ها را مجبور می‌کند تا تصمیمات غیرممکنی را در مورد اینکه چه کسی می‌تواند کمک کند، بگیرد.
افغانستان همچنین با یکی از بزرگ ترین جابجایی های مهاجران و پناهجویان بازگشته در جهان مواجه است. NRC گفت 2.9 میلیون افغان از پاکستان و ایران در سال 2025 بازگشته اند، در حالی که بیش از یک میلیون نفر تا کنون در سال جاری بازگشته اند.
این سازمان گفت که مقیاس بازده فشار بیشتری بر مسکن، مشاغل و خدمات عمومی در حال حاضر تحت فشار قرار می دهد. درگیری‌های پراکنده بین افغانستان و پاکستان در ماه‌های اخیر بر ابهامات پیش روی غیرنظامیان افزوده است.
اگلند گفت که بسیاری از عودت کنندگان تقریباً بدون هیچ چیز به افغانستان می رسند و کمک اندکی دریافت می کنند یا اصلاً کمک نمی کنند.
او گفت: «این هفته به خانواده‌هایی گوش دادم که مجبور به زندگی در ابتدایی‌ترین سرپناه‌ها شده‌اند، گاهی اوقات فاقد سقف هستند و چیزی جز چوب و بسته‌بندی دور ریخته برای دیوار ندارند. آنها باید این فرصت را پیدا کنند که زندگی خود را بازسازی کنند و بار دیگر با عزت از خود حمایت کنند.
زنان و دختران به ویژه با چالش های شدید روبرو هستند. از زمان بازگشت به قدرت، طالبان محدودیت‌های گسترده‌ای را بر تحصیل، اشتغال، جابجایی و دسترسی به برخی خدمات اولیه اعمال کرده‌اند. NRC گفت که مشکلات برای زنان و دخترانی که از کشورهای همسایه با خانواده‌هایی که درآمد کمی دارند و دسترسی محدود به مراقبت‌های بهداشتی یا آموزش دارند، می‌توانند بیشتر باشد.
ایگلند از اهداکنندگان خواست هم کمک های اضطراری و هم برنامه های بلندمدتی را که می تواند به خانواده های بازگشته کمک کند تا کمتر به کمک های بشردوستانه وابسته شوند، تامین کنند.
او گفت: “امروز در افغانستان، خانواده های عودت کننده در موقعیت وحشتناکی گرفتار شده اند.” «محدودیت‌های سیاسی برای تعامل با مقامات افغانستان فرصت‌ها را برای شناسایی راه‌حل‌های بلندمدت محدود می‌کند و سازمان‌های بشردوستانه را در تلاش برای برآوردن نیازهای فزاینده و فوری قرار می‌دهد.»
او از جامعه جهانی خواست تا با مقامات طالبان برای رسیدگی به نیازهای بشردوستانه و اطمینان حاصل شود که افغان‌ها بهای تغییر اولویت‌های ژئوپلیتیکی را پرداخت نمی‌کنند، تعامل کنند.
محمدعلی، پدر شش فرزند که از ایران بازگشته و اکنون در حومه هرات زندگی می کند، به NRC گفت که کمک های اضطراری محدودی که خانواده اش دریافت کرده اند برای ایجاد یک زندگی پایدار کافی نیست.
علی گفت: «در سال گذشته که از ایران به اینجا برگشته‌ام، به ندرت کمک اضطراری دریافت کردم. من از این حمایت قدردانی می کنم، اما این نوع کمک ها زندگی را تداوم نمی بخشد. من حاضرم کار کنم، اما هیچ شغل یا کمک پایداری وجود ندارد که بتواند آینده من و فرزندانم را تضمین کند.
ایگلند گفت که کاهش مشارکت بین المللی به ویژه پس از سال ها مشارکت نظامی پرهزینه بین المللی در افغانستان قابل توجه بود.
او در این سفر جداگانه گفت: «وقتی کشورهای ناتو عجولانه از افغانستان خارج شدند، قول دادند که مردم افغانستان را فراموش نکنند. آنچه ما روی زمین می بینیم وعده های فراموش شده و جمعیتی است که به کلی نادیده گرفته شده است.
او گفت که افغانستان در حال تجربه یک “مارپیچ نزولی ناامید کننده” است و نسبت به ناپدید شدن بحران انسانی آن از توجه بین المللی هشدار داد.
ایگلند گفت: «این بسیار مهم است که غیرنظامیان در افغانستان نامرئی نشوند.
